your painted smile

Στη Ζέα με χιόνια...

2012-01-30T22:22:00.004+02:00

Επειδή το καρναβάλι θέλει χιόνια, ελάτε την Πέμπτη το βράδυ, από τις 9μμ, στο Okio, στη Μαρίνα της Ζέας!

Η κακοκαιρία χρειάζεται ζεστή ατμοσφαιρα - και χορό!

H αφίσα είναι από τα παιδιά του Οkio - και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την πρώτη live εκτέλεση "Who 's Making Love" των αξέχαστων Blues Brothers. Αν έρθετε στο Okio, θα ακούσετε μια καλύτερη...

Πορεία (αυτο)καταστροφής

2012-01-29T23:29:00.010+02:00

"You keep deliberately deceiving me
Makin' me see what I wanna see
Damn your eyes"

Αύριο Δευτέρα και την Τρίτη, καλούμαστε να διαλέξουμε (ευτυχώς με κάλπη) στη συνδικαλιστική μας ένωση, την ΕΣΗΕΑ (η οποία μας βομβαρδίζει με SMS οτι "ψηφίζουμε για τη διεκδίκηση συλλογικής σύμβασης"), μεταξύ τριών προτάσεων. Επί της ουσίας, καλούμαστε να ψηφίσουμε αν συμφωνούμε ή όχι σε απεργία διαρκείας, σε όλα τα αθηναϊκά ΜΜΕ, τα μεγαλύτερα της χώρας και τα πανελλαδικής εμβέλειας.

Η λογική των δύο προτάσεων υπέρ απεργίας διαρκείας, η πρώτη από την παράταξη του προέδρου Δημήτρη Τρίμη, που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ (και άλλες αριστερίστικες ομάδες) και η δεύτερη από την παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ, είναι οτι με την πίεση προς τους εργοδότες, αυτοί θα υποχωρήσουν ως προς τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών κλπ.

Η ανάγνωση βέβαια είναι ανάλογη της ιδεολογικής τοποθέτησης των παρατάξεων αυτών: Η κρίση γενικότερα (και η φούσκα των ΜΜΕ, που σκάει με πάταγο, ειδικότερα) είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί, οι θέσεις εργασίας να διατηρηθούν, οι εργοδότες να βρουν διαφήμιση σε μια “αποδεκατισμένη” αγορά, η φυγή του κοινού προς εναλλακτικά μέσα να αντιστραφεί κλπ.

Λες και τόσα χρόνια, δεν έχουμε αφήσει το επάγγελμα να πορεύεται χωρίς κριτήρια, αεριτζήδικο και με υποβαθμισμένη ποιότητα - και τώρα μόλις, κατόπιν εορτής, προσπαθούμε να αντιδράσουμε. Λες και αντέχει αυτή η χώρα, με αυτή την κρίση, να έχει τις δεκάδες των καναλιών, ραδιοφώνων και εντύπων που είχε - εργαλεία τα περισσότερα συμφερόντων, συναλλαγών και εκβιασμού. Λες και οι εργοδότες, μέσα στο άναρχο ελληνικό τοπίο των ΜΜΕ, δεν μπορούν, απολύοντας τους περισσότερους, να “μετασχηματίσουν” τα μέσα τους σε ακόμα πιο ευτελή “μαγαζιά”, με προσωπικό δοκίμων και ανάλογους μισθούς. Λες και οι υπηρεσίες μας θα λείψουν πολύ από το κοινό - πλην ελαχίστων σοβαρών μέσων, μεταξύ αυτών και η ΕΡΤ, τα οποία θα γονατίσουν και αυτά. Να κλείσουμε λοιπόν και τα μέσα που θα μπορούσαν να επιζήσουν - και αξίζουν τον κόπο (χώρια η οικονομική αιμορραγία των εργαζομένων, που δεν αντέχουν).

Αυτοί που υποστηρίζουν οτι η γενική απεργία διαρκείας είναι όπλο στην παρούσα φάση, δεν αντιλαμβάνονται σε τι κρίση έχει μπει το επάγγελμα; Και επιμένουν οτι με τις ασφυκτικές πιέσεις της χρεοκοπίας και της τρόικας, προς όλη την ελληνική κοινωνία, μπορούν να διατηρήσουν την απασχόληση τους τόσες χιλιάδες δημοσιογράφοι; Αλήθεια πόσο ικανοί είναι να καταγράφουν και να ερμηνεύουν την πραγματικότητα, όσοι δεν αντιλαμβάνονται οτι η φούσκα έσκασε - κι οτι κάποιες χιλιάδες από εμάς ενδεχομένως πρέπει να αλλάξουμε δουλειά, για να επιβιώσουμε; Και είναι δυνατόν να ακολουθούμε την ψυχολογία του ανέργου, που στην απελπισία του, υιοθετεί ενδεχομένως μια αντίληψη του τύπου “γαία πυρί μιχθήτω” - φτάνει να του δημιουργηθεί μια ελπίδα επανεύρεσης εργασίας;

Είναι προφανές λοιπόν, κατά την ταπεινή μου άποψη, οτι η μόνη δύναμη που μπορεί να διατηρήσει (κάποια από) τα ΜΜΕ ζωντανά, είναι το κοινό τους - και μόνο κατά περίπτωση εργοδοτικής συμπεριφοράς μπορεί κανείς να αντιδρά απεργιακά, όπως υποστηρίζει η τρίτη πρόταση. Κι όπως έγραφα τις προάλλες για την ΕΡΤ, μόνο μένοντας ανοιχτοί και δυναμικοί προς το κοινό μας, μπορούμε να ελπίζουμε να μην κλείσουμε ολοσχερώς. Γιατί τότε, αν συμβεί αυτό, θα χαθούν όλες οι θέσεις εργασίας μαζί - και θα είναι ο τρόπος του συνδικαλίζεσθαι υπεύθυνος.

Κάθε πρωτοβουλία που αντιτίθεται λοιπόν, σε αυτή την πορεία αυτοκαταστροφής, είναι ευπρόσδεκτη - και την υιοθετώ, όπως αυτό το κείμενο. Και κάνω έκκληση να επικρατήσει η μετριοπάθεια - και όχι οι ακραίες και φανατικές φωνές.

Στη συζήτηση αυτή, ήρθε να προστεθεί τις τελευταίες ημέρες και μια άλλη: Η ανάγκη για “μονοθεσία” στο επάγγελμα. Εντελώς λανθασμένη, κατά τη άποψη μου, τέθηκε αρχικά από συνδικαλιστές και υιοθετείται, όπως πληροφορούμαστε και από τη διοίκηση της ΕΡΤ, για την περίπτωση των συμβασιούχων αρχικά - και στη συνέχεια και για τους αορίστου χρόνου, για λόγους ισότιμης αντιμετώπισης.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως οτι υπάρχει ανάγκη, στους δύσκολους αυτούς καιρούς, να υιοθετηθούν κοινωνικά κριτήρια (που ελάχιστα θα ανακουφίσουν, με μερικές δεκάδες θέσεις εργασίας, το συνολικό πρόβλημα, αλλά έστω). Κι εδώ όμως μπαίνουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια:

Πρώτον, η φύση και ανεξαρτησία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος είναι σύμφυτη με τη δυνατότητα απασχόλησης σε διαφορετικά μέσα. Δεύτερον, γιατί να μη μπορεί η ΕΡΤ να απολαμβάνει των υπηρεσιών ενός καταξιωμένου συντάκτη εφημερίδας; Και τι θα πει η διοίκηση της ΕΡΤ στον συντάκτη της, που παραμένει π.χ. στην Ελευθεροτυπία; Να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση των δεδουλευμένων του ή να αφήσει την ΕΡΤ για να είναι σε μια εφημερίδα, που αύριο πιθανότητα θα συνεχίσει να είναι κλειστή; Πού είναι η “κοινωνική πολιτική” σε αυτό - και ποιός εγγυάται οτι η θέση εργασίας που θα αδειάσει, θα αναπληρωθεί και δεν θα καταργηθεί απλώς, στο πλαίσιο της απαιτούμενης συρρίκνωσης; Πώς ζητάς από τον άλλον να εγκαταλείψει 20 ή 30 χρόνια δουλειάς σε εφημερίδα, για να παραμείνει στην ΕΡΤ ή να έρθει (ακόμα χειρότερα) μόνο για ένα χρόνο, ως συμβασιούχος; Και γιατί θα πρέπει η ΕΡΤ να καταργήσει την πιο πετυχημένη, από πλευράς θεαματικότητας, ενημερωτική εκπομπή της, επειδή οι παρουσιαστές της δουλεύουν σε εφημερίδα; Ποιός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός στον κόσμο δεν θα είχε ως πρώτο κριτήριο την “αποτελεσματικότητα” του προγράμματος του;

Η αλήθεια είναι οτι η αξιοκρατία πολλές φορές δεν τηρείται, στην ελληνική εκδοχή του επαγγέλματος μας. Αλλά το να “θεσμοθετείς” ένα άλλο κριτήριο, αυτό της ανεργίας, ως υπέρτερο της αξίας και της επιτυχίας, είναι τραγικό λάθος. Αν αυτή η κρίση έχει μια ελπίδα να είναι χρήσιμη για την πορεία της χώρας, είναι επιτέλους να τεθούν όλα σε μια άλλη βάση, πιο αξιοκρατική. Όχι να καταστρατηγήσουμε τελείως το συμφέρον του μέσου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ιδιοκτησία του ελληνικού λαού.

Το πρόβλημα της ανεργίας δεν θα λυθεί ποτέ με “κοινωνικές πολιτικές” και αλλοίωση της κλίμακας των πραγματικών αξιών. Δεν θα το λύσουν ποτέ οι προσλήψεις από το δημόσιο, παρά μόνον η ανάπτυξη και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ενδεχομένως σε άλλους τομείς παραγωγής, όπως επιτάσσει η ιστορική εξέλιξη.

Αντιθέτως, αν θέλουμε να επιτύχουμε προς την κατεύθυνση της βελτίωσης του “ότι δηλώσεις” επαγγέλματος μας, πρέπει να αποφύγουμε, πάση θυσία, την περαιτέρω “σοβιετοποίηση” του. Να προτάσσουμε την αξία, ως το μόνο κριτήριο για την απασχόληση. Και αντί να συζητούμε (πόσο μάλλον να υιοθετούμε) αντιλήψεις περί μονοθεσίας, θα έπρεπε, δεδομένης της εξαθλίωσης των μισθών μας, να απαιτούμε να μας επιτραπεί να δουλεύουμε κι εκεί που μέχρι τώρα δεν μας επιτρέπεται, π.χ. όσοι είμαστε στην τηλεόραση σε ένα άλλο ραδιόφωνο της αγοράς, εφόσον δεν μας αξιοποιεί ραδιοφωνικά η ίδια η ΕΡΤ. Γιατί είναι “αστεία” και προσβλητική πια η ψαλίδα των (υποδεκαπλάσιων) αμοιβών μας, σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια...

Υ.Γ. 1: Δεν έχω καμία δεύτερη δουλειά.

Υ.Γ. 2: Επειδή διάβασα κάτι ad hominem φανατικές επιθέσεις στην αντίθετη άποψη (θα ήταν πολύ βολικό να χαρακτηρίσω κι εγώ αυτόν που εκφέρει απόψεις απαράδεκτες για μένα), θα πω μόνο οτι το “εργοδοτικό ήθος”, όταν εργοδότης σου είναι ο ελληνικός λαός, είναι ταυτόσημο με το ήθος.

Y.Γ. 3: Μην ξανακούσω, παρακαλώ, το δήθεν επιχείρημα για "απόψεις βολεμένων". Γιατί αν ισχύει, τότε οι αντίθετες απόψεις εκφράζονται από κάποιους, επειδή είναι "ξεβολεμένοι". Κάτι που υπονοεί οτι οι απόψεις έχουν ως κίνητρο μόνο το στενό, προσωπικό συμφέρον.

H φωτό είναι από το www.imd.gov.in και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το αγαπημένο μου τραγούδι της ανεπανάληπτης Etta James, που μας άφησε την προηγούμενη εβδομάδα, το "Damn Your Eyes".

Το κορίτσι με το τατουάζ (και το χάρισμα)

2012-01-26T23:59:00.008+02:00

Πήρε το ρόλο, λένε, αφήνοντας πίσω μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ. Και το κοριτσάκι “καλής οικογενείας”, που ελάχιστοι είχαν προσέξει στο Social Network, μας χάρισε τη μεταμόρφωση της χρονιάς, στη mainstream κινηματογραφική παραγωγή, τουλάχιστον. Και τηρουμένων των αναλογιών, και την ερμηνεία της χρονιάς, δίπλα (και λίγο πιο κάτω) από την πολύπειρη Meryl Streep.

Ίσως είναι ο χαρακτήρας και η αισθητική της ηρωίδας, για χάρη της οποίας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Σουηδία, να μάθει να καβαλάει μοτοσυκλέτα και skateboard, να τρυπηθεί και να κακοποιήσει το δέρμα της, να καπνίσει και να ζήσει σε αυτό το σύμπαν της καταπιεσμένης τρυφερότητας και της απίστευτης ανασφάλειας, μεταξύ punk και goth.

Η άχαρη και ασεξουαλική “μονομπλόκ” κίνηση σαν το ρομπότ, το ψυχωτικό και φοβισμένο βλέμμα που σχεδόν πάντοτε κοιτάει πλάγια, η αδικία που σε πνίγει και είναι χαραγμένη στο δέρμα σαν το τατουάζ, το piercing και η λαγνεία του πόνου, η αυτοκαταστροφή και η εσωστρέφεια από τη βία που έχεις υποστεί - όλα αυτά συνθέτουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο-αποκάλυψη (εμπνευσμένο από την εμπειρία μιας πραγματικής Lisbeth Salander), που κλέβει την παράσταση, μέχρις υποψηφιότητας για όσκαρ.

Όλα αυτά δίπλα σε έναν πολύ καλό Daniel Craig, μεταμορφωμένο στον κουλτουριάρη αλλά ασυμβίβαστο δημοσιογράφο, που ασκεί πραγματικά ερευνητική δημοσιογραφία, σε μια χώρα που αυτή προστατεύεται (όπως και η υπόληψη των θιγομένων, όταν οι καταγγελίες είναι αστήρικτες) - και που μετά από ένα σοβαρό στραβοπάτημα, αναλαμβάνει μια περίεργη έρευνα και καταλήγει να συνεργάζεται, αλλά και να κοιμάται μαζί με την (κατά πολύ νεώτερη του) απείθαρχη ερευνήτρια-τσακάλι.

Δεν θα είχαν όλα αυτά τόσο σημασία, εάν δεν επρόκειτο για μια καλοδεμένη ταινία. Ο David Fincher του αριστουργηματικού, όσο και ανατριχιαστικού “Seven” (αλλά και του πρωτότυπου “Benjamin Button”) φτιάχνει πάλι τη νοσηρή ατμόσφαιρα, που τόσο του αρέσει, με βάση το πρώτο μυθιστόρημα μιας τριλογίας, που έγινε best seller στον σκανδιναβικό αρχικά - και μετά στον υπόλοιπο κόσμο.

Η φρίκη και η διαστροφή μιας ναζιστικής οικογένειας μεγαλοβιομηχάνων, οι φόνοι και τα βασανιστήρια κάτω από το πέπλο της σιωπής, ο (εκ)βιασμός από τον σαδιστή της κοινωνικής πρόνοιας που έχει εξουσία πάνω στην “ψυχοπαθή” - όλα είναι πλευρές της ίδιας νοσηρής, υφέρπουσας, καλά κρυμμένης βίας, που συχνά-πυκνά ξεπετάγεται στη σκανδιναβική λογοτεχνία και κινηματογραφία, όπως και στο βραβευμένο με όσκαρ ξένης ταινίας περσινό “In A Better World” (μας τη θύμισε άλλωστε, με τον πιο ακραίο τρόπο, το καλοκαιρινό μακελειό από το Νορβηγό ναζί).

Το πολιτικό πλαίσιο είναι άκρως ενδιαφέρον, η ταινία πραγματεύεται τη δημοσιογραφία απόλυτα (όπως θα την ήθελε και ο δημοσιογράφος-συγγραφέας του βιβλίου, που πέθανε πριν δει την απίστευτη επιτυχία της τριλογίας του), το σχόλιο στο τέλος για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι πικρό. Οι τίτλοι της αρχής είναι ξανά μια γροθιά στο στομάχι, με υπόκρουση τη διασκευή του “Immigrant Song” των Led Zeppelin (αν και όχι στο αισθητικό ύψος του “Seven”). Η μόνη (πιθανή;) αντίρρηση είναι οτι όταν παίζεις με την αισθητική, που πλησιάζει τα γούστα κάποιων διεστραμμένων, ενδεχομένως “ρίχνεις και λίγο νερό στο μύλο” του ανείπωτου σκοτεινού δρόμου, που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη ψυχή.

Δεν έχω δει τη σουηδική, τριπλή μεταφορά της τριλογίας στον κινηματογράφο. Μπορεί να είναι καλύτερη, όπως συνέβη και με το remake της γαλλικής ταινίας “Pour Elle”, το “The Next Three Days”, με τον Russel Crowe, που δεν πρόσφερε κάτι παραπάνω. Εδώ όμως, η λάμψη σκηνοθέτη και πρωταγωνιστών δεν είναι αμελητέα. Σπάνια μια ταινία μένει διαρκώς στο μυαλό, 48 ώρες μετά. Άκρως χορταστική - και όχι μόνο λόγο της διάρκειας των δυόμιση ωρών. Χαίρομαι που το βιβλίο περιμένει στο ράφι να διαβαστεί μετά, για να μη μειώσει την ευχαρίστηση της ταινίας, από μια πιθανή κακή μεταφορά.

Και χαίρομαι που “γνώρισα” έτσι τη Rooney Mara - κι ας την προτιμώ στη φυσική της σεξουαλικότητα. Μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου, μετά από σχετικά λίγες (και μάλλον όχι σπουδαίες) εμφανίσεις, δεν είναι και λίγο...

Υ.Γ. 1: Στη σκανδιναβική εκδοχή της τριλογίας, πρωταγωνιστεί μια Σουηδή ηθοποιός, που προσωπικά πρωτοείδα στο sequel του Sherlock Holmes. Παρεπιμπτόντως, εντυπωσιακά καλή ταινία δράσης, με την ευφυή σύλληψη μιας ταινίας “James Bond” να εκτυλίσσεται στο τέλος του 19ου αιώνα...

Υ.Γ. 2: Το post αυτό έρχεται μια μέρα μετά ένα τραγικό γεγονός για την 7η τέχνη. Δεν θέλω να προσθέσω πάρα μόνο οτι ένας μοναδικός άνθρωπος έφυγε από το παιχνίδι της μοίρας (φαίνεται οτι δεν υπήρχε σωτηρία, ακόμα και αν το ασθενοφόρο ήταν δίπλα ακριβώς) και το υψηλό, απερίσκεπτο ρίσκο του πάθους για τη δουλειά του, με πολύ πόνο - όρθιος όμως και μάχιμος, κάνοντας αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει στον κόσμο όλο. Rest In Peace.

Οι φωτό είναι από τα www.uk.movies.yahoo.com, www.onlinemovieshut.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το τραγούδι των τίλων, "The Immigrant Song" των Led Zeppelin, όπως το διασκεύασαν οι Karen O with Trent Reznor & Atticus Ross.

Πρεμιέρα για την “Άλλη Σελίδα”

2012-01-24T13:36:00.007+02:00

Την Πέμπτη 26/1, στις 11πμ (ώρα Ελλάδος), κάνει πρεμιέρα η νέα εκπομπή της ERT World, “Η Άλλη Σελίδα”, με τους δημοσιογράφους Νίκο Μεγγρέλη και Προκόπη Δούκα.

Η εκπομπή είναι ένα ωριαίο πολιτικό talk-show, με τη φιλοδοξία να παρουσιάζει, προς το κοινό των 7 εκατομμυρίων Ελλήνων σε όλον τον πλανήτη, κάθε εβδομάδα, τα μεγάλα θέματα της επικαιρότητας που αφορούν την Ελλάδα. Με τη βοήθεια εκλεκτών καλεσμένων στο στούντιο και με οδηγό, όχι τη στείρα τηλεοπτική αντιπαράθεση, αλλά τη δημιουργική, επεξηγηματική ματιά των ειδικών και των προσωπικοτήτων του δημόσιου βίου.

Αυτή την Πέμπτη, οι κρίσιμες οικονομικές εξελίξεις και οι διαπραγματεύσεις για το PSI, αλλά και η πορεία της χώρας και οι πρωτοβουλίες για την εξοδο από την κρίση, με αφορμή και την ανοικτή δημόσια εκδήλωση “Για την Ελλάδα τώρα!”, που έγινε την περασμένη Κυριακή, στην Αθήνα.

Προσκεκλημένοι στο στούντιο, ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, Πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ και ο πρώην υπουργός Γιάννης Δραγασάκης.

Update: H εκπομπή θα μεταδίδεται απ' ευθείας, στις 11 πμ, ώρα Ελλάδος, από το Ert World, για Αυστραλία, Ευρώπη & Αμερική - και φυσικά από το Nova και στο web TV.

H "Άλλη Σελίδα", θα επαναλαμβάνεται, σε όλα τα παραπάνω μέσα, μετά τα μεσάνυχτα, στις 2πμ, ώρα Ελλάδος.

Tο logo είναι της www.lyngsat-logo.com και το εξώφυλλο είναι από το www.zimbio.com

Το post συνοδεύεται από το This World της Βελγίδας Selah Sue.

Ατελέσφορη σύγκρουση

2012-01-19T01:00:00.031+02:00

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την απεργία δημοσιογράφων και υπόλοιπου προσωπικού (αποφάσεις δύο διαφορετικών οργάνων) στην ΕΡΤ, έχει αναζωπυρωθεί η διαμάχη για τον ρόλο της και για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συνεχίσει την πορεία της. Κατά την ταπεινή μου άποψη, καμία από τις εκατέρωθεν πλευρές δεν έχει δίκιο σε αυτή τη διαμάχη, έτσι τουλάχιστον όπως εκφράζονται στις πιο αιχμηρές τους εκδοχές.

Επί προηγούμενης κυβέρνησης, οι εξαγγελίες Μόσιαλου για εξυγίανση και συγχώνευση υπηρεσιών της ΕΡΤ, όπως και για κλείσιμο της ΕΤ-1, της “Ραδιοτηλεόρασης” και περιφερειακών ραδιοφωνικών σταθμών, ξεσήκωσε τις αντιδράσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης (παραγωγοί ραδιοφώνου, τεχνικοί και διοικητικοί υπάλληλοι), που άρχισε τις κινητοποιήσεις (τα σχέδια αυτά μοιάζει να εγκαταλείφθηκαν, αφού άλλαξε ο αρμόδιος υπουργός και από τον καινούργιο δεν έχουν εκφραστεί - μέχρι τώρα τουλάχιστον - τέτοιες προθέσεις).

Ταυτοχρόνως, οι εξαγγελίες για εφεδρεία (δεν εφαρμόστηκε τελικά), για υπαγωγή όλων των εργαζομένων στο ενιαίο μισθολόγιο και για απομάκρυνση (περίπου) του 50% των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου, που είχαν έρθει πέρσι με διαγωνισμό (επιλογής από τη διοίκηση), με την προοπτική 1+1 χρόνου (εφόσον αποφασιζόταν η ανανέωση της σύμβασης τους), έβαλε δυναμικά στο παιχνίδι των κινητοποιήσεων και εμάς τους δημοσιογράφους. Να σημειωθεί οτι πολλοί από τους συμβασιούχους εργάζονται χρόνια στην ΕΡΤ, αλλά για διάφορους λόγους δεν είχαν μπορέσει να επωφεληθούν από το προεδρικό διάταγμα, που έδινε τη δυνατότητα μετροπής των συμβάσεων τους, σε αορίστου χρόνου.

Ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, με άρθρο του στην Καθημερινή, αντιδρώντας στις συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις, ισχυρίστηκε οτι “οι απεργίες, τις οποίες κανείς δεν πήρε χαμπάρι, δείχνουν οτι η ΕΡΤ δεν θα λείψει από κανέναν”. Λάθος, κατά την ταπεινή μου άποψη. Ο ισχυρισμός του, όχι μόνο δεν πιάνει το σφυγμό της κοινωνίας (παρά μόνο ενός κομματιού που πράγματι αδιαφορεί ή διάκειται εχθρικά προς την ΕΡΤ), αλλά καταρρίπτεται από τις επιδόσεις της ΕΡΤ το δεκαήμερο της μετάβασης στη νέα κυβέρνηση, κατά το οποίο οι μαραθώνιες μεταδόσεις συγκέντρωσαν το υψηλότατο ενδιαφέρον του κοινού. Σημειωτέον επίσης οτι, παρά τους κλυδωνισμούς και τα λάθη των πολλών τελευταίων ετών, το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, σε συνθήκες κανονικής λειτουργίας, αγγίζει κάποιες φορές τον αριθμό των 400 χιλιάδων τηλεθεατών (έναντι 700 χιλιάδων στο μέγιστο για ένα δελτίο των 8), ενώ και άλλες ενημερωτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων έχουν πολύ συχνά διψήφια νούμερα τηλεθέασης. Δεν το λες και “δεν πήραμε χαμπάρι οτι κάνετε απεργία” αυτό.

Επιπλέον, οι αντιδράσεις του κοινού, στο βαθμό που ο καθένας από μας είναι ευαίσθητος δέκτης της κοινής γνώμης, ήταν - αρχικά - από μεγάλη μερίδα το “παράπονο για την έλλειψη” και η ανοχή, αν όχι η συναίνεση, στις απεργίες. Βεβαίως, οι ισχυρισμοί αυτοί του Μανδραβέλη (και άλλοι ενδεχομένως, για τους οποίους έχει δίκιο) και η συνέχεια τους σε ένα ακόμα άρθρο προκάλεσαν την έναρξη μιας σειράς “αντεγκλήσεων” με τους συνδικαλιστές της ΠΟΣΠΕΡΤ, αλλά και των δημοσιογράφων. Ας μου επιτραπεί όμως να εστιάσω στα δικά μας λάθη (και όποτε χρησιμοποιώ τον πρώτο πληθυντικό, τους δημοσιογράφους θα εννοώ).

Προσωπικά, αρχικά υποστήριξα τις κινητοποιήσεις, παρά το γεγονός οτι γενικώς αντιτίθεμαι στον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να ασκούμε το συνδικαλιστικό μας δικαίωμα, σε αυτή τη χώρα. Και τις υποστήριξα, κυρίως για το ζήτημα της πιθανής ένταξης μας στο ενιαίο μισθολόγιο, παίρνοντας μέρος σε συνέντευξη τύπου και μιλώντας για “σοβιετοποίηση” της ΕΡΤ. Κι αυτό γιατί πράγματι πιστεύω, οτι παρά τη δυσμενή συγκυρία και την υπαρκτή ανάγκη σοβαρού περιορισμού του κόστους του δημόσιου τομέα, η μετατροπή των δημοσιογράφων σε “κρατικούς υπαλλήλους”, με βαθμολόγιο τύπου “τμηματάρχης β’”, δεν εξυπηρετεί τίποτα και δεν υπάρχει πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο - παρά μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο δημοσιογράφος δεν έχει γενικώς ωράριο (πόσο μάλλον δημόσιας υπηρεσίας 8πμ-2μμ), καλείται να μεταφέρει πληροφορίες από τα χαράματα ως τα άλλα χαράματα - και σε πολέμους, καταστροφές και άλλα έκτακτα γεγονότα, τρέχει να καλύψει, πιθανώς με πολύωρες μαραθώνιες μεταδόσεις και σε αντίξοες συνθήκες. Μαζί του βεβαίως, και σχεδόν όλες οι ειδικότητες τεχνικών και κάποιες διοικητικών υπαλλήλων.

Ταυτοχρόνως, η πολιτεία οφείλει να διατηρεί τον ελάχιστο βαθμό ανεξαρτησίας του, με συλλογικές συμβάσεις και αξιοπρεπείς αμοιβές, που έχουν κάποια σχετική αντιστοιχία με τις (φυσικά πεσμένες λόγω κρίσης) αμοιβές της αγοράς. Το να παίρνει ο έμπειρος και πετυχημένος συντάκτης ή παρουσιαστής της ΕΡΤ το ένα τέταρτο ή το ένα δέκατο του ομολόγου του στον ιδιωτικό τομέα, είναι απλώς ισοπέδωση αναξιοκρατίας. Για όλα αυτά, οι κινητοποιήσεις μας μέχρι (περίπου) την Πρωτοχρονιά (που εξαιρεθήκαμε από το ενιαίο μισθολόγιο), ήταν κατά την άποψη μου σκληρές, αλλά δικαιολογημένες - και με την προσφορά, τις επαφές και τις διαπραγματεύσεις πολλών συναδέλφων, πετυχημένες. Ήδη όμως είχαμε μήνες κινητοποιήσεων - και είχαμε κάνει πολλά λάθη.

Το πρώτο λάθος που κάναμε, ήταν να φτιάξουμε ένα αμετακίνητο και αδιαπραγμάτευτο “πακέτο αιτημάτων”, με διαφορετικό βάρος το καθένα, αδυνατώντας να ξεχωρίσουμε το μείζον από το έλασσον - πού θα υποχωρήσουμε, πού θα ελιχθούμε και πού όχι. Το να προτείνεται ή να υιοθετείται η “αγωνιστική” αντίληψη “όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά” (καμία εφεδρεία, καμία απομάκρυνση συμβασιούχου, κανένα κλείσιμο μέσου στα πλαίσια ενός εξορθολογισμού, καμία αξιολόγηση), είναι χαρακτηριστικό της αμετροέπειας ενός συνδικαλιστικού αυτισμού, που αγνοεί τι συμβαίνει στην κοινωνία, το πώς πλήττονται πολύ χειρότερα κάποιοι άλλοι που δεν μπορούν να αντιδράσουν και πώς η εικόνα του (σχετικά προστατευμένου) εργαζόμενου σε ένα μέσο που δεν θα χρεοκοπήσει εύκολα είναι αντιπαθής στον πολίτη, που μας πληρώνει.

Αντί να ζητάμε οι ίδιοι αξιολόγηση και εξορθολογισμό, φοβηθήκαμε τις (συνήθεις είναι η αλήθεια) παρεμβάσεις συμφερόντων και τις αδέξιες (δήθεν) προσπάθειες της πολιτικής εξουσίας για αξιοκρατία και σχεδιασμό. Συμπορευθήκαμε λοιπόν με τους υπόλοιπους εργαζομένους, σε μια λογική άρνησης των πάντων, που είναι το “μάντρα” συγκεκριμένων πολιτικών χώρων και σχεδόν όλου του συνδικαλισμού, αλλά δεν αρμόζει σε σκεπτόμενους επαγγελματίες, που θα έπρεπε (περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον) να αντιλαμβάνονται τη δύσκολη εποχή που διανύουμε. Και παρεμπιπτόντως, για τη διατήρηση θέσεων εργασίας, κανένα επαγγελματικό μέσο στον κόσμο, δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπ’ όψιν του την επιτυχία και την επάρκεια των εκπομπών του, αλλά τα κοινωνικά κριτήρια, όπως η “μονοθεσία” - η αξιοκρατία πρέπει να είναι το μόνο κριτήριο για κάθε θέση. Ούτε ο δημόσιος τομέας μπορεί να διατηρείται διογκωμένος, για να αντιμετωπιστεί η ανεργία.

Το δεύτερο λάθος (πάλι λόγω συγκεκριμένης ιδεολογικής τοποθέτησης και νοοτροπίας) ήταν να επιχειρηθεί η σύνδεση της δικής μας κινητοποίησης, με ότι συνέβαινε παραλλήλως στη χώρα. Την ώρα δηλαδή που επιχειρούσαμε ακριβώς να εξαιρεθούμε από το ενιαίο μισθολόγιο και να πείσουμε την κοινή γνώμη, οτι είμαστε μια διαφορετική περίπτωση από άλλους εργαζομένους, όλο και πιο πολύ κάποιοι επιχειρούσαν να βάλουν την κινητοποίηση μας “στην ίδια ομπρέλα” με άλλους εργαζομένους (στη Χαλυβουργική, στη ΔΕΗ κλπ.), “γιατί είμαστε όλοι το ίδιο”, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε. Contradiction in terms.

Εδώ να σημειωθεί οτι ο καταναλωτής που πληρώνει, δεν γνωρίζει οτι από τα περίπου 300 εκατομύρια που συγκεντρώνονται κάθε χρόνο για την ΕΡΤ, ένα μέρος καταλήγει στα ταμεία του κράτους και όχι στην ΕΡΤ - και από φέτος η έννοια της ανταποδοτικότητας του τέλους, παραβιάζεται ακόμα περισσότερο, λόγω κρίσης. Η εταιρεία, από το 2009 δεν είναι πια ζημιογόνα και το ταμείο έχει θετικό πρόσημο, λόγω καλύτερης διαχείρισης, αλλά και των αλλεπάλληλων μειώσεων των αμοιβών των εργαζομένων.

To τρίτο (και τεράστιο σε επίπεδο εντυπώσεων) λάθος, είναι οτι στο κλίμα διαζυγίου με τη λογική και τη στοιχειώδη ευφυία που επιτράπηκε να επικρατήσει, ακόμα και μετριοπαθείς εκπρόσωποι μας πείστηκαν να παραπέμψουν τον Μανδραβέλη στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ (!!!), απλώς και μόνο για το παραπάνω άρθρο και γιατί διατύπωσε την όποια άποψη του - όποιος κι αν είναι, ότι κι αν πρεσβεύει και όποιο συμφέρον να ισχυρίζονται κάποιοι οτι εκπροσωπεί. Αντί να απαντήσουμε με επιχειρήματα, προτιμήσαμε τη σπασμωδική αντίδραση, που καταλύει κάθε έννοια ελεύθερης έκφρασης (η απάντηση Μανδραβέλη εδώ). Μια καταγγελία που θα έπρεπε να αποσύρουμε αμέσως - έστω και τώρα, αν υπάρχει ζήτημα να μιλάμε για πράξεις "που διέσυραν τον απεργιακό αγώνα".

Το τέταρτο (και επιστέγασμα) αποκαλύφθηκε με την καταγγελία οτι η απεργία δεν έχει οικονομικό αντίκτυπο στο πορτοφόλι πολλών εργαζομένων της ΕΡΤ. Έτσι, φανήκαμε από “τζάμπα μάγκες” έως κάτι χειρότερο, στα μάτια κάποιων. Δεν είμαι βέβαιος οτι τα ποσοστά που δόθηκαν στη δημοσιότητα είναι σωστά υπολογισμένα. Σίγουρα δεν συνυπολογίζεται οτι η διοίκηση ήταν υποχρεωμένη να δώσει τις άδειες στους συμβασιούχους που θα αποχωρούσαν, τις ίδιες ημέρες που όλοι απεργούσαμε, όπως περιγράφει εύστοχα και ο συμβασιούχος του Τρίτου Προγράμματος δημοσιογράφος Χρήστος Μιχαηλίδης, εδώ. Επίσης, η εντύπωση του κοινού οτι βρισκόμαστε διαρκώς σε απεργία (και άρα “πώς αντέχουμε”) δεν ευσταθεί, καθώς άλλες φορές απεργεί η ΠΟΣΠΕΡΤ, άλλες οι δημοσιογράφοι - και πολλές ημέρες είναι ημέρες με στάσεις εργασίας, οι οποίες πληρώνονται κανονικά, με βάση τη νομοθεσία (κάποιες επεξηγήσεις εδώ).

Ωστόσο, παραμένει τεράστιο ζήτημα το γεγονός οτι η μεγάλη μερίδα εργαζομένων (συμπεριλαμβανομένων και ένθερμων υποστηρικτών του “αγώνα”) καταφέρνει να γλιτώνει την απώλεια του ημερομισθίου. Ακόμα κι αν δεν είναι νομικά παράτυπο, το ζήτημα είναι ηθικό. Κι αν αυτό το κάνουν όσοι δεν συμφωνούν με την απεργία, αλλά υφίστανται τις συνέπειες της, ας πούμε οτι υπάρχει μια (ηθική) δικαιολογία. Για τους διαπρήσιους κύρηκες των σκληρών απεργιών όμως; Γι αυτό όχι μόνο δεν είπαμε κουβέντα στον Έλληνα πολίτη, αλλά αντιμετωπίστηκε από κάποιους, ως “προπαγάνδα” συγκεκριμένης εφημερίδας - και επιτρέψαμε, με τη συμπεριφορά μας (όλοι οι εργαζόμενοι αυτή τη φορά) να εγερθεί από τον αρμόδιο υπουργό, ζήτημα επιστροφής του ανταποδοτικού τέλους. Όταν το θέμα όμως είχε τεθεί από συνάδελφο σε συνέλευση των δημοσιογράφων, ο προβληματισμός του αντιμετωπίστηκε απαξιωτικά.

Φτάσαμε λοιπόν να πετύχουμε κάποια πολύ σημαντικά πράγματα, στην περίοδο των γιορτών. Τελικά, εξασφαλίστηκε οτι κανένας εργαζόμενος δεν θα ενταχθεί στο ενιαίο μισθολόγιο (χωρίς να ξέρουμε τις αμοιβές μας) και αποσπάσθηκαν δεσμεύσεις για την επιστροφή των μισών συμβασιούχων και για άλλες συμβάσεις. Αντί να χαλαρώσουμε τη μέγγενη, να κάνουμε πίσω (ώστε να μπορούμε να απειλήσουμε ξανά με κινητοποιήσεις, τις οποίες μπορούμε να αντέξουμε) και να απαντήσουμε με διαλλακτικότητα στις υποχωρήσεις της κυβέρνησης, επιμείναμε στις σκληρές κινητοποιήσεις, αρνούμενοι να δούμε οτι το κοινό, ακόμα και το θετικά προσκείμενο, είχε αρχίσει και δυσανασχετούσε. Και αντί να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους καταγγελίας για το μόνο ουσιαστικά εναπομείναν ζήτημα, αυτό το συμβασιούχων, με την ΕΡΤ ανοιχτή και έξυπνες παρεμβάσεις σαν κι εκείνο το stand-up της Μάχης Νικολάρα (“τώρα θα σας έλεγα τα αποτελέσματα των εξετάσεων, αλλά ξέρετε πήγε 2 η ώρα και τελειώνει το ωράριο μου, θα σας τα πω αύριο”), προτιμήσαμε, σε κλίμα αγωνιστικού φανατισμού, να συνεχίσουμε “τώρα που μπορούμε να πιέσουμε”. Με 60 ή 70 ψήφους, σε μια συνέλευση που υποτίθεται εκπροσωπεί εκατοντάδες εργαζομένους.

“Και γιατί δεν κατεβαίνατε περισσότεροι στη συνέλευση, να ανατρέψετε το αποτέλεσμα” ακούω και διαβάζω την ερώτηση. Γιατί οι συνελεύσεις (γνωστό και από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) διεξάγονται έτσι, ώστε να ευνοείται πάντα η σκληροπυρηνική άποψη: Η μετριοπάθεια πάει περίπατο από τη (πολωτική) ψυχολογία της μάζας, υιοθετούνται κραυγές και συνθήματα χωρίς ψυχραιμία, εκφωνούνται φανατικά λογίδρια (εξαιρώ εδώ και κατανοώ τους υπό απομάκρυνση συμβασιούχους, που έχουν εύλογη συναισθηματική φόρτιση, μπροστά στο φάσμα της ανεργίας - την οποία φόρτιση και ορισμένοι ενδεχομένως καπηλεύονται), καλλιεργείται ο συναισθηματικός εκβιασμός και η μη ανοχή της αντίθετης άποψης (υπήρξε άνθρωπος που εξανέστη (!) επειδή πρότεινα ηπιότερες κινητοποιήσεις με στάσεις εργασίας), η διαδικασία μονίμως υπερβαίνει τον χρονικό της ορίζοντα και εξαντλεί τον “μη πορωμένο”, υπάρχουν δυστυχώς και ατέλειωτες τοποθετήσεις μπουρδολογίας από γραφικούς (όπως σε κάθε χώρο) ή από συμπλεγματικούς που βρίσκουν ευκαιρία να ξεδιπλωθεί το ψώνιο τους (ενισχυμένο στο χώρο του "θεάματος"), οι συνελεύσεις επαναλαμβάνονται τακτικά και απροειδοποίητα, ανάλογα με το αν ήταν συμφέρον το προηγούμενο αποτέλεσμα. Κι επιπλέον, σιωπηρά αλλά με σαφήνεια, κάποιοι προσπαθούν να αναδειχθούν, να επωφεληθούν επαγγελματικά ή να αποκτήσει η ζωή τους ένα νέο νόημα/περιεχόμενο, ευνοείται η άνθηση όσων θέλουν να παρασύρουν το πλήθος στις αγκυλώσεις τους και στο δικό τους μαξιμαλιστικό όραμα για μια “λαϊκή τζαμαχίρια της ΕΡΤ” (όπου όλα θα καθορίζονται από τη συνδικαλιστική συνδιοίκηση, αντί απλώς να ελέγχονται και να καταγγέλονται οι φαυλότητες), ενισχύεται η διάθεση η κρίση να αποτελέσει ευκαιρία για να εγκαθιδρυθεί μια νεφελώδης “νέα τάξη πραγμάτων” (αλήθεια πού ήταν τόσα χρόνια η συνδικαλιστική μας αντίδραση όταν γίνονταν αίσχη διαφθοράς και σπατάλης;), αποκαλύπτεται η υποδόρια άγρια χαρά για ισοπέδωση από όσους αισθάνονται “ριγμένοι” και παραπονεμένοι, αφού “επιτέλους κανείς δεν θα παίρνει περισσότερα - και είμαστε όλοι ίσα κι όμοια”. Μερικοί ξεχνούν οτι η επαγγελματική τους επάρκεια κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο διατυπώνουν την άποψη τους, το Λόγο τους (με λάμδα κεφαλαίο). Αλήθεια, αν αυτές οι συνελεύσεις αντέχουν πραγματικά να είναι δημόσιες και μας τιμούν, θα τολμούσαμε ποτέ να τις μεταδώσουμε από την τηλεόραση;

Η απώλεια της αυτοσυγκράτησης και του μέτρου ήταν το μάθημα, μετά τις γιορτές - "δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας", ήταν η μόνιμη επωδός, λες και οι απεργίες σταματούν μόνον όταν έχεις κατατροπώσει πλήρως τον αντίπαλο ή έχεις κατακτήσει 100% τον στόχο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αφού δεν βρήκαμε (δημοσιογράφοι εμείς) έναν τρόπο να κάνουμε το debate μας και την ψηφοφορία μας με κάποιον άλλον, ουσιαστικό (ηλεκτρονικό εν έτει 2012 ή τουλάχιστον με κάλπη) τρόπο, καμία τέτοια συνέλευση δεν μπορεί να μας αντιπροσωπεύει από εδώ και πέρα, μόνο και μόνο από την έλλειψη ψυχραιμίας και το ελάχιστο των συμμετεχόντων. Και αν πρέπει να υπάρξουν νέες διεκδικήσεις για τα χειρότερα που έρχονται (πράγμα που απεύχομαι), πρέπει να γίνουμε πολύ πιο ευέλικτοι και ευφάνταστοι - και πάντως με συνείδηση του ρόλου μας, κρατώντας ανοιχτή την ΕΡΤ. Τους επόμενους μήνες, η φούσκα των ΜΜΕ που σκάει με κρότο, θα κάνει ενδεχομένως το τηλεοπτικό τοπίο να αλλάξει άρδην, με ανακατατάξεις στην κορυφή των τηλεθεάσεων, συγχωνεύσεις καναλιών και εξελίξεις, στις οποίες η ΕΡΤ πρέπει να πρωταγωνιστεί. Όσο για το ραδιόφωνο, λόγω της εγγενούς “αδράνειας” του μέσου, είναι αυτό που πλήττεται αφόρητα πιο πολύ από το πολύμηνο κλείσιμο - όσοι το εγκαταλείπουν, δύσκολα επιστρέφουν. Κι είναι κυριολεκτικά κρίμα, ραδιόφωνα που είναι περιουσία του ελληνικού λαού (κι όχι δική μας θυμίζω, όπως όλη η ΕΡΤ) και επιτύγχαναν ακροαματικότητα της τάξης του 6%, όπως για παράδειγμα ο Kosmos 93,6, να απωλέσουν τους καρπούς μιας επένδυσης και μιας προσπάθειας χρόνων.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, πριν ανακοινωθεί η λύση της απεργίας, έβαλα κι εγώ την υπογραφή μου σε ένα κείμενο για τα ΜΜΕ και τη λάθος αντιμετώπιση από τα συνδικαλιστικά μας σωματεία, που επιμένουν να απαντούν με σκληρές απεργίες για τις επιχειρήσεις που καταρρέουν και κλείνουν. Επίσης, υπέγραψα δύο κείμενα, το ένα πιο σκληρό και το άλλο πιο ήπιο, για την ΕΡΤ. Αν και δεν συμφωνώ με κανένα ακριβώς (είναι άλλωστε αντιφατικά ως προς την αποτίμηση των απεργιών), υπέγραψα και τα δύο για το κοινό τους σημείο: Την ανάγκη να παραμείνει ανοιχτή η ΕΡΤ, μετά από τόσο μεγάλο διάστημα υπολειτουργίας. Η υποχρέωση μας, αλλά και η δύναμη μας, το πιστεύω, είναι το κοινό μας - και η δυνατότητα μας να παρεμβαίνουμε καταγράφοντας και σχολιάζοντας την επικαιρότητα, σε καιρό κρίσης μάλιστα.

Τα δύο κείμενα προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις, από συγχαρητήρια πολιτών και ψύχραιμες απαντήσεις, μέχρι απειλές προς τους συντάκτες τους (ή ακόμα και προς όλους όσοι υπέγραψαν!) για παραπομπή στο πειθαρχικό (το ίδιο λάθος, πάλι), ανώνυμα λιβελλογραφήματα (αναρωτιέμαι γιατί μιλάει όποιος δεν έχει το θάρρος της υπογραφής του) - ακόμα και επίσημη αναφορά σε “οργή για τους προθυμογράφους", από συνδικαλιστικά μας σωματεία. Κατά την προσφιλή εκφοβιστική τακτική, ο έχων αντίθετη άποψη είναι "μίσθαρνο όργανο", "παίζει παιχνίδι", "είναι βολεμένος" κλπ. Η ελεύθερη έκφραση (χωρίς καμία άλλη “απεργοσπαστική” κίνηση όπως επιχειρήθηκε να βαφτιστεί) είναι λοιπόν έγκλημα καθοσιώσεως. Και η δημοκρατική κατάκτηση του δικαιώματος του συνδικαλισμού, στα καθ’ ημάς, αποδεικνύεται η μόνη διαδικασία που δεν επιδέχεται της “δημοκρατικότερης των κατακτήσεων”: Αυτής του αντιλόγου, της αντιπολίτευσης, της κριτικής.

Το σκέφτηκα κι εγώ, οτι μπορεί να μην ήταν σωστό το timing της υπογραφής στη διάρκεια μιας (έστω λάθος) απεργίας, που ευτυχώς λήγει - άλλωστε δεν ήξερα πότε και πού θα δημοσιευθούν. Ίσως αργήσαμε κιόλας πολύ. Αν ήταν λάθος πάντως, ήταν μακράν το μικρότερο από αυτά που έχουμε κάνει. Ας ψυχραιμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε και αυτή την ατελέσφορη σύγκρουση κατά μέρος, ας ζητήσουμε όλοι μαζί συγνώμη από τον κόσμο που μας πληρώνει και μας παρακολουθεί - κι ας δούμε πώς θα επαναφέρουμε την ΕΡΤ σε κατάσταση δημιουργικής λειτουργίας. Αν θέλουμε να μην καταποντιστούμε όλοι μαζί της.

H φωτό είναι από το www.urbannews.biz και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Fistful of Love" των Βρετανών Antony and the Johnsons, δυό μέρες μετά τη γιορτή του (!) και τα τρίτα γενέθλια αυτού του μπλογκ.

"Κάτω"

2012-01-17T02:13:00.006+02:00

Με φόντο το δράμα της μετανάστευσης και την οικονομική κρίση, η Δώρα Κασκάλη ανατέμνει (είναι το μόνο ρήμα που σκέφτομαι, από τις πρώτες σελίδες, οτι μπορεί να περιγράψει τη συγγραφική της ματιά), όπως έκανε και στο πρώτο της βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων “Στο τρένο”, τη διαχρονική ελληνική πραγματικότητα και τα ήθη της.

Μια πραγματικότητα που περιλαμβάνει τα πιο σταθερά κλισέ της ανθρώπινης σκέψης, τις πιο μικροαστικές και συντηρητικές αντιλήψεις, τις πιο μίζερες και συμπλεγματικές συμπεριφορές. Κι ακόμα παραπέρα, τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης - ακόμα και την αιμομιξία και την παιδεραστία. Ταυτόχρονα όμως, επειδή η συγγραφέας (είναι σαφές οτι) πιστεύει στη δύναμη της κάθαρσης και του καλού, οι μικρές τραγωδίες τελειώνουν πάντα στο φως, στην ελπίδα.

Η συγγραφέας προσεγγίζει την πλοκή του μυθιστορήματος της, σχεδόν αποκλειστικά από την πλευρά της γυναικείας ψυχής, δίνοντας σε κάθε κεφάλαιο το όνομα μιας γυναίκας. Κι αν αφηγείται ιστορίες περίπου δύο αιώνων, αυτό δεν ξενίζει τον αναγνώστη, καθώς η γλώσσα της (όπως και οι αναφορές της) κινούνται σε έναν χωροχρόνο απροσδιόριστης ηλικίας - από τις προλήψεις της ελληνικής επαρχίας του 19ου αιώνα, μέχρι τα social media. Παλιομοδίτικο, "καλωσυνάτο", αλλά και απρόσμενα σύγχρονο, κάποιες φορές.

Το τελευταίο κεφάλαιο σχεδόν εκτρέπεται σε μια αφήγηση πολιτικής φαντασίας - ο έλεγχος όμως δεν χάνεται. Ο πολιτικός σχολιασμός είναι διάχυτος σε όλο το έργο, δίνοντας την εντύπωση οτι ασφυκτιά να βρει μια διέξοδο, μια θέση στον ήλιο. Στην ουσία, το “Κάτω” είναι ένα παράπονο, αλλά και μια υπόδειξη για το πώς η αληθινή ζωή δεν πρέπει να χαθεί.

Τρίτη 17.01.12, στις 8:30 μμ, οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στο art bar "Ποιήματα και Εγκλήματα", Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι, στην παρουσίαση του μυθιστορήματος της Δώρας Κασκάλη "Κάτω" από τον δημοσιογράφο Προκόπη Δούκα και την φιλόλογο Έλενα Τσαγκαράκη. Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Μαργαρίτα Βαρλάμου.

Τα εξώφυλλα είναι από τα www.logotexnika-epikaira.blogspot.com και www.amazon.com.

Το post συνοδεύεται από το "Videogames" της Αμερικανίδας Lana Del Ray.

Χαμένο ρεσιτάλ...

2012-01-15T11:36:00.005+02:00

Πέρσι, τέτοια εποχή, είχα ενθουσιαστεί με μια άλλη ταινία-ρεσιτάλ ηθοποιίας, παρά το γεγονός οτι αγιογραφούσε, κατά κάποιο τρόπο, τον εκπρόσωπο ενός βρετανικού υπερ-συντηρητικού θεσμού, της βασιλείας. Η «Σιδηρά Κυρία» όμως, της Phyllida Lloyd, απέχει μακράν από το να μου δημιουργήσει τέτοια συναισθήματα.

Δεν είναι ότι η ταινία δεν καταγράφει το «αμφιλεγόμενο» (για να το πούμε κομψά - ή το μισητό για πολλούς) της μακρόχρονης θητείας της Margaret Thatcher στην πρωθυπουργία της Βρετανίας. Είναι ότι η σκηνοθέτις του "Mamma Mia" (ποτέ μου δεν κατάφερα να το δω ολόκληρο, παρά το καλό καστ και το ιδιαίτερο «ελληνικό» ενδιαφέρον) ρίχνει μια αφελή ματιά σε ένα βαθύτατα πολιτικό θέμα. Όπως επισημαίνουν σχεδόν οι περισσότερες κριτικές, με την επιλογή των διαρκών φλας-μπακ, επικεντρώνει (και χαλάει πολύτιμο χρόνο) στην ηλικιωμένη Thatcher και τα «φαντάσματα» της σχέσης της με τον άντρα της, Denis, που τη στήριξε, αλλά υπέστη και τις συνέπειες του αυταρχικού χαρακτήρα της και των ισχυρογνωμόνων επιλογών μιας ζωής στο πολιτικό προσκήνιο - πράγματι «τολμηρής» (και από αυτή την πλευρά θαυμαστής) ζωής, δεδομένου ότι η Thatcher αναδείχθηκε πολιτικά και ηγήθηκε ενός απόλυτα ανδροκρατούμενου και φαλλοκρατικού περιβάλλοντος, κάτι που μπορεί να εξηγεί εν μέρει και τη σκληρότητα της, στην προσπάθεια να επιβληθεί.

Η καταγραφή όμως αυτής της ζωής και των επιλογών της είναι ελλιπής. Ακολουθώντας χολιγουντιανά/συντηρητικά κλισέ και υιοθετώντας μια «επιπόλαια» ουδετερότητα, αναδεικνύει το ηγετικό του χαρακτήρα, το εθνικοπατριωτικό των επιλογών και τη σταθερότητα των αποφάσεων, ως αποκλειστικά και μόνο προτερήματα. Φυσικά, για τους θαυμαστές της Thatcher, έτσι είναι. Η ταινία δεν αποκρύπτει το εύρος των κοινωνικών αντιδράσεων στις επιλογές της, αλλά δεν στέκεται κριτικά απέναντι της. Ούτε προσπαθεί να απαλείψει τα χαρακτηριστικά που θα οδηγούσαν κάποιον να τη χαρακτηρίσει ως μια εμμονική, κατίνα, άκαμπτη και υπερσυντηρητική νοικοκυρά, που επιχείρησε (άτσαλα και «ταλιμπανικά») να βάλει «σε τάξη τα του οίκου», αλλά στην ουσία ακύρωσε και εγκατέστησε δομές, που για τους υποστηρικτές «έσωσαν τη Βρετανία από την κατηφόρα», πλην όμως, για σχεδόν όλο τον υπόλοιπο κόσμο, εγκαθίδρυσαν την έναρξη μιας εποχής, που χαρακτηρίστηκε «νεοφιλελεύθερη» και αποτελεί την αιτία για την κρίση που ζούμε παγκοσμίως σήμερα (το timing του έργου το καθιστά ακόμα πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτό).

Όμως, δεν αναδεικνύει επαρκώς άλλα χαρακτηριστικά, σύμφυτα με τέτοιες ακραίες επιλογές, όπως για παράδειγμα η σκληρότητα της με τις απώλειες ζωών, η αδυναμία της να εκτονώσει τις συγκρούσεις με την τρομοκρατία ή η δημαγωγία και ο πολιτικός υπολογισμός ενός πολέμου, όπως αυτός των Falklands, που εκτόξευσε τη δημοτικότητα της και της εξασφάλισε τη δεύτερη από τις τρεις εκλογικές της νίκες - αλλιώς θα είχε μείνει πιθανότατα στην πρώτη και μοναδική. (Η μόνη πτυχή αυτού του πολέμου που θα μπορούσε να τη δικαιολογήσει στην ιστορία, είναι οτι, παρά το αποικιοκρατικό παρελθόν της υπόθεσης, η κατάληψη των νησιών ήταν μια απρόκλητη επιθετική πράξη της στρατιωτικής χούντας της Αργεντινής, που όπως κάθε επιθετικός εθνικισμός - ειδικά από ολοκληρωτικό καθεστώς - δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτός).

Η Thatcher παρέλαβε μια Βρετανία απισχνασμένη, με τη βαριά βιομηχανία να καταρρέει, αλλά τον εργατικό συνδικαλισμό ακμαίο (θυμηθείτε την αποδυνάμωση της άλλοτε κραταιάς βιομηχανίας των βρετανικών αυτοκινήτων, στη δεκαετία του '70) - και τσάκισε τον δεύτερο, χωρίς να υπολογίσει το κοινωνικό κόστος. Δεν είναι βέβαιο όμως ότι προσέφερε σε αντάλλαγμα καλές υπηρεσίες για την ανόρθωση της πρώτης, που μάλλον έχασε οριστικά το παιχνίδι, από τον γερμανικό (και άλλον) ανταγωνισμό. Βέβαια, ακόμα και σύγχρονοι αντίπαλοι της, από το Εργατικό κόμμα, παραδέχονται ότι κάποιες από τις τομές της ήταν σωτήριες, για μια χώρα που υπέφερε από την «κατάχρηση» του κοινωνικού κράτους, χωρίς να αιμοδοτείται επαρκώς από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Το (αναπόφευκτα) περίπλοκο όμως της πολιτικής ιδιαιτερότητας της Thatcher δεν αποτυπώνεται στην ταινία. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης των χρηματαγορών, οι σκληροπυρηνικές αντιλήψεις της για τον ψυχρό πόλεμο, ο αντιευρωπαϊσμός της και η πολιτεία της ως αυταρχικής ηγέτιδος περιγράφονται μόνο επιφανειακά, με όχημα την καρικατούρα της προσβλητικής και της (ωσάν να ήταν «απολιτίκ») επίμονης νοικοκυράς.

Το επιδερμικό του σεναρίου έρχεται βεβαίως να αντισταθμίσει η εξαιρετική (καλλι)τεχνική επάρκεια. Όχι η σκηνοθετική, αλλά αυτή του μακιγιάζ (είναι εντυπωσιακή η μεταμόρφωση της Meryl Streep, στις δύο ηλικίες που ενσαρκώνει, ιδιαίτερα στη μεγαλύτερη), αλλά κυρίως της ίδιας της Αμερικανίδας ηθοποιού, που πείθει απόλυτα, θυμίζει τον εαυτό της μόνο από αναπόφευκτα χαρακτηριστικά και καθιστά "συμπαθή" την ηρωίδα της - είναι θαυμαστό πως μεταμορφώνει το βλέμμα της, για να αποδώσει τον χαρακτήρα που υποδύεται. Η στάση και οι κινήσεις του σώματος, το βάδισμα, η ομιλία, οι μορφασμοί είναι υπεράνω πάσης κριτικής - και η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου θα πρέπει (χωρίς να ξέρω τον ανταγωνισμό), να απονείμει σίγουρα ένα τρίτο όσκαρ (και δεύτερο πρώτου ρόλου) στην κορυφαία, εδώ και χρόνια, εκπρόσωπο της παγκόσμιας βιομηχανίας της 7ης τέχνης. Το δροσερό κορίτσι που γνωρίσαμε, πριν από 33 χρόνια, στον "Ελαφοκυνηγό" φτάνει εδώ στον κολοφώνα της δόξας της και δίνει ρεσιτάλ - δυστυχώς - σε λάθος ταινία, με την έννοια ότι πάει χαμένο σε μια μέτρια προσπάθεια, που δεν άρεσε ούτε στους Συντηρητικούς, ίσως γιατί δεν "θριαμβολογεί" επαρκώς για την προσωπικότητα της γυναίκας-συμβόλου γι αυτούς.

Η Thatcher (που ζει ακόμα, αλλά μάλλον δεν θα απολαύσει την αγιογραφία της, καθώς πάσχει από άνοια), ενσαρκώνεται πολύ πετυχημένα και σε νεαρή ηλικία, από άλλη ηθοποιό, ενώ τα γεγονότα της εποχής καταγράφονται μέσα από πλάνα αρχείου, σημαντικά από μόνα τους για την ιστορική μνήμη. Όποιος έχει ζήσει τη δεκαετία του '80 πάντως, έχει - έστω και από απόσταση - άλλη αφήγηση από αυτή της ταινίας. Όταν η ιστορία ασχοληθεί, μετά από δεκαετίες, θα καταδείξει ποια είναι η πιο πιστή.

Η σύγκριση με την πραγματική...

Η φωτό είναι από το www.anglotopia.net και το εξώφυλλο από το www.lyricsdog.eu

Το post συνοδεύεται από ένα εμβληματικό "αντιθατσερικό" τραγούδι, το "Shout to the Top", από τους Βρετανούς Style Council, του Paul Weller, που ηγήθηκε της καμπάνιας καλλιτεχνών κατά του "θατσερισμού".

Μια εκδρομή για την άνοιξη (στην Τοσκάνη)

2012-01-13T11:06:00.004+02:00

Λοιπόν, θα το αποτολμήσω, παρά την πικρή διαπίστωση οτι αυτά τα ταξίδια έχουν γίνει (σχεδόν) αδύνατη πολυτέλεια, για πολλούς. Κι όμως, ένα ταξίδι στην Τοσκάνη, που είναι πολύ πιο κοντά μας, από ότι φανταζόμαστε, δεν είναι ένα παράλογο ή απρόσιτο έξοδο: Το εισιτήριο με το φέρυ από την Πάτρα στην Ανκόνα στοιχίζει για ένα ζευγάρι με το αυτοκίνητο του, λίγο παραπάνω από 400 ευρώ, αλέ-ρετούρ. Δηλαδή, περίπου όσο στοιχίζει η αντίστοιχη εξόρμηση σε ένα ελληνικό νησί - και μάλιστα με δύο διανυκτερεύσεις, σε υψηλού επιπέδου πλοίο, να συμπεριλαμβάνονται. Με άλλες τέσσερις νύχτες στην περιοχή, έχετε μια μοναδική εκδρομή, που συνιστάται ιδιαίτερα σε όσους εκτιμούν την (πανταχού παρούσα) τέχνη, τον καλόγουστο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, την απίστευτα περιποιημένη και πλούσια φύση, την οδήγηση σε μικρούς, φιδίσιους δρόμους με καλή μουσική - και φυσικά τις λιχουδιές και τα περίφημα κρασιά της Τοσκάνης.

Όλοι οι τουριστικοί οδηγοί λένε οτι το φθινόπωρο με τη διάχυτη μυρωδιά του μούστου και τα κόκκινα χρώματα του είναι επίσης μαγευτικό. Τίποτα όμως δεν είναι σαν την άνοιξη, με τη μέρα να μεγαλώνει - και με αυτή την απίστευτη βλάστηση να ανθίζει. Η καρδιά της Τοσκάνης (και της Αναγέννησης) νομίζεις οτι είναι ένας "κήπος όπου ο Θεός κατέβηκε να κάνει τον κηπουρό", χάρη στο κλίμα της και την περιποίηση που της επιφυλλάσουν οι κάτοικοι της. Ειδικά το Chianti, γνωστό (αυτοσαρκαστικά) και ως "Chiantishire", λόγω του μαζικού εποικισμού από Βρετανούς (μεταξύ αυτών και ο Sting), είναι η ζωντανή ιστορία του πώς μια σχεδόν εγκαταλελειμμένη επαρχία, "αναστήθηκε" με βάση σχέδιο που προέβλεπε την ποιοτική αγροτική ανάπτυξη και την τουριστική εκμετάλλευση υψηλού επιπέδου. Σήμερα, είναι μια ζηλευτή περιοχή γεμάτη αμπελώνες, οινοποιεία και επαύλεις, πολλές από τις οποίες έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία. Χωρίς διαβατήριο, με μόνο μια πρόσθετη ασφάλιση στο ΙΧ, μπαίνεις στο πλοίο στην Πάτρα στις 8μμ (ή στην Ηγουμενίτσα μερικές ώρες αργότερα) και το άλλο μεσημέρι είσαι στην Ανκόνα - με τέσσερις ώρες (χαλαρό) οδήγημα, βρίσκεσαι να κοιμάσαι (σχεδόν οπουδήποτε στο Chianti είναι ωραία - εδώ είναι η Impruneta, 10 χλμ. νότια της Φλωρεντίας) και να ξυπνάς με μια τέτοια θέα...

1η μέρα

Η πρωτεύουσα της Τοσκάνης είναι ένα ζωντανό μουσείο, μια εκδρομή πολιτισμού από μόνη της (που την είχαμε ξανακάνει) και καθώς θέλαμε να εστιάσουμε στην υπόλοιπη περιοχή, αποφασίσαμε να πάρουμε απλώς μια γρήγορη γεύση - με μια βόλτα σε επιλεγμένα σημεία (προτάσεις: Capelle Medicee, Gallerie dell' Academia, Duomo), ως την πολύβουη Ponte Vecchio. Η είσοδος στις πόλεις θέλει προσοχή, καθώς τα διάφορα μηχανάκια που σε οδηγούν με GPS, δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις απαγορεύσεις για είσοδο οχημάτων στο κέντρο και τις κάμερες που σε καταγράφουν, οι οποίες μπορεί να σου "στείλουν" και την κλήση στο σπίτι.

Άτακτη φυγή, μετά το μεσημεριανό, από την σούπερ-τουριστική Φλωρεντία (από το Μαίο ως τον Αύγουστο είναι η σεζόν υψηλού τουρισμού, με "χειρότερο" μήνα τον Ιούνιο - αν θέλετε να δείτε τα πιο δημοφιλή μουσεία της, όπως η Galleria degli Uffizi, είναι σχεδόν απαραίτητο να κλείσετε ραντεβού) προς τα νοτιοδυτικά, με πρώτο στόχο, το επίσης πολύ τουριστικό San Gimignano, την πιο καλοδιατηρημένη μεσαιωνική πόλη-κάστρο της περιοχής, διάσημη για τους πανήψυλους πύργους της. Η διαδρομή των περίπου 40 χλμ, μέσω Poggibonsi (αποφύγετε τους αυτοκινητόδρομους, εννοείται), δεν κρατάει πάνω από τρία τέταρτα, μέσα από την υπέροχη φύση - και το απόγευμα της πρώτης μέρας αφιερώνεται σε αυτή τη βόλτα, μέσα από τα πρώτα τοπία της Τοσκάνης, με τα υπέροχα σπίτια και τα γήινα χρώματα.

Η εναλλαγή βροχής και λιακάδας είναι ότι καλύτερο μπορεί να σας συμβεί στη διαδρομή - και η άφιξη στο μεσαιωνικό χωριό, που βρίσκεται (όπως τα περισσότερα) στην κορυφή ενός λόφου, είναι εντυπωσιακή. Η κουραστική (λόγω ανηφόρας και κατηφόρας), αλλά όχι μεγάλων αποστάσεων περιήγηση, αποζημιώνει με την ωραιότερη φωτογραφία της ημέρας, την ώρα που ένα παράθυρο κλείνει με υπερέκταση...

2η μέρα

Η δεύτερη μέρα έχει "μακρινούς" στόχους: Δυτικά, αναπόφευκτα από αυτοκινητόδρομους, προς την Pisa και τη Lucca, δυό πόλεις χτισμένες στις εκβολές του Άρνου, του ίδιου ποταμού που διατρέχει και τη Φλωρεντία - και ενός παραποτάμου του. Η πρώτη είναι διάσημη σε όλον τον κόσμο, λόγω του κεκλιμένου πύργου της. Αυτό που δεν ξέραμε είναι οτι στον (ιδιωτικής εκμετάλλευσης) "Κήπο των Θαυμάτων" που τον φιλοξενεί, βρίσκονται και άλλα αξιοθάυμαστα μνημεία, όπως το Βαπτιστήριο, ο Καθεδρικός Ναός και (κυρίως) το Κοιμητήριο, με τη σπάνια συγκέντρωση νωπογραφιών, γλυπτών και άλλων έργων τέχνης - όλα με διαφορετικό εισιτήριο.

Ο Πύργος είναι πολύ πιο λεπτεπίλεπτος και μικρός απ' ότι φαντάζεται κανείς και η περιήγηση είναι κουραστική, αλλά το Κοιμητήριο σε αποζημιώνει, με αποθέωση τα αγάλματα, σε κάποιους από τους δεκάδες τάφους επιφανών, κυρίως υψηλόβαθμων κληρικών.

Ένα πρόβλημα στη φωτογραφική μηχανή δεν μας επέτρεψε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες από τη Lucca, με την όμορφη Piazza dell' Anfiteatro - είναι όμως μια μικρή μαγική μεσαιωνική πόλη...

3η μέρα

Η τρίτη και τελευταία (ολόκληρη) μέρα, είναι αφιερωμένη στο Chianti, που είναι στην ουσία ένας ρόμβος μεταξύ Φλωρεντίας και Σιέννας, διάσημος για το ομώνυμο κρασί του. Θα ξεφύγουμε όμως και πιο νότια, για να επισκεφθούμε και δύο χωριά, ακόμα πιο διάσημα για τα (πιο ακριβά) κρασιά τους, το Montepulciano και το Montalcino. Κατεύθυνση νότια λοιπόν, από κεντρικούς και μη δρόμους, με πρώτο στόχο τη Radda in Chianti.

Μια μικρή στάση για μεσημεριανό - και συνεχίζουμε τη μαγευτική διαδρομή προς νοτιοανατολικά (βλέπε προηγούμενο χάρτη). Ακόμα και οι "οικοδομές" ή οι μονάδες συσκευασίας και τυποποίησης είναι αισθητικά ενταγμένες στο περιβάλλον, δεν ενοχλούν το μάτι. Οι μπάλες από άχυρο μας ξαφνιάζουν με την ομορφιά τους.

Δεύτερος σταθμός μας το περίφημο Montepulciano, πηγή έμπνευσης για το lounge κίνημα των nineties, χαρακτηριστική μεσαιωνική πόλη, που παράγει ένα από τα καλύτερα κρασιά της ποικιλίας Sangoviese, το Vine Nobile di Montepulciano - αν και όχι 100% από το σταφύλι αυτό. Μετά από μια στάση στο ιστορικό Cafe Poliziano, με την υπέροχη θέα, συνεχίζουμε προς δυτικά.

Το πιο τολμηρό, το κάνουν στο Montalcino. To περίφημο Brunello τους είναι το πιο "δύσκολο" και ακριβό κρασί της περιοχής (ανάλογα με τη χρονιά), ιδανικό για "βαριά" πιάτα, ψητά και κυνήγι - και θέλει αρκετές ώρες άνοιγμα, πριν το καταναλώσετε. Φτάνοντας στο χωριό, πέφτουμε και σε ένα rallye παλιών αγωνιστικών, που δίνει επιπλέον τουριστικό χρώμα. Δεν έχουμε πια πολλή ώρα στη διάθεση μας, γρήγορα πίσω, για να αποχαιρετήσουμε το φως, στην περίφημη κεκλιμένη κεντρική πλατεία, στην επίσης μεσαιωνική (και άκρως φοιτητική) Siena. Την επομένη το πρωί, αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής...

Ερωτεύτηκα την Τοσκάνη, πριν από πολλά χρόνια, με αυτή την ταινία του Bernardo Bertolucci: "Stealing Beauty", με πρωταγωνιστές τον Jeremy Irons και τη Liv Tyler - και εξαιρετικό soundtrack.

Οι φωτό (αν και με προβλήματα φωτομέτρησης) είναι φυσικά χειροποίητες, με Nikon 40D και φακό 28-135, οι χάρτες είναι από τα www.knowital.com και www.tuscanynow.com, ενώ το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

Ένα τόσο μεγάλο post δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από τρία τραγούδια: 1. Το "Fields of Gold", από ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του Βρετανού Sting, μεταξύ άλλων με την jazz εκδοχή του "It' s Probably Me" και το "Epilogue (Nothing 'Bout Me)".2. Το "Club Montepulciano", των Βέλγων Hooverphonic. 3. Το πολύ ανοιξιάτικο "Don 't Stop" της Μαριέττας Φαφούτη.

Η Ελλάδα της "μερσεντέ"...

2012-01-10T01:21:00.013+02:00

Όχι, δεν θέλω να αφιερώσω το πρώτο post της χρονιάς (που άπτεται της πολιτικής), σε αυτόν τον ανεκδιήγητο, που κατάφερε να δημιουργήσει θέμα, σε μια καταφανή επίδειξη νεοελληνικού θράσους και τσαμπουκά της (πρώην) εξουσίας. Όχι, δεν θέλω να συζητήσω για αυτόν τον τύπο, που με όχημα τη “μερσεντέ” του (κατεξοχήν επιλογή των κακών και απίστευτα αντικοινωνικών, βλαχομπαρόκ πολιτικών και γενικώς οδηγών, που θέλουν να επιδείξουν τον όγκο και την “ισχύ” της κοινωνικής τους ανόδου, με ένα αυτοκίνητο κατά κανόνα κακής οδικής συμπεριφοράς και χαμηλής ιπποδύναμης για το βάρος του, στα χαμηλά κυβικά που είναι προσιτά σε τιμή, αλλά υπερβάλλοντος σε εντυπωσιασμό προς τους αδαείς “ιθαγενείς” - καμία σχέση με το στυλ και την κομψότητα παλαιότερων μοντέλων), κατάφερε να εμπλακεί σε ένα επεισόδιο ανεπίτρεπτο για πρόσωπο που υπήρξε δημόσιο - ακόμα κι αν υπήρξε θύμα αυταρχικής συμπεριφοράς αστυνομικών, κάτι για το οποίο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος παρατηρητής αμφιβάλλει, στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Όχι, δεν θέλω καν να παρακολουθήσω το παραλήρημα κουτοπονηριάς και την πλήρη έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής και σεμνότητας που εξελίχθηκε σε προσωπική επίθεση κατά του αρμόδιου υπουργού (όποιος και αν είναι αυτός), γιατί ο τελευταίος δεν σεβάστηκε τον “υποτιθέμενο μέντορα” του, ο οποίος είχε κάνει την μέγιστη προσφορά, να τον γνωρίσει στον Ανδρέα Παπανδρέου! Όχι δεν αντέχω να παρακολουθήσω αυτή την άθλια ιστορία, που αρχίζει με ένα αδιάσειστο στοιχείο (για όσους αμφισβητούν τους μη αυτόπτες), οτι δηλαδή ο συγκεκριμένος οδηγός παραβίασε κόκκινα φανάρια (το παραδέχεται και ο ίδιος) - και δεν είχε νόμιμη εν ισχύ άδεια οδήγησης, αφού αυτή είχε λήξει, μετά τα 65 έτη του κατόχου του, χωρίς να ανανεωθεί.

Όχι, δεν μπορώ να ανεχθώ κανένα επιχείρημα για “ελαστικότητα” (πόσο μάλλον για “ιδιαίτερη μεταχείριση”) ενός ανθρώπου, που επικαλείται (δήθεν) το παιδί του και που κατάφερε με το “ξέρεις ποιός είμαι εγώ”, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς (όπως καταγγέλεται) και με πράξη επικίνδυνου ελληναράδικου τσαμπουκά και παραβίασης οποιουδήποτε κανόνα ασφαλείας (αν είχε νεύρα, η απάντηση είναι “ξύδι”), να τραυματίσει ελαφρά αστυνομικό - κάτι που σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα θα τον είχε οδηγήσει, χωρίς δεύτερη συζήτηση, στο κρατητήριο για επίθεση κατά αστυνομικού και σε καμία περίπτωση δεν θα του είχε επιτρέψει να πάει σπίτι του, το ίδιο βράδυ.

Και όχι, δεν θέλω πια να απασχολεί το δημόσιο βίο ένας (στα όρια του γραφικού) μπουρδολογών “τηλεοπτικός” πολιτικός, που μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τα “ωραία του μάτια”, του οποίου το εξαιρετικά αυτάρεσκο βιογραφικό περιστρέφεται γύρω από τη “γνωριμία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου” - και ο οποίος είχε (επαναληπτικά ως υπουργός) λόγο για τις τύχες αυτής της χώρας, με μόνο εφόδιο οτι “αγωνίστηκε στο φοιτητικό κίνημα” (αυτό δεν σημαίνει οτι δεν σέβομαι αυτούς που διώχθηκαν για τις απόψεις τους και τη δράση τους και ίσως υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους, αλλά γίνομαι πολύ επιφυλακτικός για όσους το εξαργύρωσαν πολιτικά και αποθρασύνθηκαν στη συνέχεια), χωρίς να αναφέρει κανένα επάγγελμα στη ζωή του, εκτός από αυτό του πολιτικού.

Θέλω να απευθυνθώ σε αυτούς που κάποτε τον ψήφισαν - πιθανότατα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν; Σε αυτούς που ανέχθηκαν να του δώσουν υπεύθυνη θέση, υπό την πίεση των σταυρών που είχε εξασφαλίσει, με τη δημαγωγία του και τον λαϊκισμό του - συστατικά που ενδημούν στην (ποσοστιαία τεράστια) βαθυπασοκική πραγματικότητα (και πολλών άλλων κομμάτων επίσης), παρέα με έναν ανείπωτο τραμπουκισμό, που σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε του προσβλητικού για τη νοημοσύνη μας πολιτικού, είτε του άξεστου συνδικαλιστή της βαρβατίλας, είτε του παράγοντα “αγαπούλα, πούλα” και του βαλκάνιου παραπολιτικού λαμόγιου, που συχνάζουν στις μπουζουκλερί, μας ταλαιπωρεί ακόμα.

Και κυρίως, σε αυτούς στα μικρά και μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που τον κατέστησαν προνομιακό συνομιλητή, που του έδωσαν απίστευτα δυσανάλογο χρονικά βήμα, που του έσφιξαν το χέρι με ειλικρινή συμπάθεια για τη γραφικότητα του, που ανέχθηκαν τη ναρκισσιστική τιποτολογία του - και για να επιστρέψω σε όλους εμάς, στην κοινωνία: Πάνω από όλα, σε αυτούς που κάθονταν και τον “χάζευαν” στις τακτικές του εμφανίσεις, δίνοντας του αξεπέραστα νούμερα τηλεθέασης και οπλίζοντας τους διάφορους διευθυντές, αρχισυντάκτες και εκπομπάρχες με το επιχείρημα “μα δεν βλέπεις, αυτούς θέλει ο κόσμος”. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ζημιά έχετε κάνει. Ή μάλλον μπορείτε μια χαρά να φανταστείτε. Τη βλέπετε μπροστά σας - και την αποδίδετε στους “ξένους”.

Και αν αυτή η Ελλάδα δεν φύγει, δεν αποτελέσει περιθώριο, η ζημιά θα παραμείνει...

Update 1: Ο Σταύρος Θεοδωράκης στο protagon.gr, δίνει μερικές εύστοχες διευκρινίσεις:

Το μυστικό πάντως βρίσκεται στην ηλικία των «συνωμοτών» μπάτσων. Πληροφορούμαι ότι και οι τέσσερις άνδρες της ομάδας Δίας έχουν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Δεν γνωρίζουν δηλαδή κανένα Κίμωνα και κανένα Ανδρέα (οι πενηντάρηδες προϊστάμενοι τους, που τους γνωρίζουν, προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση). Και τώρα που το σκέφτομαι αυτή μπορεί να είναι και η ελπίδα μας. Οι 20αρηδες όπου κι αν βρίσκονται. Αυτοί που δεν θα σεβαστούν κανένα από τα ιερά και τα όσια της (χρεωκοπημένης) χώρας. Και πού ξέρετε; υπάρχει η πιθανότητα να μην έχουν μπολιαστεί με τα ελαττώματα της φυλής. Δεν είναι μεγάλη η πιθανότητα, αλλά υπάρχει.

ΥΓ: Πώς θα αντιδρούσε η αστυνομία αν στην θέση του Κουλούρη ήταν ένας άλλος πολίτης; Ξέρω ότι θα τεθεί από τους σχολιαστές, οπότε σπεύδω να το απαντήσω: «Θα πήγαινε μέσα τσουβαλιαστός». Αυτή ήταν και η απάντηση που μου έδωσε ανώτερος δικαστικός. Και μου είπε να πω στον Χρήστο Παπουτσή ότι ψεύδεται λέγοντας ότι «έγινε ό,τι γίνεται πάντα». Η παραβίαση του κόκκινου είναι όντως πταίσμα, η αντίσταση κατά της αρχής όμως, δεν είναι. Όπως δεν είναι και οι επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Ο νόμος προβλέπει για τα δύο αυτά αδικήματα σύλληψη και αυτόφωρο.

Update 2: Νέα επίθεση Κουλούρη κατά Παπουτσή.

Η φωτό της (εξαιρετικά φινετσάτης, σε αντιδιαστολή) Mercedes 190 του 1962 είναι από το www.ritzsite.nl και το εξώφυλλο από το www.io2n.blogspot.com

To post συνοδεύεται από το "Reality And Fantasy" του Ιταλού Raphael Gualazzi.

Τρεις ταινίες από την Ευρώπη

2012-01-05T00:21:00.016+02:00

Δεν ξέρω γιατί μπορεί να με αφορά μια ιστορία, σαν κι αυτή του “Παιδιού με το Ποδήλατο”. Δεν μπορώ επ’ ουδενί να ταυτιστώ με τον άκρατο ατομικισμό ενός νεαρού πατέρα που εγκαταλείπει το παιδί του σε ορφανοτροφείο, λες και έχει οτιδήποτε καλύτερο να κάνει - που εμποδίζεται από το αγόρι. Σχεδόν δεν μπορώ να ταυτιστώ με το επίμονο και “αντιπαθές” του αγοριού, που έχει όλα τα δίκια βέβαια να αισθάνεται πληγωμένο και να είναι ατίθασο. Ούτε με τον κινηματογραφικο ρεαλισμό των Βέλγων αδελφών Dardenne μπορώ να ταυτιστώ, με την σκληράδα και τον “αυτοματισμό” του (λευκού, γιατί οι μετανάστες είναι διαφορετικοί) περίγυρου μιας μικρής επαρχιακής πόλης. Μόνο με τον ανθρωπισμό και την υπομονετική γλύκα της Cecile de France, γνώριμης μας και από τη συμμετοχή της στο Hereafter του Clint Eastwood, μπορώ να ταυτιστώ - και φυσικά να αναγνωρίσω το κοινωνικό πρόβλημα, από το οποίο παίρνει αφορμή η (με πολύ καλές κριτικές ταινία.

Δεν ξέρω επίσης (αλλά κατά βάθος ξέρω, γιατί είναι οι αναμνήσεις μιας Ελλάδας της παιδικής μου ηλικίας), γιατί μπορεί να με αφορά μια ιστορία σε ένα στρατόπεδο του Έβρου, μεταξύ μιας ανικανοποίητης γυναίκας που έχει (μικρο)παντρευτεί έναν μεγαλύτερο της αντισυνταγματάρχη κι ενός νέου αξιωματικού, στη διάρκεια της χούντας. Γιατί μπορεί να με αφορά η ανάμνηση της "Φλορέτα", οι μικροαστικές αντιλήψεις και η μιζέρια ενός άθλιου, λασπωμένου στρατοπέδου στον Έβρο (ακόμα και μετά την κατάλυση του εμφυλιακού κράτους, ένα από τα χειρότερα δημιουργήματα της ελληνικής δημόσιας ζωής).

Κι όμως, αυτό το “Τανγκό των Χριστουγέννων”, με τις χονδροειδείς αδυναμίες στο σεναριακή προσαρμογή (του μυθιστορήματος του Γιάννη Ξανθούλη) και στο μακιγιάζ, αλλά με την πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής και την “υβριδική” σκηνοθετική ματιά, μεταξύ εμπορικού κινηματογράφου και Αγγελόπουλου, σε αποζημιώνει, όχι μόνο για το εξαιρετικό του καστ. Η Βίκυ Παπαδοπούλου κι ο Γιάννης Στάνκογλου, ερωτεύσιμοι και οι δυό, παίζουν κυριολεκτικά με τα μάτια - και ο Αντίνοος Αλμπάνης δίνει ρεσιτάλ στο ρόλο του καταπιεσμένου gay φαντάρου, που μαθαίνει τανγκό στον υπολοχαγό του, ώστε να μπορέσει να απολαύσει έστω και τρία λεπτά, ρισκάροντας τα πάντα, με τον απαγορευμένο έρωτα του. Όλη η ταινία είναι τα βλέμματα του Στάνκογλου και της Παπαδοπούλου, μετά τον χορό, η εικόνα του απόλυτου έρωτα...

Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι γιατί με αφορά στο ξεκίνημα αυτού του νέου χρόνου, η ταινία “The Artist” - κι ας είναι ένα σχεδόν φετιχιστικό παιχνίδι ενός Γάλλου για το Χόλιγουντ, υπερτιμημένο ίσως, όπως διάβασα, αλλά υποψήφιο για πολλά βραβεία, παρά τον χαμηλό προϋπολογισμό (ο Jean Dujardin και η σύζυγος του σκηνοθέτη Berenice Bejo κερδίζουν το χειροκρότημα στην ευρηματική αυτή βωβή ταινία, με κορυφαία σκηνή, όταν η δεύτερη παίζει με το χέρι της στο σακάκι του πρώτου, χαιδεύοντας τον εαυτό της).

Δεν είναι μόνο η γοητεία του swing (ειδικά στο φινάλε), τα αστραφτερά χαμόγελα των δύο εξαιρετικών πρωταγωνιστών, δεν είναι το παιχνίδι με τους ήχους (κορυφαία επίσης σκηνή ο εφιάλτης στον οποίο ακούγονται όλοι οι ήχοι, εκτός από τις φωνές των ανθρώπων): Με την απλοϊκή ιστορία της πτώσης των ειδώλων του βωβού κινηματογράφου και της ανόδου των νέων “ομιλούντων” προσώπων, ο Hazanavicious κάνει ένα πικρό σχόλιο για το πόσο η ζωή δεν αφήνει κενά, για το πόσο σκληρή είναι η ανάγκη της διαρκούς αλλαγής και ανανέωσης, για το τι επιφυλάσσει σε όσους άκαμπτα επιμένουν να μην προσαρμόζονται και να αυτοκαταστρέφονται στις εμμονές τους. Και για να μην εκληφθεί αυτό ως “ταλιμπανικό” κούνημα του δαχτύλου προς τους αδύναμους ή όσους επιμένουν να προτάσσουν ηθικές αξίες πάνω από τη σκληρότητα της εξέλιξης, δίνει ταυτόχρονα μαθήματα ταπεινότητας, υπογραμμίζοντας πόσο σημασία έχει η ανθρωπιά και το πραγματικό συναίσθημα της προσφοράς και της αγάπης. Και θυμίζει συνεχώς οτι ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει...

Οι φωτό είναι από τα www.lifo.gr, www.mag24.gr, www.kathimerino.com.cy, www.filmbuffonline.com, www.metropoliscinema.net και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη live εκτέλεση του "Spinning Wheel" ("What Goes Up Must Come Down") των Αμερικανών Blood, Sweat & Tears.

Η χρονιά της Κορέας

2011-12-30T11:26:00.021+02:00

Ίσως μερικές από τις πιο απογοητευτικές εικόνες του 2011, ανάμεσα στις εκατοντάδες των ανασκοπήσεων, είναι αυτές που ήλθαν την τελευταία εβδομάδα, από τη Βόρεα Κορέα: Η μαζική, σχεδόν θεατρική, παράσταση της σοκαριστικής ηλιθιότητας ενός (ολόκληρου;) λαού να ολοφύρεται για το θάνατο ενός μαφιόζου ηγέτη του “κομμουνιστικού νεποτισμού”, μόνο προβληματισμό μπορεί να φέρει για την αξία της αυτοδιάθεσης των λαών στον 21ο αιώνα, αν δεν εκπληρώνονται βασικές προϋποθέσεις δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κι αν η ελευθερία και ο εκσυγχρονισμός στην ταλαιπωρημένη Άπω Ανατολή αργεί να ξημερώσει (και ενδεχομένως αποτελεί γρίφο για τον δικό μας τρόπο σκέψης), το οτι είμαστε η τελευταία χώρα του δυτικού κόσμου, που ακόμα διαθέτει ένα σταλινικό κόμμα (με ποσοστό που αναμένεται να ξεπεράσει το 10%), το οποίο συλληπήθηκε τον κορεατικό λαό, για την απώλεια του δικτάτορα του, σίγουρα πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε περισσότερο.

Η δική μας πολιτική ανωριμότητα βεβαίως δεν έχει τέτοιες υπερβολές. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον πολιτικό χάρτη: Το ένα τέταρτο του ελληνικού λαού ετοιμάζεται να ξαναψηφίσει το κόμμα, που στην προηγούμενη του θητεία, μόλις δύο χρόνια πριν, άφησε την Ελλάδα υπερχρεωμένη σε βαθμό κακουργήματος. Ουδόλως δε πτοείται από την ενισχυμένη επιρροή λαϊκής δεξιάς, εθνικιστικών και ακραίων προτύπων και εξαιρετικού αμαλγάματος τηλεοπτικών και μη προσωπικοτήτων - ανεπανάληπτης οξυδέρκειας, πολιτικού βάθους και λάμψης. Σα να μην υπήρξε ποτέ το αίτημα για ένα πολιτικό σύστημα ενός άλλου (όχι άθλιου) επιπέδου.

Ένα άλλο “τέταρτο” (πάντοτε σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) ετοιμάζεται να τιμωρήσει το ΠΑΣΟΚ "για τα δεινά που του επέφερε", όχι απορρίπτοντας παλαιοκομματικές και συνδικαλιστικές πρακτικές του βαθέως κράτους, ούτε τα περισσότερα στελέχη και υπουργούς, που αδυνατούν να αρθρώσουν έναν στοιχειώδη εκσυγχρονιστικό λόγο (χρειάστηκαν δύο και πλέον χρόνια κρίσης, για να καταργηθεί το δωρεάν ρεύμα στους εργαζόμενους της ΔΕΗ, που στοίχιζε 40 εκατομύρια το χρόνο!) - και παίζουν την κολοκυθιά, τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στις εσωκομματικές διαδικασίες. Αλλά, αντίθετα, ετοιμάζεται να επιβραβεύσει όσους έπαιζαν και παίζουν κατενάτσιο στις πλάτες της χώρας και της νοημοσύνης μας - κι επειδή αδυνατεί να αναδείξει ένα νέο δυναμικό προσώπων και ιδεών που θα καταλάβει το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς, ετοιμάζεται να στραφεί προς τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς.

Έτσι λοιπόν, επαναλαμβάνονται οι δημοσκοπικές μεγάλες προσδοκίες, με τον επικεφαλής της αριστερής αμετροέπειας Αλέξη Τσίπρα να επιθυμεί να ενώσει τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς υπό την σκέπη του, ώστε να αναδειχθούν νικητές των εκλογών και να εξασφαλίσουν το μπόνους των 50 βουλευτών, στερώντας το από τον Αντώνη Σαμαρά. Κάτι σχεδόν αδύνατο να το δεχτεί το ΚΚΕ - και μάλλον απίθανο να αποδεχτούν οι προσφάτως αποσχισθέντες από τον Συνασπισμό, που συγκρότησαν τη Δημοκρατική Αριστερά. Οι τελευταίοι, που είναι ίσως οι μοναδικοί που διασώζονται κάπως από την αυστηρότατη κριτική προς όλο το πολιτικό σύστημα (αν και η στάση τους με τη μη ανοχή της κυβέρνησης Παπαδήμου έδειξε σπέρματα δημοσκοπικού ωφελιμισμού - θα μπορούσαν ενδεχομένως να εκβιάσουν τη συμμετοχή τους, βάζοντας βέτο για τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ, αναγκάζοντας έτσι και τη ΝΔ να εκτεθεί αν επέμενε στην ακροδεξιά προσθήκη για λόγους επιμερισμού του “μνημονιακού” κόστους), ίσως συγκεντρώσουν και περισσότερες ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως υπαινίσσονται άλλες δημοσκοπήσεις - κάτι που θα αποτελέσει το ισχυρότερο χαστούκι για την πολιτική της Κουμουνδούρου.

Όλοι όμως ξεχνούν το πάθημα του (δημοσκοπικού) 18%, που είχε αναδείξει την ελαφρότητα Τσίπρα (ιδού μια ενδιαφέρουσα καταγγελία) - και αρνούνται να αναγνωρίσουν οτι η περιστασιακή αυτή προτίμηση είναι λόγω της “απόγνωσης” μιας μερίδας ψηφοφόρων, που είτε στεγάζονταν στο ΠΑΣΟΚ γιατί ο χώρος (και όχι το κόμμα) ήταν η μοναδική ιδεολογικά αξιοπρεπής τοποθέτηση, είτε γιατί συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά του παλαιοκομματισμού, που αρνείται να αποδεχτεί την απώλεια των ωφελημάτων, τα οποία εξέθρεψαν την ανέμελη μεταπολιτευτική φούσκα. Ο κόσμος όμως αυτός, ανάλογα βεβαίως και με το ποιός θα βρεθεί προεκλογικά στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, δεν πρόκειται παρά να δώσει “δανεική” την ψήφο του - με αποτέλεσμα πιθανότατα ένα κυβερνητικό σχήμα, που δεν θα διαφέρει και πολύ από το υπάρχον, ως προς τη σύνθεση των κομμάτων που θα τη στηρίζουν. Ενδεικτικές είναι πάντως οι συνεργασίες που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ, με στελέχη όπως η Σοφία Σακοράφα και ο Αλέξης Μητρόπουλος.

Έγραφα πριν από περίπου ενάμιση μήνα: “Και όσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις επένδυσαν στο “μπάχαλο”, στο “αντιμνημονιακό” μέτωπο και στο “μέτωπο της δραχμής” (αν δεν τους ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο το στενά οικονομικό ή πολιτικό τους συμφέρον), ας συνειδητοποιήσουν οτι από εδώ και πέρα, με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και τους συσχετισμούς του, κάθε κυβερνητικό σχήμα που θα προκύπτει, έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Με δεδομένη την υπονόμευση του, από τα υπάρχοντα μικρά και μεγάλα συμφέροντα της πολιτικής υποκρισίας. Την επόμενη φορά μάλιστα, με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, είναι πολύ πιθανόν οι ψήφοι της ακροδεξιάς να μην “περισσεύουν”, αλλά να χαρακτηριστούν “εκβιαστικά απαραίτητοι”, για να κυβερνηθεί η χώρα.”

Εάν η υπόθεση των εκλογών αναπόφευκτα καθυστερήσει, λόγω δυσκολίας αντιμετώπισης της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου και της ανταλλαγής των ομολόγων, το μικροπολιτικό παιχνιδάκι θα ενταθεί. Πρώτος στην κουτοπονηριά φυσικά ο ΛΑΟΣ, που απειλεί με αποχώρηση από την κυβέρνηση (κάτι που ενδεχομένως θα πυροδοτήσει σενάρια αποχώρησης και της ΝΔ, με αποτέλεσμα μια κυβέρνηση Παπαδήμου με στήριξη αποκλειστικά ΠΑΣΟΚ και άγνωστη ημερομηνία λήξης). Ωστόσο, δύσκολα θα αφήσουν τα υπουργικά οφίτσια, αυτοί που έκαναν το παν να “ξεπλυθούν” στην εξουσία - και κατ’ επέκταση στη δήθεν μετριοπάθεια.

Η στάση Σαμαρά, που εξακολουθεί να παίζει το παιχνίδι “δεν συγκυβερνώ” (άρα δεν μπορεί να γίνει τίποτα που να ανταποκριθεί στους φρενήρεις ρυθμούς εκσυγχρονισμού που έχει ανάγκη η χώρα), αποτελεί γρίφο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει με ποιούς θα καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση, εάν όπως όλα δείχνουν έρθει πρώτο κόμμα, στις επερχόμενες εκλογές. Η υπονόμευση της κυβέρνησης πάντως δεν εξαντλείται εδώ, με αρκετούς υπουργούς του ΠΑΣΟΚ να ασχολούνται με τις εσωκομματικές διαδικασίες και ισορροπίες - και ουδόλως φυσικά με την προσπάθεια να βγει η χώρα από την κρίση, με όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες. Ευτυχώς, ο σκληρός ανταγωνισμός θα μας απαλλάξει από πολλούς (όχι πάντα αυτούς που πρέπει βέβαια), καθώς με τέτοια ποσοστά, θα εκλεγούν πολύ λίγοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα χειρότερη είναι η προοπτική για πολλά στελέχη, αν επέλθει διάσπαση του κόμματος τους. Εξελίξεις θα πυροδοτήσει πιθανώς και η όποια προσπάθεια Παπαδήμου για ανασχηματισμό, σε μια κυβέρνηση που ουσιαστικά δεν ελέγχει, ούτε πρόκειται να ελέγξει.

Καταλύτης στην ανάγκη ριζικής και ουσιαστικά ποιοτικής ανανέωσης του πολιτικού συστήματος, μπορεί να αποτελέσουν και οι πιθανές αποκαλύψεις Εφραίμ, τον οποίον σχεδόν όλες οι εγχώριες και μη δυνάμεις της συντήρησης έσπευσαν να υπερασπιστούν, δίνοντας δείγμα γραφής για το πόσο σθεναρά ανθίστανται τα κάθε είδους συμφέροντα στον πόλεμο κατά των παθογενειών της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, μετατρέποντας την τις τελευταίες δεκαετίες σε πρωταγωνιστή της “θεσμικής κουτοπονηριάς” (η αλήθεια είναι οτι χώρες όπως η Ρωσία, με ηγέτες σαν τον Πούτιν, μας ξεπερνούν).

Μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος εξακολουθεί να κάνει ουρές στην εφορία την τελευταία στιγμή (ακόμα και για τα τέλη κυκλοφορίας, τα σήματα των οποίων διατίθενται σε όλες τις τράπεζες), τα ΜΜΕ αναλώνονται στα τρομολαγνικά ρεπορτάζ οτι αυξήθηκαν δυσβάσταχτα τα τεκμήρια κατά δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες (με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης ΙΧ 2000cc να πρέπει να δηλώνει τουλάχιστον 8800 ευρώ το χρόνο!), αντί να εστιάζουν στην πραγματικά δύσκολα αντιμετωπίσιμη καταιγίδα τελών και φόρων, που έρχεται μέσα στο 2012 - και η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με μιθριδατισμό τις καταγγελίες για παρεμβάσεις ενός πολιτικού κόσμου, που αρνείται να αντιληφθεί, παρά μόνο στα λόγια, την πρόκληση των καιρών και την κρισιμότητα της κατάστασης.

Οι εκλογές, με την υπάρχουσα υποκρισία πολιτικών ηγεσιών και την πιθανή ανάδειξη της ίδιας ποιότητας εκπροσώπων, δεν θα δώσουν διέξοδο παρά στην ανακύκλωση των προβλημάτων. Η ανάδειξη νέων σχημάτων και προσώπων, η πίεση για εγκατάλειψη των φθαρμένων και λαϊκίστικων πολιτικών και η υπέρβαση σε όλα τα επίπεδα είναι ευθύνη, κατά κύριο λόγο, της κοινωνίας. Και οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο - εκτός αν η ανατροπή τους μας εκπλήξει τελικά ευχάριστα. Καλό κουράγιο σε όλους μας, για το 2012!

Οι γελοιογραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό Riptide των Αμερικανών Beirut.

Οι αγορές της ασυδοσίας

2011-12-23T11:13:00.006+02:00

Κανονικά (και απλοϊκά), οι χρηματαγορές θα έπρεπε να είναι το άθροισμα των ανθρώπων και οργανισμών, που έχουν ρευστό πλούτο να δανείσουν. Ή για την ακρίβεια, αυτών που έχουν ένα κεφάλαιο, από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο - και επιθυμούν να το “επενδύσουν”. Να αποκτήσουν δηλαδή τα δυνατόν μεγαλύτερα έσοδα, αντί να αφήνουν τα λεφτά τους “να κάθονται”. Το κοινωνικό σύνολο επωφελείται, υπό κανονικές συνθήκες, γιατί έτσι, με το κίνητρο του κέρδους, το χρήμα κινείται και χρηματοδούνται παραγωγικές δραστηριότητες.

Η λειτουργία του συστήματος, που δεν ονομάστηκε τυχαία “καπιταλισμός”, εμπεριέχει μια βασική ανισότητα: Όποιος έχει μεγαλύτερο κεφάλαιο, λογικά θα βγάλει και περισσότερα λεφτά από το δανεισμό ή την επένδυση. Τα λεφτά έρχονται στα λεφτά, κατά τη λαϊκή ρήση - καμία σοφία μέχρι εδώ.

Ούτε αξιοκρατία όμως εμπεριέχει: Είναι πιθανό, αυτός που έχει ή βγάζει τα περισσότερα, να μην είναι απαραίτητα ο πιο μορφωμένος, η πιο αξιόλογη προσωπικότητα, ο πιο ικανός, εμπνευσμένος και δημιουργικός, για το κοινό καλό ή αντίστοιχα ο πιο οργανωμένος, καινοτόμος ή σημαντικός για την ανάπτυξη του ανθρώπου, αν μιλάμε για εταιρείες και άλλες οικονομικές οντότητες. Εκτός αν αξία λογίζεται η “καπατσοσύνη” με τα χρήματα ή το εμπόριο.

Όμως, δεν γεννηθήκαμε όλοι ίσοι, αυτό είναι δεδομένο: Κάποιος γεννήθηκε στη Μπιάφρα και κάποιος άλλος είναι γιός του Ροκφέλερ, με όλους τους υπόλοιπους ενδιάμεσα. Οι πρώτοι είναι φυσικά πάντα πολύ περισσότεροι. Και όλοι μαζί, πλην των “Ροκφέλερ”, ίσως και το 99%. Επίσης, δεν έχουμε βρει κανένα άλλο σύστημα, πλην του καπιταλιστικού, που να προωθεί την ανάπτυξη του μεταβιομηχανικού τεχνολογικού πολιτισμού με τέτοια ταχύτητα και ταυτόχρονα να είναι συμβατό με την αδήριτη ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία λόγου και έκφρασης. Και η ελεύθερη αγορά είχε πάντα την “εξυπνάδα” να είναι η μόνη που συνοδεύει τις ανάπτυξη της, με πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατία. Και στην καλή της εκδοχή, να μειώνει τις ανισότητες, με ένα στιβαρό κοινωνικό κράτος.

Η διαστροφή του συστήματος αρχίζει εκεί που το ελεύθερο γίνεται ασύδοτο. Η νέα πορεία αρχίζει κάπου εκεί προς το τέλος της δεκαετίας του ’70, πριν ακόμα ξεπεραστεί η μαζική παραφροσύνη της πυρηνικής ισορροπίας τρόμου του ψυχρού πολέμου και επωλουθούν πλήρως οι πληγές των μαζικών σφαγών του 20ου αιώνα από την μεταπολεμική ανοικοδόμηση. Χωρίς όμως να έχει βρεθεί, στο κλείσιμο της δεύτερης χιλιετίας, ένα πιο “πνευματικό” μοντέλο, για το πού οδεύει ο τεχνολογικός και καταναλωτικός μας πολιτισμός.

Εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες λοιπόν, οι αγορές γίνονται σιγά-σιγά από αναπτυξιακός μοχλός, απλός τζόγος - και όχημα υπερσυσσώρευσης πλούτου στα χέρια των πολύ λίγων. Η λειτουργία των τραπεζών και ο δανεισμός των κρατών από αυτές, η παρασιτική λειτουργία χιλιάδων χρηματιστών και η καταστροφική πολυπλοκότητα των τιτλοποιημένων δανείων και των ασφαλίστρων κινδύνου, δημιουργούν ένα νέο ληστρικό κόσμο, που θέλει να απομυζήσει πλούτο και να επιβάλει τους κανόνες του σε κοινωνίες και λαούς, κόντρα στη δημοκρατία και στην αίσθηση του δικαίου. Έναν κόσμο - “φούσκα”, που δεν αντιστοιχεί σε πραγματικά μεγέθη και μπορεί να σκάσει ανά πάσα στιγμή. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω...

Οι αγορές, όπως είναι σήμερα, αντανακλούν την πιο άπληστη πλευρά της ανθρώπινης ψυχής. Και όπως ο κομμουνισμός κατέρρευσε μπροστά στο καλτσόν και στο Μάρλμπορο, γιατί αδυνατούσε, μεταξύ άλλων, να “ενσωματώσει” τις αδυναμίες της ανθρώπινης ψυχής, σαν την τεμπελιά, την ιδιοτέλεια ή την ανάγκη για τον καταναλωτισμό και τη μόδα - έτσι και αυτές κινδυνεύουν να “ρίξουν έξω” το μοναδικό σύστημα που λειτούργησε μέχρι τώρα για την ευημερία του ανθρώπου, στη σύγχρονη εποχή.

Αν δει κανείς τον εκτροχιασμό τους ως θρυαλλίδα των εξελίξεων, μπορεί ίσως να είναι και αισιόδοξος: Φτάνοντας στο χείλος του γκρεμού, το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα θα αναγκαστεί να λάβει υπόψιν του τον τελευταίο -ισμό, που αντέχει στην ιστορία. Τον ανθρωπισμό, που ίσως οδηγήσει σε ένα νέο προσανατολισμό την ανάπτυξη του είδους μας, μη μπορώντας να περιφρονήσει αυτή τη φορά τις ανθρώπινες αξίες.

H φωτό είναι από το www.fishy2me.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το αφιέρωμα της Παραπολιτικής, με γενικό τίτλο "Τι είναι οι αγορές;".

To post συνοδεύεται από την εξαιρετική διασκευή του "Our Day Will Come" από το μεταθανάτιο άλμπουμ της Βρετανίδας Amy Winehouse.

Μια βραδιά (ακόμα) στη Ζέα...

2011-12-20T19:19:00.005+02:00

Εντάξει, κάναμε λάθος τη χρονιά στην αφίσα, δεν είναι του χρόνου, αλλά δεν θα μας κόψει βεβαίως αυτό το κέφι. Στην παραλία, λοιπόν, της Ζέας, ακόμη μια φορά, για ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ. Την αρχή την έκανε η Γιώτα Κοτσέτα, πριν από 15 ημέρες - και οι εμφανίσεις συνεχίζονται...

Κόντρα στη μιζέρια, στο Okio, για Πειραιώτες και μη, αυτή την Πέμπτη 22.12.11, από τις 9μμ.

H αφίσα είναι από τα παιδιά του Okio και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το χαρούμενο και σαρκαστικό "Always Look On The Bright Side Of Life", σε μια ..κάπως χριστουγεννιάτικη live εκτέλεση, από τους Βρετανούς Monty Python.

Ανοιχτές επιστολές για το κέντρο της Αθήνας

2011-12-19T20:31:00.008+02:00

Προς τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,

Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου διαπιστώνει με λύπη της οτι οι εξαγγελθείσες από την προηγούμενη κυβέρνηση ενέργειες για τη βελτίωση της κατάστασης στο κέντρο της Αθήνας, είτε δεν έχουν υλοποιηθεί, είτε αποδίδουν ελάχιστα, σε σχέση με όσα θα έπρεπε να έχουν συντελεστεί, εδώ και ένα χρόνο.

Το ίδιο ισχύει και για τις προσπάθειες του Δήμου, παρά το γεγονός οτι, όπως είχαμε επισημάνει και την περασμένη άνοιξη, υπάρχει μια βελτίωση στον τομέα κυρίως της καθαριότητας, της ασφάλειας και της δίωξης του παρεμπορίου. Ωστόσο, παρατηρούμε δυσλειτουργίες στη λήψη αποφάσεων τόσο από τα διαμερισματικά όργανα, όσο και από το ίδιο το δημοτικό συμβούλιο.

Η καρδιά της Αθήνας - και κατ’ επέκταση της χώρας - εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την επί χρόνια εγκατάλειψη του Ιστορικού Κέντρου καλούν σε άμεση κινητοποίηση για την εφαρμογή συντονισμένου σχεδίου αποκατάστασης και αναβάθμισης.

Ο ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εξαθλιωμένων ανθρώπων που συσσωρεύεται και η απουσία προνοιακών δομών, τα ελάχιστα αποτελέσματα από την εξαγγελθείσα νέα πολιτική ασύλου, η καταπολέμηση των οργανωμένων κυκλωμάτων πορνείας, ναρκωτικών, παρεμπορίου και εκμετάλλευσης μεταναστών, ο καθορισμός χρήσεων γης και οι απαιτούμενες αναπλάσεις στο πλαίσιο ενός συνολικού σχεδιασμού, τα κίνητρα επιστροφής κατοίκων και επιχειρηματιών είναι τα επί μέρους “αγκάθια” ενός πολυπαραγοντικού προβλήματος, που δεν αντιμετωπίζεται, παρά τις ανυπολόγιστες επιπτώσεις που έχει στην οικονομική και κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας. Το Ιστορικό Κέντρο δεν μπορεί να “πάρει ανάσα”, ούτε καν την εορταστική περίοδο, αν παραμένει βουλιαγμένο στην εγκατάλειψη και στην απαξίωση.

Η ανάγκη να τεθεί σε προτεραιότητα το ζήτημα του Ιστορικού Κέντρου είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική. Γι αυτό σας ζητούμε συνάντηση, με σκοπό την ενημέρωση, αλλά κι έτσι ώστε τα προβλήματα και η αντιμετώπιση τους να τεθούν επί τάπητος, πριν είναι πολύ αργά για την Αθήνα.

Με τιμή,

Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου

Η φωτό από τη συνάντηση των κυρίων Παπαδήμου και Καμίνη, την περασμένη Παρασκευή, είναι από το www.pathfinder.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Τι είπε ο Γιώργος Καμίνης στην τελευταία του συνέντευξη, για το κέντρο της Αθήνας.

To post συνοδεύεται από το "Que Sera" του Γάλλου Wax Tailor.

Bios και πολιτεία...

2011-12-14T19:58:00.004+02:00

Πολλοί ρωτάτε κατά καιρούς πότε θα είναι το επόμενο dj set στην Αθήνα. Πολλούς από σας θα ήθελα να σας δω και να σας κάνω να χορέψετε. Πολλοί από μας έχουμε ανάγκη από την εκτονωτική λειτουργία της μουσικής και του χορού. Γι αυτό ελάτε να κάνουμε ένα πάρτυ, σ' ένα καινούργιo...

...και πολύ ωραίο χώρο, στον πρώτο όροφο του Bios, Πειραιώς 84, Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, μετά τις 10μμ!

H αφίσα είναι από το Bios και η φωτό από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Mama Don't Know" από την Αμερικανίδα Candice Monique και τους Optics.

Η διαρκής παρουσία του έρωτα

2011-12-11T09:35:00.007+02:00

Στην παρουσίαση της “Απουσίας του Έρωτα”, τόλμησα να αναφερθώ στη συζήτηση με έναν υπεραντλατικό φίλο, που ασχολείται με τις ανατολικές φιλοσοφίες.

“΄Ενα από τα λάθη που κάνει ο πολιτισμός μας, ο δυτικός πολιτισμός, είναι οτι εξιδανικεύει και μυθοποιεί τον έρωτα, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως έντονη τάση του ανθρώπινου είδους προς τη μυθοποίηση, το “αυτοπαραμύθιασμα”. Έτσι, δεν έχουμε μελετήσει επαρκώς και δεν κάνουμε διάκριση, όπως οι ανατολίτες, στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σχετιζόμαστε ερωτικά ή αλλιώς “ως ζευγάρια”.

Άλλο λοιπόν η συνεννόηση και η συντροφικότητα, η δυνατότητα δηλαδή του ζευγαριού να αλληλοκατανοείται, να συμπορεύεται και τελικά να είναι “συνέταιρος” και “φίλος”. Άλλο το “romance” και το φλερτ, το να είσαι δηλαδή ερωτευμένος και να χτυπάει η καρδιά σου μόλις βλέπεις τον άλλο να στρίβει από τη γωνία - “to be in love”, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, κάτι που σπάνια κρατάει πολύ καιρό. Και άλλο (και τελείως διαφορετικό) το να έχεις καλή και βαθιά σεξουαλική επαφή, να μπορείς να κάνεις την υπέρβαση του “να γίνεσαι ένα με τον άλλον”, να βιώνεις την πιο μεταφυσική εκδήλωση που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος, μαζί με την τέχνη βεβαίως. Άμα πετύχεις δύο στα τρία, είσαι πολύ τυχερός.”

Εδώ πολλές από τις παριστάμενες κυρίες είχαν αντιρρήσεις. Και αν και η γυναικεία ψυχολογία είναι για μένα γενικώς θαυμαστή, καθώς θεωρώ τη γυναίκα (στατιστικά και σχηματικά μιλώντας) πιο ανεπτυγμένη από πλευράς ψυχικής ολοκλήρωσης και συναισθηματικής νοημοσύνης, ομολογώ οτι πάντα δυσκολευόμουν να ταυτιστώ με αυτή τη συγκεκριμένη “ένσταση”: Πώς μπορούμε (ή τολμάμε) να διαχωρίζουμε το “ερωτευμένος” από την καλή σεξουαλική επαφή, είναι η μόνιμη απορία (κάτι που οι άντρες κάνουν με περισσότερη ευκολία). Και η απάντηση μάλλον έρχεται, αν σκεφτεί κανείς πόσες φορές στη ζωή του έκανε καλό σεξ χωρίς να είναι ερωτευμένος ή και πόσες - παρότι ερωτευμένος - δεν είχε και το καλύτερο σεξουαλικό ταίριασμα...

Η αλήθεια είναι η η σύγχρονη ζωή δεν είναι εύκολη στο ερωτικό πεδίο. Ένα ολόκληρο “μοντέλο σχετισμού”, που βασιζόταν πάνω στις συμβάσεις και τις παραδοχές της απροσχημάτιστα φαλοκρατικής κοινωνίας, έχει καταρρεύσει - καινούργιο ακόμα δεν έχουμε βρει, και θα το ψάχνουμε μάλλον για πολύ καιρό. Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες (και στον μη αναπτυγμένο κόσμο ακόμα), ο γάμος υπαγορευόταν αποκλειστικά από κοινωνικές και οικονομικές επιθυμίες και επιταγές, η σεξουαλική ζωή πριν από αυτόν ήταν ανύπαρκτη για τους περισσότερους, η γυναίκα αντάλασσε την προστασία της με αιώνια πίστη και υποταγή.

Με τη σεξουαλική απελευθέρωση, από τη δεκαετία του ’60 και μετά, η γυναίκα χειραφετήθηκε, οι σεξουαλικές σχέσεις απενοχοποιήθηκαν - και τα πράγματα έγιναν (ραγδαία) πιο περίπλοκα, ειδικά για τη γυναίκα, που καλείται να υπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους. Η κοινωνία παρέμεινε φαλλοκρατική, η γυναίκα καλείται να είναι αυτόνομη στη ζωή (όπως πρέπει), αλλά και να παραμένει αντικείμενο του πόθου - μόνο η διαφορά ανάμεσα στην κοκεταρία ενός άντρα και μιας γυναίκας στο σεξουαλικό παιχνίδι δείχνει πόσο ακόμα τα πράγματα είναι (και ίσως θα παραμείνουν) “άνισα”. Σήμερα πάντως, ολοένα και περισσότερο διαπιστώνουμε πόσο ταυτόχρονα η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη και από ελευθερία και από την ασφάλεια της δέσμευσης - και από την τόνωση του καινούργιου φλερτ και από την τρυφεράδα της “αγκαλίτσας”.

Αν λοιπόν το “παραμύθι με τον πρίγκηπα (ή την πριγκήπισσα)” είχε κάποτε ένα συγκεκριμένο σενάριο ζωής, σήμερα που οι σχέσεις είναι (ευτυχώς) πιο ελεύθερες, η αίσθηση του ανικανοποίητου μπορεί να διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Κι όπως καταγράφει η “Απουσία του Έρωτα”, η μοναξιά, η αδυναμία επικοινωνίας, οι μεγάλες προσδοκίες, η εσαεί αναμονή του ιδανικού συντρόφου έρχονται να “τυραννήσουν” τους περισσότερους - ή τέλος πάντων αυτούς που δεν έχουν την τύχη να βρουν ένα ταίριασμα πολύ αρμονικό και να ευτηχήσουν μαζί του, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.

Πολλές φορές, ο σύγχρονος άνθρωπος (με μια τάση αυτό να είναι πιο συχνό στις γυναίκες), δεν μπορεί ακόμα να δει την ερωτική επαφή ως αυτοσκοπό, να την απολαύσει στο μέτρο του δυνατού (ταιριάσματος) κάθε σχέσης και να μην προσδοκά “τον καβαλάρη με το άσπρο άλογο”, ώστε να απολαύσει το ερωτικό πάθος (άλλωστε, να μην ξεχνάμε και την αρχική έννοια της λέξης, που σημαίνει “πάθημα”). Και κυρίως, είναι δύσκολο και απογοητευτικό, να φοράμε κάθε τόσο (λες και μπορούμε να ερωτευτούμε δεκάδες φορές στη ζωή μας), το “κοστουμάκι” των δικών μας προσδοκιών και προδιαγραφών στον άλλο, παραμυθιάζοντας στην ουσία τον εαυτό μας και απαιτώντας αυτό που εμείς “προδιαγράψαμε”, αντί να εκτιμάμε κάθε μοναδική σχέση ξεχωριστά.

Αν λοιπόν, με τη βοήθεια της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, νοερά καταφεύγουμε μονίμως στο εξιδανικευμένο, η “απουσία του έρωτα” από τη σύγχρονη ζωή καλεί σε μια διαφορετική ίσως και πιο ισορροπημένη αντιμετώπιση - αυτή της αποστασιοποίησης (που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς ως έννοια). Ή καλύτερα, αυτή της “διαρκούς παρουσίας του έρωτα” στη ζωή μας.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι μόνο μια δυαδική υπόθεση, είναι υπό μια έννοια μια κατάσταση προσωπική, μια κατάσταση υψηλής ενέργειας και αγάπης για τη ζωή. Αν φυσικά έχει και “αντικείμενο του πόθου”, ακόμα καλύτερα. Ακόμα όμως και το πιο ανεπαίσθητο φλερτ ή το μικρότερο κοπλιμέντο, που δεν έχει σκοπό, παρά μόνο να τονώσει την αυτοπεποίθηση κάποιου που μας αρέσει ή να αποτελέσει μια προσφορά καλού συναισθήματος προς τον άλλον, είναι σημαντικό. Κι ακόμα πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να εκτιμήσουμε και να προάγουμε τον ερωτισμό μας, να βιώσουμε κάθε προσφερόμενη σχέση ως αυτόνομη και ταυτόχρονα έντιμη πρόταση επιλογής πλευρών ταιριάσματος, χωρίς να ζούμε με τη μαξιμαλιστική προσδοκία ενός ρομαντικού και ισόβιου “coup de foudre” - που ίσως δεν έρθει ποτέ, ακόμα περισσότερο αν δεν είμαστε εμείς στην υψηλή ετοιμότητα να το βιώσουμε.

Κι αυτή η “υψηλή ετοιμότητα” υπάρχει μόνο αν είμαστε ερωτευμένοι με τη ζωή. Επιζητώντας πάντα την αυτοβελτίωση και αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους με τρυφερότητα και διάθεση προσφοράς, που άλλωστε είναι η λέξη-κλειδί για την ερωτική επαφή. Τότε η ζωή μπορεί να μας κάνει τη χάρη, να μας το ανταποδώσει...

Η φωτό είναι από το www.board. ogame.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική διασκευή ενός από τα πιο ερωτικά τραγούδια των Cure, του Lovesong, από τη Βρετανίδα Adele. Προσέξτε την παραγωγή, με τα keyoboards σε ήχο οργάνου, την unplugged κιθάρα, τα βιολιά και τα drums να παίζονται στο rim, που φτιάχνουν την "τέλεια" ακουστική ποπ...

Ο “ρατσισμός” της πολυπολιτισμικότητας

2011-12-09T12:39:00.022+02:00

"Νοιώθετε ηθικά ανώτεροι από τους Ταλιμπάν"; Αυτή είναι η πρώτη ατάκα, που απευθύνεται προς τους θεατές, οι οποίοι καλούνται να απαντήσουν με το χέρι ψηλά.

Ομολογώ οτι δεν έχω δει ποτέ τέτοια “παράσταση χορού” - μια τόσο πολιτική παράσταση, μια τέχνη τόσο μπλεγμένη με την έννοια του debate, του δημόσιου διαλόγου για ένα καυτό θέμα της εποχής μας. Αλλά και το συγκρότημα των Βρετανών DV8, με επικεφαλής τον Αυστραλό χορογράφο Lloyd Newson, δεν δηλώνει ένα συνηθισμένο συγκρότημα χορού, αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως “physical theatre”.

Κάθε λέξη του κειμένου του "Can We Talk About This?" προέρχεται από συνεντεύξεις που πήραν οι ίδιοι ή βρήκαν καταγραμμένες. Καταιγιστικά εκφωνείται από τους χορευτές, που κάθε φορά υποδύονται ένα από τα πρόσωπα μια μακρόχρονης διαμάχης: Κατά πόσον η πολιτική της πολυπολισμικότητας που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως η Βρετανία), οδηγεί σε έναν αντίστροφο “ρατσισμό”, μια αντίστροφη καταπίεση, την καταστρατήγηση των αρχών της ελευθερίας του λόγου και της ισότητας. Το κατά πόσο η Ευρώπη οδηγείται σιγά-σιγά στο να υποκύπτει και να εκφοβίζεται, να αυτολογοκρίνεται, να φοβάται να μιλήσει για το Ισλάμ. Να αποφεύγει την κριτική, γιατί φοβάται μια κακώς ενοούμενη “πολιτική ορθότητα”, γιατί θέλει να αποφύγει τους μπελάδες με τους εξτρεμιστές της θρησκείας, τους φανατικούς που εκμεταλλεύονται ακριβώς τις ευρωπαϊκές αρχές και απαιτούν να εφαρμόζονται μόνο στην περίπτωση της δικής τους “ελευθερίας του λόγου”, αλλά όχι όταν αισθάνονται οτι προσβάλλονται τα δικά τους “ιερά και όσια”. Και που αρνούνται να κάνουν τη διάκριση μεταξύ ελευθερίας του λόγου και “προτροπής προς εγκλήματα μίσους”.

Με κομβικά σημεία την καταδίωξη του Salman Rushdie για τους “σατανικούς στίχους”, τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo Van Gogh και το σάλο με τα σκίτσα του Μωάμεθ σε δανέζικη εφημερίδα, η παράσταση ξεδιπλώνει πολλές πτυχές του προβλήματος, καταγράφοντας τις δεκάδες δολοφονίες (από μισαλλοδοξία και προσπάθεια τρομοκράτησης) και κάνοντας αναφορά σε επεισόδια της βρετανικής κοινωνικής ζωής, που η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν γνωρίζει - για παράδειγμα τις περιπτώσεις εκπαιδευτικών που κατηγορήθηκαν για “ρατσισμό” (πολλές φορές ανάμεσα στα πυρά ισλαμιστών και πραγματικών ακροδεξιών ρατσιστών), όταν επέμεναν οτι στα σχολεία τους δεν έπρεπε οι (κατά κύριο λόγο) μουσουλμανικές κοινότητες να επωφελούνται των αντιρατσιστικών πολιτικών ενσωμάτωσης, ακριβώς για να αποτρέπουν την ενσωμάτωση και να διαιωνίζουν τα δικά τους καταπιεστικά ήθη. Αντί ο νόμος να προστατεύει την ισότητα όλων, η κατάχρηση του ευνοεί την καταπίεση των πιο "απροστάτευτων", συνήθως γυναικών και gay ανδρών.

Η παράσταση παρουσιάζει όλες τις θέσεις, αλλά σαφώς παίρνει θέση. Και με κύριο άξονα την καταπίεση των μουσουλμάνων (και μη) γυναικών, που υποχρεώνονται σε βάρβαρα έθιμα, από την κλειτοριδεκτομή, την σεξουαλική καταπίεση ως τους υποχρεωτικούς γάμους, αναρωτιέται “τι είναι τελικά βάρβαρο”. Και δίνει ταυτοχρόνως την απάντηση, οτι οτιδήποτε (όπως ο ισλαμικός νόμος, η σαρία) δεν σέβεται τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας του λόγου και της αυτοδιάθεσης, όπως συμβαίνει ακόμα και με τη μαντήλα (παρά την άρνηση ακόμα και των αριστερών αντιλήψεων ανθρώπων να καταδικάσουν την καταπίεση, όπως καταγράφει στο σημείωμα της παράστασης ο Newson, δηλώνοντας έκπληκτος) είναι τελικά αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε.

Όχι γιατί η Ευρώπη πρέπει να επιβάλει τους δικούς της νόμους και κανόνες στον κόσμο. Αλλά αντίθετα, γιατί τα εκατομμύρια που οδηγούνται από τους φανατικούς μουσουλμάνους επιδιώκουν αυτοί να επιβάλουν τη δική τους “αλήθεια”, όχι μόνο στις χώρες όπου αποτελούν πλειονότητα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο - ποδοπατώντας οτιδήποτε πέτυχε ο διαφωτισμός και ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, στο επίπεδο της βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων...

Η παράσταση είναι γροθιά στο στομάχι, έχει πυκνό κείμενο και οι μαρτυρίες ακολουθουν η μία την άλλη, σα μαστίγιο. Επειδή υπάρχουν υπέρτιτλοι στα ελληνικά, προτιμήστε τις θέσεις του εξώστη, για να μην πιαστεί ο αυχένας σας. Και προλάβετε, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μέχρι την Κυριακή.

Οι φωτό της παράστασης είναι από τα www.theaustralian.com. au και www.dancepress.gr, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Trouble Woman" του Βρετανού Dr. Rubberfunk.

Περιμένοντας τον κόσμο να αλλάξει...

2011-12-06T01:22:00.014+02:00

Κλείνουν τρία χρόνια ουσιαστικής κρίσης - όχι μόνο οικονομικής, αν υπολογίσει κανείς την έναρξη της στη δολοφονία Γρηγορόπουλου.

Ο κόσμος αλλάζει. Ραγδαία, θεαματικά, ο 21ος αιώνας γυρίζει ακόμα μια φορά σελίδα. Ολόκληρη η ευρωζώνη, ακόμα και η Γερμανία, απειλείται από τους οίκους αξιολόγησης. Άρα οι συμφωνίες και οι αμοιβαίες υποχωρήσεις μεταξύ Μέρκελ και Σαρκοζί δεν πείθουν τις αγορές - η κυρία πήγε στη συνάντηση με τις απειλές των εταίρων της, που εκφράζουν ως Χριστιανοκοινωνιστές το χειρότερο ή ως Φιλελεύθεροι το πιο “ταλιμπάν” κομμάτι του γερμανικού εκλογικού σώματος, οτι θα αποχωρήσουν αν δεχτεί το ευρωομόλογο. Τώρα λοιπόν, ή θα πάρετε σοβαρά μέτρα στην κατεύθυνση της ενοποίησης της Ευρώπης ή δεν θα πάρετε. Ή θα εγκαταλείψετε το εθνικό συμφέρον για χάρη του υπερεθνικού κολοσσού ή θα υποστείτε τις συνέπειες. Η αρπακτική και ληστρική φύση του ανθρώπου πολλές φορές ωθεί τα πράγματα προς την αναπόφευκτη λύση. Ή προς την καταστροφή, κανείς δεν ξέρει...

Ο κόσμος αλλάζει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ίσως γίνονται για πρώτη φορά ο ουσιαστικά καλύτερος φίλος της Ελλάδας. Αν ο Ομπάμα, ο σημαντικότερος ηγέτης που ανέδειξε ο δυτικός κόσμος τα τελευταία χρόνια, καταφέρει να επιβληθεί και πάλι, μιας δυνατής αλλά διασπασμένης και χωρίς ηγετική φιγούρα, αμερικανικής δεξιάς. Προς το παρόν, απέναντι στις στενόμυαλες και συντηρητικές ευρωπαϊκές ηγεσίες (ω του θαύματος, Μπερλουσκόνι δεν υπάρχει πια ως γαρνιτούρα), μόνο αυτός και ο “παλιός είναι αλλιώς” (σοσιαλδημοκράτης, για να μην ξεχνιόμαστε) Χέλμουτ Σμιτ στηρίζουν έμπρακτα τη διέξοδο για την Ελλάδα και την ευρωζώνη. Ακόμα και τα νέα από τη Ρωσία έχουν μια θετική αύρα, ο ολοκληρωτικός Πούτιν, εκφραστής του μαφιόζικου νεοπλουτικού καπιταλισμού, έχασε δεκαπέντε μονάδες - αν και επωφελούνται οι αρτηριοσκληρωτικοί νοσταλγοί του κομμουνιστικού παρελθόντος.

Αλλά πάλι, ο κόσμος δεν αλλάζει. Στην Ελλάδα, μετά την εξασφάλιση της έκτης δόσης, επανήλθαμε στις γνωστές εσωστρεφείς αψιμαχίες, λες και έχουμε πειθώρια χρόνου, να μην κάνουμε “μια μεταρρύθμιση την ημέρα”. Η Νέα Δημοκρατία κάνει ακόμα μια κωλοτούμπα για τις εκλογές, στριμωγμένη από τα πράγματα, ενώ βουλευτές της διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους οτι δεν είναι στην κυβέρνηση (για το πρόβλημα της FYROM, που μας κληρονόμησε ο νυν αρχηγός και χειρίστηκε ο προηγούμενος - και για το οποίο η γειτονική χώρα δικαιώθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης - μιλιά). Στο ΠΑΣΟΚ τρώγονται για την επόμενη μέρα, με τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη να παριστάνει οτι δεν είχε καμία συμμετοχή στα δύο χρόνια διακυβέρνησης του “αποτυχημένου Παπανδρέου” - άλλωστε το είχε πει παλιότερα “είναι τιμή μας που έχουμε τον κύριο Φωτόπουλο στην παράταξη μας”. Η Εύα Καϊλή διαμαρτύρεται για την περιφρόνηση που έλαβε το πολιτικό της διαμέτρημα, αφού της επιτρέψαμε να το έχει, όπως και το δημοσιογραφικό. Η ακροδεξιά - αφού κι αυτής της το επιτρέψαμε - βάζει “τον άντρα της με τους πραματευτάδες”, θέλοντας να συναντηθεί με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί να τιμήσουμε τη μνήμη του Γρηγορόπουλου, με διαδηλώσεις “κατά του μνημονίου”...

Αυτός ο Νοέμβρης ήταν ο πιο άνυδρος των τελευταίων 70 ετών, στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας. Οι άνθρωποι της πόλης τείνουμε να το ξεχνάμε, πόσο η φύση υποφέρει χωρίς νερό, όταν και η ίδια η πόλη χρειάζεται το “ξέπλυμα” από τους ρύπους της, τη ζωή για το πράσινο της. Αλλά και στην παραγωγή ιδεών ήταν ο πιο άνυδρος - που πήγαν όλοι αυτοί οι “αγανακτισμένοι”, αυτοί που διψούν για αλλαγή του πολιτικού συστήματος; Θα εκραγούν, ως συνήθως, στους δρόμους με αφορμή κάποιο γεγονός, παράγοντας μηδενικά βήματα προς τα εμπρός. Πού είναι οι νέες προτάσεις, οι ζυμώσεις, τα νέα πρόσωπα; Πού είναι η έμπρακτη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή, πέρα από τις περικοπές μισθών (που κάνουν, αποτελεσματικά όπως φαίνεται, απεχθές το δημόσιο στους νέους) και τον (σχετικό) περιορισμό της αδράνειας του νεοπλουτισμού μας;

Ο κόσμος αλλάζει, όσο εμείς δεν αλλάζουμε τον δικό μας. Ναι, υπάρχουν και καλά νέα, από μέσα. Αλλα για να μην είναι εξαίρεση, πρέπει αδιάκοπα και άκοπα, να αλλάζουμε τον δικό μας κόσμο από μέσα. Τότε, ίσως, μπορεί να προλάβει τον υπόλοιπο...

H φωτό είναι από το http://aliimmam.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (και έχει έμπνευση) από το "Waiting For The World To Change" του Αμερικανού John Mayer.

Η έκτη δόση του δράματος...

2011-11-30T00:14:00.030+02:00

Διαβάζω. Αυτούς που χύνουν τόνους (ηλεκτρονικό κυρίως) μελάνι, για να τσακωθούν αν η αιτία της κρίσης είναι (μόνο) το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ή (μόνο) οι μεταπολιτευτικές μας παθογένειες. Επιχαίρουν μάλιστα οι πρώτοι, γιατί τώρα που εξαπλώθηκε η ευρωπαϊκή κρίση χρέους και απειλεί την Ιταλία, την Ισπανία ή τη Γαλλία, ακυρώνεται - θεωρούν - η επιχειρηματολογία των δεύτερων: “Και οι Γάλλοι τεμπέληδες; Χα!” Λες και από όλες τις παθογένειες μας, το “τεμπέληδες” ήταν το πρόβλημα. Πολλοί Έλληνες δουλεύουν περισσότερες ώρες από τον μέσο όρο του αντίστοιχου Ευρωπαίου “ομολόγου” τους, είτε γιατί είναι θύματα εκμετάλλευσης στον ιδιωτικό τομέα ή γιατί το εργασιακό περιβάλλον είναι πιο ανοργάνωτο/αναποτελεσματικό/μη αποδοτικό - σίγουρα στο δημόσιο τομέα, αλλά και στον ιδιωτικό. Τόσο απλά - κι εμείς καθόμαστε και “οπαδοποιούμαστε” γύρω από αυτό.

Όπως οπαδοποιούμαστε και γύρω από το αυγό και την κότα. Προφανώς η κρίση που βιώνουμε εκπορεύεται από τις αδυναμίες και ανισότητες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 30 χρόνια (κι αυτό δε χρειάζεται να ξέρει κανείς οικονομικά για να το δει), γι αυτό και επηρεάζει πια όλη την Ευρώπη - και ανησυχεί τις ΗΠΑ. Θρυαλλίδα της κρίσης μπορεί να ήταν η Ελλάδα, όχι η ουσία και ο όγκος της. Αλλά το οτι βρεθήκαμε να “σκανδαλίζουμε” την κρίση της ευροζώνης, δεν πρέπει να μας προβληματίσει; Δεν ήμασταν η αχίλλειος πτέρνα - παρότι πολύ μικροί σε οικονομικό μέγεθος; Δεν φτάσαμε να γίνουμε το εύκολο “πρόβατο προς σφαγή”, γιατί ακριβώς ήμασταν (ιλλιγιωδώς τα τελευταία χρόνια πριν το 2009) υπερχρεωμένοι - και φορτωμένοι με διαρθρωτικές αδυναμίες, που δεν επέτρεπαν την όποια “άμεση δράση”, ώστε να επιστρέψουμε σε μια (σχετικά) ισοσκελισμένη και υγιή δημοσιονομική κατάσταση;

Ακούω. Αυτούς που προσπαθώντας να δώσουν τη δική τους εκδοχή, για τις ατέλειωτες δυσκολίες των τελευταίων δύο ετών (λες και μπορούσαμε να βγούμε από την κρίση, ως δια μαγείας - και χωρίς να υποφέρουμε επί χρόνια), θριαμβολογώντας στο πτώμα του μνημονίου. Κι αν προφανώς η συνταγή (των οριζόντιων και απροετοίμαστων περικοπών) ήταν αποτυχημένη και υφεσιακή, ουδείς μπόρεσε να αντιτάξει άλλη (μη αιθεροβάμονα) λύση εκτός από τον τριμερή δανεισμό, αφού κανείς άλλος δεν μας δάνειζε. “Λύσεις” που περιελάμβαναν αποχώρηση από το ευρώ ή πλήρη και απότομη χρεοκοπία, εξακολουθούν να εκστομίζονται ακόμη, ανερυθρίαστα. Κι αν όχι, ως “μοιραίο λάθος” πλασάρεται η απεχθής περικοπή των συντάξεων “γιατί αυτό είναι το χρήμα που πηγαίνει κατευθείαν στην κατανάλωση”. Αντί να εστιάζουμε οτι η πιο επιζήμια ολιγωρία ήταν αυτή που "επέτρεψε" σε μια κυβέρνηση να προωθήσει επί δύο χρόνια, παρά ελάχιστες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και διορθώσεις των χρόνιων στρεβλώσεων μας. Και να λαμβάνουμε υπόψιν μας, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, οτι παρά τη διαπιστωμένη αδράνεια και κουτοπονηριά, ουδεμία κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, με όλα τα μικρά και μεγάλα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα να πολεμούν λυσσαλέα οποιοδήποτε “άνοιγμα”, οποιαδήποτε εξυγίανση, οποιαδήποτε πρόοδο...

Διαβάζω. Αυτούς που τα ρίχνουν όλα στη Γερμανία, που με τις μυωπικές/συμφεροντολογικές/”προτεσταντικές” της πολιτικές καταστρέφει την Ευρώπη. Μου είναι αντιπαθείς οι συντηρητικές ευρωπαϊκές ηγεσίες - είναι κοντόφθαλμες και χωρίς όραμα. Μαζί τοποθετώ και τις ηγεσίες “δορυφορικών” χωρών, που γίνονται “βασιλικότερες του βασιλέως”. Αλλά, από την άλλη, πόσο μπορεί να συνεχίσει αυτό “μοντελάκι”, οι χώρες να είναι μονίμως χρεωμένες σε ιδιώτες, που μετράνε τα λεφτά τους, μεταξύ της ασφάλειας μιας μεγάλης χώρας και του κέρδους ενός υψηλού επιτοκίου, όταν ο δανειζόμενος είναι “υψηλού ρίσκου”; Πόσο ακόμα μπορεί να συνεχίσει αυτή η έκθεση στον κίνδυνο των “ελλειμματικών που ξοδεύουν μονίμως περισσότερα από όσα μπορούν να εισπράξουν”; Δεν είναι μάθημα της ζωής, οτι όσο πιο χρεωμένος είσαι πιο ευάλωτος; Και όπως και οι μεμονωμένοι πολίτες έτσι και οι κοινωνίες δεν θα βρεθούν σε πιο απελπισμένη θέση από τις συνέπειες της κρίσης, όσο περισσότερο εκτεθειμένοι είναι σε χρέη, δάνεια και δόσεις;

Ακούω. Αυτούς που προτάσσουν υποκριτικά και αυτοκαταστροφικά το “εθνικό συμφέρον”, την ώρα που η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει σε μια ενιαία πορεία, μέσα από μια επίπονη διαδικασία μετασχηματισμού σε ομοσπονδία, σε “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης”. Αυτούς που είναι ακόμα στην επαρχιώτικη μεγαλομανία τους, την ώρα που πρέπει να αποδεχτούμε όλοι οτι πρέπει να γίνουμε μια επαρχία ενός μεγάλου και ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους. Που με άλλες, εμπνευσμένες ηγεσίες, θα βάλει τα θεμέλια μιας πιο ανθρωποκεντρικής και κοινωνικά δίκαιης πορείας.

Η έκτη δόση εγκρίθηκε, μετά από πολλές δυσκολίες και αφού περάσαμε όλα τα στάδια ενός κουτοπόνηρου κλεφτοπόλεμου, “να μην εκχωρήσουμε την εθνική κυριαρχία”, φτάνοντας στην "εθνική ταπείνωση". Όπως δεν θα εκχωρήσουμε ούτε το “αγαθό του λαού” σε αλλότρια συμφέροντα. Ούτε βεβαίως το ΠΑΣΟΚ σε αυτούς, που ήρθαν να το “εκσυγχρονίσουν”. Παρά το γεγονός οτι η ανάκαμψη των εξαγωγών έδειξε οτι υπάρχει και μη αυτοκαταστροφικός δρόμος. Με συνεχή πισωγυρίσματα, έχω τη (φρούδα;) ελπίδα οτι τελικά, θα τον ακολουθούμε όλο και περισσότερο. Αφήνοντας τις φωνές της λαϊκισμού να έχουν όλο και λιγότερο απήχηση...

Update: Μετά τη δημοσίευση του post αυτού, δέχθηκα δύο tweets από την κυρία Ρένα Δούρου, που είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού - και σε άρθρο της οποίας κάνω παραπομπή, στη λέξη "εθνική ταπείνωση". Μπορείτε να διαβάσετε τις θέσεις της σε αυτό το άρθρο.

@ProkopisDoukas δε θεωρείται ότι τίθεται θέμα αναξιοπιστίας του κ. Σαμαρά;
@ProkopisDoukas ούτε κανένα πρόβλημα με την υπαγωγή στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο;

Στο πρώτο tweet απάντησα: "Φυσικά. Θεωρώ και την αρχική του στάση προβληματική και την "υποχώρηση" του επίσης. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις αυτές τις θέσεις." Και εννοώ οτι όποιος "ποντάρει" στην πολιτική σκακιέρα με εθνικιστικές θέσεις και "υπερπατριωτικούς" πομφόλυγες, σε αυτή τη δεινή θέση περιέρχεται. Να τον κατηγορούν για "προδότη", οι φανατικοί που έχει εκθρέψει, να ψάχνει δικαιολογίες "πώς δεν θα υπογράψει", να καθυστερεί με άγνωστες συνέπειες την εκταμίευση της δόσης - και τελικά να υπογράφει πανηγυρικά, δήθεν μη υπογράφοντας...

Στο δεύτερο απαντώ: Δεν καταλαβαίνω ποια είναι η "υπαγωγή στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο" - νόμιζα οτι είναι κάποια αποστροφή του κειμένου σας, αλλά δεν τη βρίσκω. Σε κάθε περίπτωση, βρίσκω τη θέση του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ εξίσου ανεύθυνη. Διότι κάνει (κουτοπόνηρα) πως δεν καταλαβαίνει οτι η "επίμονη" αναξιοπιστία των ελληνικών κυβερνήσεων (και ακόμα περισσότερο σύσσωμης της "αντιμνημονιακής" αντιπολίτευσης) είναι που κάνει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να απαιτούν γραπτές δεσμεύσεις, που δεν ανακαλούνται όσο εύκολα οι προφορικές. Εδώ, από την παραπάνω παράγραφο, φαίνεται οτι ο αρχηγός της ΝΔ υπογράφει και παριστάνει πως *δεν* υπογράφει. Πώς λοιπόν έχουμε την απαίτηση να αρκεστούν στο "λόγο" των πολιτικών αρχηγών μας; Ή μήπως περνάνε στους "κουτόφραγκους" τα γραφικά περί "μπέσας" του έτερου κυβερνητικού εταίρου;

Ύστερα, λες και ανακαλύπτει την Αμερική, η αριστερά παριστάνει οτι δεν ξέρει οτι όταν είσαι χρεωμένος (κράτος ή πρόσωπο), είσαι στο έλεος των δανειστών σου, είτε είναι καλοπροαίρετοι είτε όχι - δεν έχει σημασία. Αν ζητάς λοιπόν μια "εθνικά υπερήφανη" στάση, ας φρόντιζες με την πολιτική σου και τα αιτήματα σου, να *μην* διογκώνεις το κράτος - και βρεθείς υπερχρεωμένος. Κάτι στο οποίο *δεν* συνέβαλε καθόλου και η αριστερά.

Γι αυτό λοιπόν, με λυπούν οι θέσεις του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και γενικώς του συντριπτικού κομματιού της αριστεράς), γιατί θα περίμενα να καταδικάσουν την αναξιοπιστία των κυβερνητικών κομμάτων - όχι απαιτώντας από τον κύριο Σαμαρά "να μην υπογράψει", αλλά το αντίθετο. Γιατί η θέση μας δεν μας επιτρέπει "μαγκιές" και εθνικισμούς. Και γιατί ήταν (όπως θα είναι και στο μέλλον) μείζον να πάρουμε τα λεφτά των δόσεων - εκεί που φέραμε τα πράγματα. Και διαισθάνομαι πολύ καθαρά, οτι με τις θέσεις που πρεσβεύει η αριστερά, εαν συμμετείχε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, θα αναγκαζόταν να κάνει ακριβώς αυτά που κατηγορεί. Και μάλιστα, έχω μια υποψία, οτι θα συνέβαλε ακόμα περισσότερο στην αναξιοπιστία του πολιτικού κόσμου. Στην χειρότερη εκδοχή, θα τίναζε την οικονομία της χώρας στο αέρα, κάνοντας "εθνικά υπερήφανες" κινήσεις στάσης πληρωμών και "επιστροφής στη δραχμή" - και μετά θα παρατηρούσε άναυδη την καταστροφή που θα είχε επιφέρει...

(Πάσα πιθανή απάντηση δεκτή με χαρά, θα δημοσιευθεί εδώ)

Η απάντηση της κυρίας Δούρου:

Κύριε Δούκα μερικές παρατηρήσεις στην απάντησή σας.

Πρώτον, κάνετε κατά τόπους μια σύγχυση, τυχαία;, αναφερόμενος πότε στο ΣΥΡΙΖΑ και πότε γενικά κι αόριστα στην Αριστερά. Ωστόσο τέτοιες γενικεύσεις δεν βοηθούν στη συζήτηση και στο ξεκαθάρισμα των απόψεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Συνασπισμός, όπου ανήκω, έχουν σαφείς θέσεις κατά του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και της δανειακής σύμβασης της 26ης Οκτωβρίου, η επικύρωση της οποίας χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου, και τώρα Παπαδήμου, ως μέσο εκβιασμού για την πληρωμή της περιβόητης έκτης δόσης του δανείου, με απειλές για δήθεν <> - κάτι το ανακριβές, επί δύο μήνες που μας απειλούσαν, δεν κατέρρευσε το σύμπαν...

Δεύτερον, κι αυτό είναι και η ουσία του κομματιού μου στην Αιχμή: η στάση του κυρίου Σαμαρά, εντέλει λίγη σημασία έχει. Εκείνο που έχει σημασία είναι το γεγονός της λειτουργίας της ευρωζώνης και κατ' επέκταση της Ε.Ε.. Το γεγονός δηλαδή ότι έχουμε φθάσει στο σημείο να απαιτούνται γραπτές δεσμεύσεις από τους πολιτικούς μίας χώρας, οι οποίοι μπορεί να έλθουν στην εξουσία, προκειμένου να δεσμεύσουν τις μελλοντικές πολιτικές τους. Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση των
δημοκρατικών αρχών. Προεξοφλείται η άνοδος στην εξουσία κάποιου κόμματος, το οποίο πρέπει πάση θυσία να εφαρμόσει την ίδια πολιτική με το προηγούμενο! Τότε τι λόγο έχουν να γίνονται εκλογές; Και δεν τίθεται θέμα αναξιοπιστίας των ελληνικών κυβερνήσεων έναντι των ευρωπαίων εταίρων. Είναι θέμα επιλογής του ελληνικού λαού, στη
βάση συγκεκριμένων ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ πολιτικών. Αν με το σύστημα των γραπτών δεσμεύσεων και των υπογραφών, τα κόμματα εξουσίας συμφωνήσουν ότι θα ακολουθήσουν την ίδια οικονομική, π.χ., πολιτική, τότε δεν παραβιάζεται η δυνατότητα των ψηφοφόρων να επιλέγουν μεταξύ διαφορετικών πολιτικών; Το σύστημα αυτό της εκβιαστικής συναίνεσης δηλ. δεν είναι καινούργιο: εφαρμόστηκε και στην Πορτογαλία ενώ στηνΙσπανία, ο επικεφαλής του Λαϊκού κόμματος, Ραχόι πρόθυμα θα συνεχίσει το έργο που ξεκίνησε ο σοσιαλιστής Θαπατέρο. Τι είναι αυτό, αν όχι
δημοκρατία μόνο κατ' όνομα; Ο καημένος ο κ. Σαμαράς δεν είναι παρά ένα γρανάζι σε αυτό τον αποικιοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι γενικά και αόριστα η... Αριστερά, δεν πιστεύει ότι μια χώρα, έστω και υπερχρεωμένη, πρέπει να είναι στο... έλεος των δανειστών της αλλά ότι μπορεί να καταφύγει σε συγκεκριμένες πολιτικές αντιστροφής της δυσμενούς κατάστασης. Όπως, π.χ. έχει προτείνει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, διοργάνωση ευρωπαϊκής διάσκεψης για
δίκαιη λύση για το θέμα, διαγραφή μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών και τη μεταφορά άλλου μέρους τους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Άλλη πρόταση αφορά την παράκαμψη των αγορών στη χρηματοδότηση των
χωρών - μελών, με χαμηλότοκο δανεισμό σε όλες τις χώρες που έχουν γίνει στόχος των αγορών, είτε μέσω της ΕΚΤ, είτε μέσω ενός ειδικού ταμείου, που θα παίρνει δάνεια από την ΕΚΤ. Παράλληλα, μιας και σήμερα γίνεται πολύς λόγος για αλλαγή των συνθηκών, εμείς διεκδικούμε την αλλαγή τους σε μια ριζικά νέα βάση, σε ρήξη με το σημερινό νεοφιλελεύθερο, μονεταριστικό μοντέλο: στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της δημοκρατίας (και όχι με κυβερνήσεις σαν τη σημερινή του κ. Παπαδήμου με τη συμμετοχή της ακροδεξιάς), της ριζικής αλλαγής του ρόλου της ΕΚΤ έτσι ώστε να λειτουργεί ως δανειστής τελευταίας καταφυγής και να μπορεί να τυπώσει χρήμα, την ακύρωση των κριτηρίων σταθερότητας (σχετικά με το δημόσιο χρέος, το δημόσιο έλλειμμα και τον πληθωρισμό) για να μπορούν να γίνονται δημόσιες επενδύσεις με κοινωνικά κριτήρια, κ.α.

Όπως μπορείτε να αντιληφθείτε, προτείνουμε συγκεκριμένα μέτρα που όμως απαιτούν πολιτική βούληση. Ή, με άλλα λόγια, την επιστροφή της ηγεμονίας της πολιτικής έναντι των αγορών. Κάτι που δεν έχει να κάνει ούτε με... μαγκιές ούτε με εθνικισμούς. Απλά με αριστερή πολιτική. Με μια πολιτική που έχει επιλέξει να σταθεί στο πλευρό των κοινωνιών και των αναγκών των πολιτών και όχι των αγορών και των τραπεζών.

Όταν όμως στο συγκεκριμένο πλαίσιο, δεν υπάρχουν παρά δύο επιλογές (ή να πάρεις το δανεισμό του μνημονίου ή να μην τον πάρεις και να κυρήξεις στάση πληρωμών), το να ευθυγραμμίζεστε με τον κύριο Σαμαρά, είναι στα μάτια μου φάουλ. Είναι προφανές οτι οι δανειστές ενδιαφέρονται να επιβάλουν τους όρους τους (τη χώρα δανείζουν, δεν δανείζουν κάποιο κόμμα, ώστε να έρθει το επόμενο να αλλάξει τους όρους δανεισμού) - και ζητούν υπογραφές και γραπτές δεσμεύσεις, διότι αντιμετωπίζουν μια χώρα, που αφού υπερχρεώθηκε, τους ζητάει λεφτά και ταυτοχρόνως τους εμπαίζει, μη εφαρμόζοντας σχεδόν τίποτα από αυτά που συμφώνησε να κάνει. Το να προσπαθείς να αλλάξεις τη νεοφιλεύθερη (και με μίζερες και ανεπαρκείς ηγεσίες, συμφωνώ) Ευρώπη είναι θεμιτό και επιθυμητό - το να αρνείσαι τα πραπάνω, δεν είναι (στα δικά μου μάτια) ούτε υπεύθυνο, ούτε αριστερό. Είναι απλώς ανεύθυνη "τζάμπα" μαγκιά...

Υ.Γ. 1 Νομίζω οτι δεν πρέπει καν να το επικαλείστε αυτό: Το οτι δεν "κατέρρευσε το σύμπαν" οφείλεται στο οτι ΔΕΝ ακολουθήθηκε η δική σας πολιτική ή αυτή του κυρίου Σαμαρά...

Υ.Γ. 2 Για τους ακροδεξιούς στην κυβέρνηση συμφωνώ μαζί σας. Τι έκανε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ για να μη μπουν; Πόσο συνέβαλε στο να *μην* πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και να *μην* μπει στην κυβέρνηση το ΛΑΟΣ;

Οι γελοιογραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Rock Soul" του Τζαμαϊκανού Winston McAnuff.

Η (αυτο)κινητή αμετροέπεια

2011-11-27T23:46:00.021+02:00

Τον τελευταίο καιρό κάνω μια μικρή, προσωπική, έρευνα για να αναβαθμίσω την κινητή μου τηλεπικοινωνία, προσπαθώντας ταυτοχρόνως να εξοικονομήσω και χρήματα.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας (που εκδηλώνεται και με τη μορφή τηλεφωνημάτων στο κινητό από άλλη εταιρεία “για ενημέρωση”, πρακτική παράνομη και αθέμιτη, γιατί πρόκειται για επιθετικό μάρκετινγκ, που πρέπει να αρνούμαστε όλοι) είναι έκδηλος. Το ίδιο και η - εμφανής - προσπάθεια των εταιρειών να προσφέρουν “απεριόριστα” τηλεφωνήματα και μηνύματα, με σκοπό να εξασφαλίσουν τουλάχιστον ένα ικανοποιητικό πάγιο το μήνα, από κάθε πελάτη. Ρύθμιση που είναι συμφέρουσα για τον καταναλωτή, αν έχει πραγματική ανάγκη να τηλεφωνεί εν κινήσει πολλές ώρες το μήνα, κάτι που ισχύει για συγκεκριμένες επαγγελματικές κατηγορίες - και σε κάθε περίπτωση μόνο για πολύ σοβαρούς λόγους επαγγελματικούς, οικογενειακούς ή λόγους υγείας.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, τώρα που συχνάζω πιο πολύ στα σχετικά καταστήματα (και από το κοινωνικό περιβάλλον βεβαίως), είναι οτι εξακολουθώ να ακούω γύρω μου για λογαριασμούς εκατοντάδων ευρώ, που προφανώς είναι αποτέλεσμα υπερβολής και ταυτόχρονα αμέλειας να εκσυγχρονίσεις το τηλεπικοινωνιακό πρόγραμμα σου, καθώς με 55 ευρώ πάγιο παίρνεις πλέον κάτι του τύπου “1500 λεπτά το μήνα δωρεάν”, που ισούται με κάτι λιγότερο από 13 ώρες ομιλίας!

Επίσης, εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι καθημερινά με το πόσα νέα παιδιά (με τι εισόδημα άραγε;) έχουν πανάκριβο i-phone ή άλλα smartphones, που μπορεί να στοιχίζουν πολλά κατοστάρικα. Οι εταιρείες βέβαια προσπαθούν να χρηματοδοτήσουν με κάθε τρόπο την αγορά αυτών των συσκευών, αλλά το κάνουν ικανοποιητικά μόνο με αντάλλαγμα προγράμματα με υψηλό πάγιο - κάτι που σημαίνει οτι σου παίρνουν πίσω τα λεφτά που σου “δανείζουν”, μήνα με το μήνα.

Νομίζω οτι δεν υπάρχει άλλος τομέας, στον οποίον εκδηλώθηκε τόσο πολύ ο μεταπολιτευτικός μας νεοπλουτισμός, όσο αυτός της υψηλής τεχνολογίας. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην εξάπλωση του (φορητού) υπολογιστή και του ίντερνετ, γιατί είναι αυτονόητα απαραίτητη (και καθυστερημένη) εξέλιξη για τη χώρα, το να μπει στη ζωή όλων το ίντερνετ.

Αλλά το να έχεις ακόμα και δύο κινητά, το να καταναλώνεις απίστευτες ώρες (βλαπτικές ούτως ή άλλως για τον εγκέφαλο και επικίνδυνες όταν οδηγείς), μιλώντας στο τηλέφωνο, άνευ λόγου και αιτίας - και κυρίως να ξοδεύεις σημαντικά ποσά σε λογαριασμούς, όταν δεν έχεις να χρηματοδοτήσεις άλλες ανάγκες, είναι δείγμα της αμετροέπειας που μας διέκρινε και μας διακρίνει, ως κοινωνία. Ειδικά όταν είναι εμφανείς η ελαφρότητα και ο μιμητισμός, με τον οποίον υιοθετούνται αυτές οι συνήθειες - λες και (με την εξαίρεση των πολύ νέων), γεννηθήκαμε με ένα κινητό στην κούνια ή λες και η ζωή μας δεν ήταν βιώσιμη πριν από 20 χρόνια, χωρίς την ευκολία (αλλά και την αγχώδη παρακολούθηση και εξάρτηση) της κινητής τηλεφωνίας. Δεν είναι "ελευθερία" ή "μαγκιά" το να είσαι μονίμως με το κινητό στο χέρι - το αντίθετο.

Μόνο με τη λαγνεία του ιδιωτικού αυτοκινήτου μπορεί να παραλληλιστεί η εξάρτηση μας από το κινητό. Κι εκεί βεβαίως υπάρχει ο περιορισμός της σπατάλης, λόγω ακρίβειας καυσίμων και τελών. Τουλάχιστον (μερικά από τα καλά της κρίσης), έχει περιοριστεί κάπως η μέχρι μανίας “βόλτα με το ΙΧ”, στο κέντρο της πόλης για ψώνια ή μέχρι το περίπτερο. Αλλά η αντικοινωνική συμπεριφορά μας συνεχίζεται και εκεί, καθώς πολλοί - παρότι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το κόστος χρήσης του - εξακολουθούν να το χρησιμοποιούν, έστω και ανασφάλιστο. Όταν όμως έρθουν αντιμέτωποι με το ατύχημα που προκάλεσαν, κάποιοι από αυτούς θα καταστραφούν οικονομικά. Και κάποιοι, ελπίζω πολύ λίγοι, θα εγκαταλείψουν και το θύμα τους στην άσφαλτο, γιατί το κόστος της ανάληψης της ευθύνης τους, θα είναι δυσβάστακτο.

Έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα τα καταναλωτικά αγαθά, ανεξαρτήτως του εισοδήματος που έχουμε - και τώρα που η κρίση θερίζει τις αμοιβές των περισσοτέρων, οι παθογένειες βγαίνουν βίαια στην επιφάνεια. Στις εποχές των “παχέων αγελάδων”, ακόμα και εργαζόμενοι με χαμηλό μισθό (ή και προστατευόμενα μέλη με ανύπαρκτο εισόδημα) θεωρούσαν αυτονόητο οτι “δικαιούνται” δική τους αυτόνομη μετακίνηση - και μια ακριβή τηλεπικοινωνιακή παροχή. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός αυτοκινήτου πρόσθετα έξοδα όπως τέλη, ασφάλιση, συντήρηση, πάρκινγκ - εκτός αν ήσουν ανεύθυνος και τζαμπατζής, πάρκαρες όπου νάναι, δεν συντηρούσες το αυτοκίνητο και δεν το ασφάλιζες. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός ακριβού κινητού (διαρκώς ανανεούμενου για να μην είναι “ντεμοντέ”) με συμβόλαιο, πολλά κατοστάρικα ή χιλιάρικα το χρόνο...

Τώρα λοιπόν, θα έπρεπε, με την κρίση να κορυφώνεται αυτό το χειμώνα, να έχουμε ήδη “μαζευτεί”. Κάνω μια δουλειά, που υποτίθεται οτι έχει ανάγκη (περισσότερο από το μέσο όρο) τις κινητές και τις αυτοκίνητες διευκολύνσεις. Τις έχω περιορίσει στο ελάχιστο. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το μετρό είναι μια χαρά και το κινητό μου χτυπάει όσο το δυνατόν πιο σπάνια - και τα δύο από πεποίθηση. Αν έχουμε αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω μας, ας το κάνουμε όλοι πράξη ζωής.

H περίφημη φωτό που έβγαλε με το κινητό της η αγαπημένη Scarlet Johansson και για την οποία έκανε πολύ ακομπλεξάριστες δηλώσεις είναι από το www.philly.barstoolsports.com και η φωτό της Nina Simone από το www.blogs.indiewire.com.

Το post συνοδεύεται από το "My Baby Just Cares For Me", του οποίου τους στίχους "εκσυγχρόνισε" η Malia, στη συναυλία της στο Gazarte, βάζοντας στη θέση της Liz Taylor, το όνομα της Scarlet Johansson.

Η έκλειψη της πολιτικής στον Παράδεισο...

2011-11-25T03:12:00.006+02:00

Επειδή η φτώχεια (και η έκλειψη της πολιτικής) θέλει καλοπέραση, να κι ένα dj set στην Αθήνα, μετά από πολύ καιρό. Απογευματινό, χαλαρό, γιορταστικό - και αν το φέρει η διάθεση, χορευτικό.

Όσοι πιστοί προσέλθετε, Σάββατο απόγευμα, από τις 5 ως τις 10μμ, στην Πλατεία Καρύτση, Παρνασσού 3!

Η αφίσα είναι από τα παιδιά του Pairidaeza και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Mr Candy", της Βρετανίδας (με καταγωγή από το Malawi) Malia, που εμφανίζεται το Σάββατο το βράδυ, στην Αθήνα, στο Gazarte.

Welcome to my life

2011-11-24T00:13:00.007+02:00

Πάει καιρός πια που δεν ξέρω αν μια γυναίκα με κοιτάει ερωτικά ή αναγνωρίζει κάτι άλλο επάνω μου, θέλει να μου πει κάτι: Είναι, δεν είναι - α, ναι τον ξέρω, κάτι μου θυμίζει, για να τον κοιτάξω καλύτερα. Μόνο σε κάτι ταξίδια στο εξωτερικό τα πράγματα είναι πεντακάθαρα.

Ή μάλλον ξέρω. Πάντα ο άνθρωπος ξέρει. Εδώ ξέρει το σκυλί τις προθέσεις σου, από πενήντα μέτρα μακριά, δεν τις ξέρει ο άνθρωπος; Ξέρει, αλλά δεν θέλει να τις επεξεργαστεί. Να παραδεχτεί ίσως, αυτό που το ένστικτο, τα σωθικά του, του λένε. Γι αυτό πρέπει να τα 'χουμε καλά με τα σωθικά μας.

Καθαρά ή όχι, τα μηνύματα είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Κι ας είναι ερωτικά κι ας μην είναι. Κι ας είναι φιλικά, χαμογελαστά, εκτίμησης - ακόμα και περιέργειας. Εγώ θέλω πάντα να εκπέμπω κι ας εισπράξω ότι μου αναλογεί. Να λέω αυτό που μου φαίνεται ευγενικό, όμορφο, αξιόλογο. Να το αναγνωρίζω, να το επιβραβεύω, που υπάρχει. Φωναχτά. Και για να μην παρεξηγηθώ, φεύγω αμέσως από το χώρο. Το «καμάκι» μου ήταν πάντα άγνωστη έννοια.

Το φλερτ από την άλλη, είναι ουσία ζωής. Είναι αυθύπαρκτο, είναι αυτοσκοπός. Όπως κι έρωτας. Και δεν είναι ανάγκη να οδηγεί στον έρωτα (το "in love", που λένε κι οι Αγγλοσάξωνες), που δεν μπορεί άλλωστε να εμφανίζεται καθημερινά.

Στην απουσία του έρωτα όμως, έχω να αντιτάξω τη (μόνιμη) παρουσία του μέσα μας. Γιατί ο έρωτας είναι μια κατάσταση - δεν είναι μόνο μια δυαδική σύναψη. Στην ουσία, είναι η πρόθεση μας για υψηλά επίπεδα ευφορίας με τη ζωή. Είτε έχει, είτε δεν έχει παραλήπτη, «αντικείμενο». Πόσο μάλλον, αν έχει.

Αυτή η αγάπη για τη ζωή, απ' όπου κι αν τροφοδοτείται, είναι που μας δίνει το επίπεδο της ύπαρξης. Μαζί με την εξωτερική (και κυρίως την εσωτερική) ομορφιά του «αντικειμένου», βεβαίως.

Πριν από πολλά χρόνια, τέτοια μέρα, άνοιξε ένα κεφάλαιο. Ακόμα το κοιτάζω με τη λαίμαργη ματιά του νεοφώτιστου, με την περιέργεια του πεπειραμένου «αμαθούς». Καλωσήλθες στη ζωή μου.

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Bienvenue Dans Ma Vie" της Καναδέζας Nikki Yanofski.

H απουσία του έρωτα

2011-11-23T12:46:00.009+02:00

Δώδεκα διηγήματα για τη σημερινή μορφή των σχέσεων. Δώδεκα αναγνωρισμένοι συγγραφείς, νεότεροι και παλαιότεροι, ακονίζουν τη γραφίδα τους για να περιγράψουν το τοπίο των σχέσεων στην εποχή μας. Συγκλίνουν μάλιστα σε μια ομόθυμη υπογράμμιση της ανάπαυλας, της προσωρινής ευχαρίστησης και όχι της διάρκειας του έρωτα.

Κοινός παρονομαστής είναι η μοναξιά, η διγλωσσία μερικές φορές, ο απομονωτισμός, το ανικανοποίητο, οι μεγάλες προσδοκίες, ο ναρκισσισμός, η υπολανθάνουσα οργή, η προδοσία, η απάτη, η ψευδαίσθηση του έρωτα, που πότε γίνεται ηλεκτρονικός και πότε παίρνει τη μορφή μπάλας, ο κατά φαντασίαν ερωτευμένος, η αδυναμία να επικοινωνήσει κάποιος με όρους καθημερινούς, γήινους, πραγματικούς, η εσαεί αναμονή του ιδανικού συντρόφου.

Οι συγγραφείς που συμμετέχουν στο βιβλίο είναι οι: Γιάννης Κακουλίδης, Μαρία Σούμπερτ, Γ. Νίκας, Δημήτρης Σωτάκης, Αργυρώ Μαντόγλου, Στρατής Χαβιαράς, Ελένη Γκίκα, Μανώλης Πιμπλής, Μαρία Μαρκούλη, Ηλίας Μαγκλίνης, Χρύσα Σπυροπούλου, Κώστας Θ. Καλφόπουλος.

Εφόσον δεν το "σαμποτάρουν" οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, θα σας δω εκεί για την παρουσίαση του βιβλίου, που θα γίνει ούτως ή άλλως: Πέμπτη 24/11/11 στις 6μμ, στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, Σόλωνος 60, Αθήνα.

To κείμενο είναι από το www.agelioforos.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη live εκδοχή του "Sexual Healing" από τον Αμερικανό Ben Harper.

Το εξαιρετικό δημόσιο...

2011-11-22T01:07:00.012+02:00

Το προηγούμενο διάστημα, λόγω του ατυχήματος στενού προσώπου (που είχε τελικά μικρή σοβαρότητα), ήρθα σε επαφή με τη πρώτη νευρολογική κλινική του Αιγινήτειου - ένα νοσοκομείο που δεν είχε τύχει ποτέ να γνωρίσω. Μέσα στα σχεδόν μικροσκοπικά, δαιδαλώδη παραδοσιακά κτήρια της Βασιλίσσης Σοφίας, ανακάλυψα μια νοσοκομειακή μονάδα, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “μπουτίκ”: Λίγα δίκλινα δωμάτια, γύρω από ένα καλόγουστο αίθριο (προφανώς για να ελέγχονται πιο άμεσα τα βαριά περιστατικά), ανακαινισμένο, με ξύλο στα πατώματα και μοντέρνα διακόσμηση. Μόνο τα παλιά νοσοκομειακά κρεβάτια και στρώματα θύμιζαν τη γνωστή εικόνα του δημόσιου νοσοκομείου, προφανώς γιατί δεν πρόλαβαν να ανακαινιστούν, πριν την έλευση της κρίσης.

Πιο πολύ ακόμα, όμως, με εντυπωσίασε η ηρεμία, ο επαγγελματισμός και η αποτελεσματικότητα του προσωπικού: Από τους γιατρούς στα εξωτερικά ιατρεία, ως την Εύα και τη Γαρυφαλλιά, τις νοσηλεύτριες που μας υποδέχτηκαν και τις ευγενέστατες γιατρούς, τις κυρίες Βασιλοπούλου και Συνετού, που ανέλαβαν την περίπτωση, όλο το έμψυχο δυναμικό προσέφερε αυτό που πρέπει πάντα να δίνεται στον πολίτη: Φροντίδα, κατανόηση, προσοχή - χωρίς το παραμικρό φαινόμενο εκνευρισμού και κακής συμπεριφοράς, ακόμα και σε συνθήκες πίεσης. Κι αυτό όχι προς κάποιους, που τύγχαναν “ειδικής μεταχείρισης”, αλλά προς όλους.

Πού και πού έπαιρνε το μάτι μου, κάποιους εργαζομένους, μάλλον “περιφερειακούς” και βοηθητικούς, που κουβαλούσαν ψήγματα, από αυτό το συνδικαλιστικό/λουφαδόρικο/αγενές/μεταπολιτευτικό υφάκι του “γιατί-είμαι-εγώ-εδώ-τώρα-και-υπηρετώ-εσένα-ενώ-θα-έπρεπε-να-είμαι-τουλάχιστον-υπουργός-και-δεν-ξέρεις-εγώ-τι-αξίζω-και-πώς-τολμάς-κυρία-μου-να-ζητάς-κάτι-και-να-θέλεις-να-είμαι-ευγενής-και-ο-λαός-στην-εξουσία”. Ήταν όμως συντριπτική μειονότητα - και μάλιστα καταπιεσμένη. Όσο κι αν προσπάθησα να εντοπίσω φαινόμενα κακής συμπεριφοράς, δεν μπόρεσα, ευτυχώς. Κάτι που σημαίνει οτι είχε καταβληθεί προσπάθεια να εξαφανιστεί κάθε τέτοιο υπόλειμμα. Και με τη γραφειοκρατία να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη.

Πιστεύω στο δημόσιο, παρά το χαμηλό επίπεδο του δημόσιου βίου μας. Κι ακόμα περισσότερο στο εξαιρετικό δημόσιο. Γιατί μπορεί να είναι και τέτοιο - και τους ευχαριστώ όλους.

H φωτό είναι από το www.edopanepistimio.uoa.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Miracle Worker" του πολυεθνικού supergroup των Superheavy.

Η χειρότερη παρενέργεια της κρίσης

2011-11-18T15:54:00.008+02:00

Η χειρότερη παρενέργεια της κρίσης, που έχω ακούσει, είναι η εξής: Όλο και περισσότεροι αφήνουν τα Ι.Χ. τους ανασφάλιστα (φαίνεται οτι έχουν διπλασιαστεί από 700 χιλιάδες σε ενάμιση εκατομμύριο), με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα περιστατικά εγκατάλειψης θυμάτων τροχαίου ατυχήματος, καθώς κάποιοι οδηγοί πανικοβάλλονται ή αδιαφορούν ακόμα περισσότερο, χωρίς την οικονομική κάλυψη της ασφάλειας. Αν λοιπόν η κρίση μας κάνει να χάνουμε την ανθρωπιά μας και αυξάνει την εγκληματική ανευθυνότητα, τότε καλό είναι να αφήνουμε το αυτοκίνητο μας (που δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης) παρκαρισμένο, όταν δεν μπορούμε να το συντηρήσουμε. Γιατί η οδήγηση δεν είναι παίξε-γέλασε και η ζωή των άλλων δεν είναι "αμελητέα ποσότητα". Παρά τη μείωση των τροχαίων, κάθε μέρα 6 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους (κατά μέσο όρο) στην Ελλάδα, δηλαδή περίπου δύο χιλιάδες άνθρωποι τον χρόνο.

Τις ανατριχιαστικές αυτές διαπιστώσεις, θα εκθέσουν μεταξύ άλλων, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Ατυχημάτων, ο Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα (SOSTE), σε συνέντευξη τυπου, στις 6μμ του Σαββάτου 19.11.11, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ και σε ανοιχτή εκδήλωση στις 11πμ της Κυριακής 20.11.11 στην Πλατεία Συντάγματος, στην Αθήνα. Για τις εκδηλώσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, μπορείτε να δείτε στο μπλογκ τους, εδώ.

H αφίσα και το banner είναι από το www.soste.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Pray for Help" της Γαλλίδας Imany.

Με θέα την πλατεία Κουμουνδούρου

2011-11-17T12:52:00.008+02:00

Μένω στην πλατεία Κουμουνδούρου 13 χρόνια, από το 1998. Ήρθα εδώ, χάρη σε ένα πολύ ωραίο νεοκλασσικό, με το σπίτι πάνω από την οικογενειακή επιχείρηση. Η θέα της Ακρόπολης από το παράθυρο, με αποζημίωνε για όλα.

Λίγο αφού ήρθα, έγινε η κατάληψη της πλατείας από τους Κούρδους - και περίπου 700 πρόσφυγες ζούσαν σε σκηνές, με πλήρη απουσία στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής. Παιδική πορνεία δεν υπήρχε πια, αλλά κάθε τόσο τοξικομανείς από την Ομόνοια έβρισκαν καταφύγιο στα ερειπωμένα σπίτια της περιοχής.

Τους πρώτους μήνες, κάποιος (πιθανότατα junky), προσπάθησε να παραβιάσει ένα παράθυρο, κόπηκε και γέμισε αίματα το χώρο. Έκτοτε, δεν είχα άλλη προσπάθεια παραβίασης. Όσο περνούσαν τα χρόνια, υπήρχε βελτίωση, με αποκορύφωμα τα έργα της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων (με την ανάπλαση της πλατείας, και την απομάκρυνση αφετηριών), αλλά και την απτή αισθητική και λειτουργική βελτίωση της πόλης στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων (κατάσταση που θα έπρεπε να είναι μόνιμη, όχι βέβαια με “σκούπες”, αλλά με ουσιαστική πρόνοια).

Από το 2004 και μετά, η περιοχή κατέρρευσε. Ο συνδυασμός της πλήρους απουσίας κράτους και Δήμου, με την υπερσυσσώρευση εξαθλιωμένων μεταναστών, ναρκομανών και αστέγων έφερε την πλήρη υποβάθμιση. Από το 2007 ως το 2009 ήταν εφιαλτικά - τώρα είναι κάπως καλύτερα. Η αλλαγή στη διοίκηση του Δήμου, το κυνήγι του παρεμπορίου και των συμμοριών και η προσπάθεια για καθαριότητα, έφεραν κάποια μικρά, αλλά αισθητά αποτελέσματα. Δουλειά σε βάθος όμως δεν έχει γίνει, γιατί το μεγάλο πρόβλημα είναι οτι το Ιστορικό Κέντρο εκχωρήθηκε στα κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου, εκμετάλλευσης των μεταναστών.

Βία προσωπικά δεν έχω υποστεί. Φίλοι, γνωστοί και γείτονες όμως έχουν πέσει θύματα επιθέσεων για την αλυσίδα στο λαιμό ή “ενέδρας” με το αυτοκίνητο τους, αν είχαν ανεβασμένες τις ασφάλειες. Παρκαρισμένο αυτοκίνητο χωρίς συναγερμό είναι βέβαιο οτι κάποια στιγμή θα παραβιαστεί.

Η μυρωδιά και οι ήχοι δεν είναι πάντα ευχάριστοι, πολλές φορές η ευρύτερη περιοχή μυρίζει σαν τουαλέτα με καυσαέριο και η ηχορύπανση είναι έντονη, κυρίως από λεωφορεία, κίνηση και δραστηριότητες πάσης φύσεως, καθώς ο κόσμος έχει την εντύπωση οτι στο κέντρο μπορεί να κάνει θόρυβο, οποιαδήποτε ώρα, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Η γειτονιά όμως είναι πολύ βολική, αν θέλεις να βγεις το βράδυ, σε όλο το κέντρο, από το Γκάζι ως το Σύνταγμα.

Οι άνθρωποι εδώ έχουν την πίκρα της υποβάθμισης, αισθάνονται παρατημένοι. Η πλατεία όμως, που βλέπω από το μπαλκόνι μου, είναι από τις πιο όμορφες που έχουν απομείνει στην Αθήνα, με πολλά δέντρα - και όχι πολύ τσιμέντο. Με την κρίση, τα περισσότερα μαγαζιά φεύγουν, τώρα βλέπω οτι μένουν ξενοίκιαστα, ενώ παλιότερα οι Κινέζοι νοίκιαζαν ή αγόραζαν ότι έβρισκαν διαθέσιμο. Το κακό και με αυτούς είναι οτι ζουν στην παρανομία και στην εκμετάλλευση (όπως αποτύπωσε πολύ γλαφυρά το “Biutiful”) - και δεν έχουν φτιάξει ούτε μια Chinatown, όπως είναι αυτή που έχω ζήσει στο San Francisco, με εστιατόρια και ατμόσφαιρα.

Η αγαπημένη μου βόλτα είναι ο γύρος της Ακρόπολης. Μακράν το ωραιότερο κομμάτι της Αθήνας - και η Αποστόλου Παύλου ίσως από τους ωραιότερους δρόμους στην Ευρώπη. Τα τελευταία 20 χρόνια πηγαίνω στο Κουτί, στην Αδριανού, με την απαράμιλλη θέα της Αρχαίας Αγοράς. Επίσης, θα πάω για φαγητό και ποτό στο Transistor, στην Πρωτογένους και - πιο μακριά - στο Pairidaeza στην Πλατεία Καρύτση. Γείτονες και φίλοι είναι ο σκηνοθέτης Νίκος Περάκης, ο ηθοποιός Γιάννης Στάνκογλου και ο δημιουργός του Guru και των Burger Project, Κωνσταντίνος Ζουγανέλης.

Στον Δήμαρχο θα έλεγα οτι όσα έχουν γίνει δεν αρκούν. Αν δεν πείσει (με σχέδιο που θα εκπονήσει) την κυβέρνηση να φτιάξει έναν “Αθήνα 2015”, που θα προσπαθήσει με επιμονή, κεντρικό σχεδιασμό και στενή παρακολούθηση, την αναβάθμιση του Ιστορικού Κέντρου, τότε το στοίχημα δεν θα κερδηθεί.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε απάντηση ερωτήσεων, για στήλη της Lifo.

H φωτό είναι δική μου και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "No Matter" του (με καταγωγή από τη Τζαμάικα) Jack Radics

Εμ, δεν σας άρεσε ο Παπανδρέου....

2011-11-15T13:03:00.003+02:00

Η κρίση το έφερε έτσι, ώστε στην Ιταλία και στην Ελλάδα να παραιτηθούν με διαφορά λίγων 24ώρων οι πρωθυπουργοί Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι. Αν όμως η ισχυρή γειτόνισα μας του ευρωπαϊκού νότου απαλλάχθηκε από μια δεκαετία και πλέον του πιο φαύλου και γελοιοποιητικού παράγοντα της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας, με ευθείες αναφορές στη μαφία και στα αθέμιτα συμφέροντα, η ελληνική περίπτωση είναι εντελώς διαφορετική.

Όσο κι αν πράγματι χρεώνεται με την αψυχολόγητη πρωτοβουλία, που θα μπορούσε να δώσει διέξοδο στην εσωτερική πίεση, αλλά δεν υπολόγισε την εξωτερική, ο Παπανδρέου δεν οφείλει την πτώση του στο δημοψήφισμα, που δεν έγινε. Αυτό που αποκρύπτουν επιμελώς όσοι προσπαθούν (με αμετροεπή πολλές φορές επιμονή, που δεν αρμόζει σε μεγάλα ΜΜΕ που κάποτε τηρούσαν τα προσχήματα) να μας πείσουν για το αντίθετο, είναι οτι τον Παπανδρέου τον “περίμεναν στη γωνία”. Και η φθορά του ήρθε ως αποτέλεσμα μιας διετίας λανθασμένων χειρισμών, απαράδεκτων αδυναμιών και καθυστερήσεων και λυσσαλέας αντίδρασης, από εσωκομματικές και μη δυνάμεις - πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές. Θα μπορούσε να είναι απολύτως θεμιτό στη δημοκρατία, αν ήταν “καθαρό” - και κυρίως αν στην αυτοκαταστροφή του απελθόντα πρωθυπουργού, δεν είχε αντιταχθεί ακόμη περισσότερη αυτοκαταστροφή.

Τίποτα δεν θα είχε γίνει μετά την ηχηρή άρνηση για δημοψήφισμα στις Κάννες (όσοι επικαλούνται τον πληγωμένο τους πατριωτισμό, ας τον είχαν επιδείξει την εποχή που βουλιάζαμε αμέριμνοι στο χρέος, χωρίς να διορθώνουμε - αντίθετα, επαυξάνοντας - τις παθογένειες του δημόσιου βίου μας), αν δεν είχε κλονιστεί επικίνδυνα η “δεδηλωμένη” στήριξη της κυβέρνησης, από τους βουλευτές της, ειδικά από αυτούς που υποκριτικά, δεν άντεχαν την πίεση και “ήθελαν το καλό του τόπου”. Το εσωκομματικό τοπίο στο ΠΑΣΟΚ έχει άλλωστε χαρακτηριστικά, που μοιάζουν με αυτά του “τουρκικού παραλογισμού”: Όπως στη γειτονική χώρα, οι θρησκευόμενοι έχουν αναδειχθεί σε φορέα εκσυγχρονισμού, με το δυτικότροπο στρατιωτικό κατεστημένο να αντιδρά “αντιευρωπαϊκά”, γιατί χάνει τα προνόμια του, έτσι και στο ΠΑΣΟΚ το μπλοκ των πάλαι ποτέ “εκσυγχρονιστών” συσπειρώθηκε γύρω από έναν λαϊκίστικα παραδοσιακό πολιτικό, ενώ ο Παπανδρέου στηρίχθηκε κυρίως στις συνδικαλιστικές και παλαιοκομματικές δυνάμεις του “βαθέως κόμματος”, παρότι επί της ουσίας πολύ πιο εκσυγχρονιστής.

Έτσι φτάσαμε, μια ολόκληρη χώρα, να κινείται εδώ και δέκα ημέρες στο μήκος κύματος της κουτοπόνηρης άρνησης του Αντώνη Σαμαρά να συγκυβερνήσει, με το εύρημα της “μη συμμετοχής κοινοβουλευτικών στελεχών”, την ώρα που τα πιο κατά τεκμήριο πρωτοκλασσάτα στελέχη, οι δύο αντιπρόεδροι του, συμμετέχουν σε αυτή - ο ένας μάλιστα παριστάνοντας οτι η παραίτηση του από βουλευτής, αλλάζει επί της ουσίας το ρόλο του κόμματος του στη συνεργασία αυτή. Επιπλέον, άλλος ένας εξευτελισμός καραδοκεί στη γωνία, καθώς ο αρχηγός της ΝΔ παίζει “κρυφτούλι” με τις υπογραφές που απαιτεί η Κομισιόν, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ακραία στελέχη του, που χαρακτηρίζουν το ενδεχόμενο αυτό “προδοσία”.

Μπορεί η νέα κυβέρνηση, παρότι πολυμελής, να γεννά ελπίδες, γιατί έχει τις προσθήκες πολιτικών προσωπικοτήτων όπως οι κύριοι Παπαδήμος, Δήμας και Γιαννίτσης. Έχει όμως και τους περισσότερους αρνητικούς πρωταγωνιστές της προηγούμενης - συν το καραγκιοζιλίκι όσων έκαναν το παν για να γίνουν υπουργοί. Κι επειδή οι φανφαρόνοι δεν μας αρκούν, για πρώτη φορά, συμμετέχει και η ακροδεξιά - με κύρια ευθύνη αυτή της ΝΔ, που δεν θέλει να αφήσει το πεδίο ελέυθερο σε “αντιμνημονιακό” διεκδικητή της ίδιας κομματικής πελατείας, αλλά και εν μέρει και του ΠΑΣΟΚ, που για λόγους επίθεσης στη ΝΔ, εδώ και καιρό νομιμοποιεί ηθικά την επιμελώς καλυμμένη έκπτωση κάθε δημοκρατικής αξίας και αισθητικής, με κοπλιμέντα περί “υπεύθυνης στάσης του ΛΑΟΣ”. Για να μην αναφερθούμε στα ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα που ανάγουν τα στελέχη του σε, πέρα από κάθε πρόσχημα, τακτικούς συνομιλητές.

Να λοιπόν, που μαζί με την αποδόμηση Παπανδρέου, άρχισε αμέσως το “ξήλωμα” και οι “εκπτώσεις”: Η ναυτιλία θα ανορθωθεί υπό τον “Μπουμπούκο”, οι ιδιοκτήτες ταξί θα βρούν το δίκιο τους, όπως προαναγγέλλει ο Βορίδης, οι καινοτομίες Μπεγλίτη στο Άμυνας καταργήθηκαν πάραυτα από τον Αβραμόπουλο - συνοδευόμενες από ιαχές ικανοποίησης κάποιων μέσων, που ως συνεπείς γεροντοκόρες που καλύπτουν τις επιθυμίες και τα συμφέροντα τους πίσω από την ηθική, είχαν φρυάξει γιατί “πώς είναι δυνατόν, τς τς τς, κατήργησαν το Εμπορικής Ναυτιλίας, τς τς τς, πώς είναι δυνατόν να παραβιάζεται η ιεραρχία και να επικοινωνούν με e-mail (άκουσον, άκουσον) οι ένστολοι με το υπουργικό γραφείο”...

Δεν μας άρεσε λοιπόν ο Παπανδρέου, γιατί ήταν “απρόβλεπτος”, “ασυνάρτητος”, “ανερμάτιστος”. Όπως όταν δεν μας άρεσε πια ο (με όλα του τα κακά) Σημίτης, δεν προβλέψαμε επ’ ουδενί τι θα ακολουθήσει - δεν χρειάστηκαν ούτε έξι χρόνια Καραμανλή για να βουλιάξει η χώρα στο χρέος και στην ανυποληψία.

Ας αναλογιστούν λοιπόν οι κυρίες Αποστολάκη, Καϊλή, Παπανδρέου ή ο κύριος Λιντζέρης (και όσοι προηγήθηκαν αυτών), τι προσέφεραν στο κόμμα τους και στη χώρα με τη στάση τους. Και όσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις επένδυσαν στο “μπάχαλο”, στο “αντιμνημονιακό” μέτωπο και στο “μέτωπο της δραχμής” (αν δεν τους ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο το στενά οικονομικό ή πολιτικό τους συμφέρον), ας συνειδητοποιήσουν οτι από εδώ και πέρα, με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και τους συσχετισμούς του, κάθε κυβερνητικό σχήμα που θα προκύπτει, έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Με δεδομένη την υπονόμευση του, από τα υπάρχοντα μικρά και μεγάλα συμφέροντα της πολιτικής υποκρισίας. Την επόμενη φορά μάλιστα, με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, είναι πολύ πιθανόν οι ψήφοι της ακροδεξιάς να μην “περισσεύουν”, αλλά να χαρακτηριστούν “εκβιαστικά απαραίτητοι”, για να κυβερνηθεί η χώρα.

Εκτός αν γίνει το θαύμα (και “εισβάλλουν” αίφνης στο δημόσιο βίο εκατοντάδες άφθαρτα και αξιόλογα στελέχη), είτε με εκλογική διαδικασία είτε χωρίς, κάθε κυβέρνηση που θα σχηματίζεται, θα είναι υποχρεωτικά κυβέρνηση συνεργασίας, με παρόμοια υλικά. Και πιθανότατα υποταγμένη στο παλαιοκομματικό συμφέρον, στους ίδιους αντιδημοκρατικούς συμβιβασμούς και στο χαμηλό επίπεδο του πολιτικού μας προσωπικού...

H φωτό είναι από το www.thetruthaboutcars.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Apparently Nothin'" των Βρετανών Young Disciples.

Απάτη "εκ μέρους της ΔΕΗ"

2011-11-14T16:32:00.007+02:00

Προς: Γενική Γραμματεία Καταναλωτή
Κοιν: Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα

Την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου, μεσημεριανή ώρα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα (ακουγόταν ευκρινώς από πίσω ο θόρυβος ενός μεγάλου τηλεφωνικού κέντρου), που μου δήλωσε οτι τηλεφωνεί “από τη ΔΕΗ” - και στην ερώτηση μου, προς επιβεβαίωση διευκρίνισε “από το Πράσινο Τμήμα της ΔΕΗ”. Στις επίμονες ερωτήσεις μου τι είναι αυτό και γιατί με καλεί, άρχισε να μου διηγείται πώς “συνεργάζονται με τη ΔΕΗ και σκοπός τους είναι να με προμηθεύσουν με μια συσκευή που μπαίνει στην πρώτη πρίζα, μετά τον ηλεκτρολογικό πίνακα και εξοικονομεί μέχρι 50% την ενέργεια που καταναλώνουμε, μέσω της αέργου ισχύος - που έτσι δε θα πηγαίνει χαμένη”.

Δεν θυμάμαι πολλά, από τις σπουδές μου, για την άεργο ισχύ, αλλά στην έντονη δυσπιστία μου οτι υπάρχει τέτοια τεχνολογία, που να μειώνει στο 50% την κατανάλωση (στην πορεία της κουβέντας το ποσοστό υπέστη “έκπτωση” κι έγινε 40%), γιατί τότε θα είχε εξαπλωθεί η χρήση του, η κοπέλα με παρέπεμψε στην προϊσταμένη της, η οποία δήλωσε ηλεκτρολόγος μηχανικός - και η οποία προσπάθησε να με πείσει για την αποτελεσματικότητα της συσκευής (μάλιστα επικαλέστηκε κοινοτική οδηγία, σύμφωνα με την οποία "όλα τα ρολόγια πρέπει να είναι πλέον ψηφιακά - και για όσα είναι παλαιάς τεχνολογίας, πρέπει να εξοικονομηθεί ενέργεια με την εν λόγω συσκευή").

Η μομφή μου ήταν άμεση, πρώτον για την ενόχληση σε τηλέφωνο οικίας για την άσκηση “επιθετικού marketing” και δεύτερον για παραπλάνηση, καθώς μου πήρε δέκα λεπτά να τους εκμαιεύσω οτι δεν τηλεφωνούσαν φυσικά εκ μέρους της ΔΕΗ, αλλά εκπροσωπούν ιδιωτική εταιρεία, με όνομα Energy ή κάπως έτσι. Όταν τη ρώτησα γιατί δεν μας προμηθεύει η ΔΕΗ απευθείας με τη συσκευή αυτή, μου απάντησε οτι “η ΔΕΗ είναι ΔΕΚΟ και δεν επιτρέπεται από το νόμο να κάνει τη δουλειά αυτή, ενώ αυτοί είναι οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της συσκευής στην Ελλάδα - και την πωλούν για 85 ευρώ”.

Όταν μάλιστα της είπα οτι θα τους καταγγείλω για εξαπάτηση και έκλεισα το τηλέφωνο, μου επιτέθηκε - και μάλιστα είχε το θράσος να τηλεφωνεί επαναληπτικά στο σπίτι μου (την πρώτη φορά το σήκωσα και μου είπε “εγώ είμαι...”), παραβιάζοντας κάθε έννοια προστασίας της ιδιωτικότητας.

Σας παρακαλώ να επιληφθείτε, όχι μόνο για την παραβίαση της ιδιωτικότητας και την προσπάθεια εξαπάτησης, αλλά και για να μην πέσουν θύματα ανυποψίαστοι καταναλωτές, που μέσα στην οικονομική στενότητα της κρίσης, πιθανώς να πιστέψουν πιο εύκολα οτι μπορούν έτσι να εξοικονομήσουν χρήματα.

Η απάτη βεβαιώνεται και από τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, που έχει στραφεί εναντίον των συγκεκριμένων απατεώνων, που εμφανίζονται κάθε φορά με διαφορετικό όνομα εταιρείας (ενημερωτικά, το δελτίο τύπου με πρόστιμα σε εταιρείες, για παραπλάνηση, μετά από καταγγελίες καταναλωτών). Το γιατί δεν ευσταθεί τεχνικά ο ισχυρισμός περί εξοικονόμησης εδώ και εδώ.

H φωτό είναι από το www.i-live.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από to "Foolin'", με τη φωνή της "ανακάλυψης" της Amy Winehouse, Βρετανίδας Dionne Bromfield.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ημερομηνία: Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Θέμα: Χρηματικά πρόστιμα για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές από τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή

Πρόστιμα συνολικού ύψους 545.000 ευρώ επιβλήθηκαν από τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, κατ’ εφαρμογή της νομοθεσίας για την «προστασία των καταναλωτών», σε επιχειρήσεις που ακολουθούσαν πρακτικές που παραπλανούσαν ή ενδέχεται να παραπλανούσαν τους καταναλωτές και να τους οδηγούσαν σε συναλλαγές που δεν επιθυμούσαν.
Ο Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιάννης Κουτσούκος δήλωσε τα ακόλουθα:
«Η προστασία των καταναλωτών από αθέμιτες και αδιαφανείς πρακτικές αποτελεί στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνουμε πρωταρχική μας επιδίωξη. Η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, με συστηματικές παρεμβάσεις και συνεχείς ελέγχους, διασφαλίζει το δικαίωμα των καταναλωτών να συγκρίνουν και να επιλέγουν, με στόχο την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του εισοδήματός τους και την ενίσχυση του ανταγωνισμού με συνεχή οφέλη για τους καταναλωτές.»
Ειδικότερα, με τις σχετικές αποφάσεις που εξέδωσε ο Γενικός Γραμματέας Καταναλωτή Δημήτρης Σπυράκος, μετά από εισηγήσεις της Διεύθυνσης Προστασίας, επιβλήθηκαν τα ακόλουθα πρόστιμα:
1) Σε βάρος της εταιρείας ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε. (Ο.Τ.Ε. Α.Ε.) επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 300.000 ευρώ για παραπλανητικές διαφημίσεις που αφορούσαν προγράμματα σταθερής τηλεφωνίας και σύνδεσης στο διαδίκτυο. Οι διαφημίσεις προκαλούσαν ειδικότερα ανακριβείς εντυπώσεις για το κόστος της μηνιαίας υπηρεσίας, καθώς οι προβαλλόμενες τιμές αφορούσαν περιορισμένη χρονική διάρκεια σε συμβάσεις που είχαν υποχρεωτικά μακρύτερη ελάχιστη χρονική διάρκεια. Οι κρίσιμες ωστόσο αυτές πληροφορίες για τις τελικά ισχύουσες τιμές δεν παρέχονταν κατά τρόπο που να μπορούσε εύκολα να γίνει αντιληπτό από τον καταναλωτή.
2) Σε βάρος της εταιρείας COSMOLINE ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (COSMOLINE) επιβλήθηκε πρόστιμο 120.000 ευρώ για τη χρήση αθέμιτης εμπορικής πρακτικής και παραβίαση των διατάξεων για τις συμβάσεις που συνάπτονται από απόσταση. Η εταιρεία προσέγγιζε συνδρομητές άλλου παρόχου υπηρεσιών τηλεπικοινωνίας και ενεργοποιούσε τις υπηρεσίες της χωρίς να έχει αποσπάσει τη συναίνεση των καταναλωτών-κατόχων της τηλεφωνικής γραμμής ή δίχως να παρέχει σαφή πληροφόρηση για τους όρους παροχής της υπηρεσίας, την εταιρική ταυτότητα και το δικαίωμα υπαναχώρησης ή να καθιστά σαφές ότι πρόκειται για άλλο πάροχο.
3) Σε βάρος της εταιρείας «DIAMANT ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑ ΟΙΚΙΑΚΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ Α.Ε.» επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 60.000 ευρώ επειδή χρησιμοποιούσε παραπλανητικούς ισχυρισμούς κατά την προώθηση συσκευών παραγωγής όζοντος, διαφημίζοντας ότι το οζονοποιημένο νερό που παράγεται μέσω των συσκευών που πωλούσε έχει αναγνωρισμένες θεραπευτικές ιδιότητες για ευρύτατο φάσμα ασθενειών. Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή επέβαλε σε δύο ακόμα εταιρείες εισαγωγής και εμπορίας ομοειδών συσκευών πρόστιμα ύψους 260.000 ευρώ για χρήση παραπλανητικών ισχυρισμών.
4) Σε βάρος της εταιρείας «DIXONS SOUTH – EAST EUROPE Α.Ε.Β.Ε.» (ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ) επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 45.000 ευρώ για χρήση παραπλανητικών πρακτικών κατά την προωθητική ενέργεια ανακύκλωσης κινητών τηλεφώνων, κατά την οποία αποσιωπούνταν σημαντικές πληροφορίες ως προς τους όρους ισχύος της προσφοράς.
5) Σε βάρος της εταιρείας «ΛΙΝΤΛ ΕΛΛΑΣ & ΣΙΑ Ο.Ε.» (LIDL) επιβλήθηκε πρόστιμο 20.000 ευρώ, επειδή σε διαφημιστικό φυλλάδιο εμφάνιζε ποσοστιαίες εκπτώσεις σε οπωροκηπευτικά είδη, δίχως μάλιστα αναγραφή τιμών, δημιουργώντας ανακριβείς εντυπώσεις στους καταναλωτές ως προς την ωφέλεια που θα έχουν από την αγορά τους.

Σαν σήμερα, 39 χρόνια πριν...

2011-11-12T22:02:00.009+02:00

Αρ. Πρωτοκόλλου 617785 18 Νοε. 1972 (Δ. Σχέσεις)

Εν Ξηροκάμπιον τη 12.11.72

Να με συνχορίται για το θάρος μου και την ανορθογραφία μου. Δεν ξέρω πώς να αποτανθό και πός να ζητήσο κάτι οπού επιθυμό. Ήμε μητέρα 7 εφτά παιδιών. Το μεγαλήτερο μου 29 χρονών και το μικρότερο μου 8. Ήμαστε φτωχή οικογένεια. Η περιουσία μας είνε ένα μισοτελειομένο σπίτη και ένα κτιματάκι με 35 ελαιόδενδρα. Αποφάσισα κατόπιν συνενοήσεως του συζύγου μου να πάρομε ένα παιδάκι από το Βιετνάμ, όπου μένουνε ορφανά από τους σκληρούς πολέμους και πεθένουνε από την ποίνα. Σας θερμοπαρακαλό φροντίσεται να μου απαντίσεται με ένα σας γράμα ή με την πρωινή σας ανακίνοση. Να μου γνωστοποιήσεται εάν είνε δυνατόν να εκπλιροθή ή επιθυμία μας. Ας πώ οτι έχω 8 παιδιά. Επείσις θέλω να είνε αγοράκι και μικρό 2-3 χρονών. Ας είνε και μικρότερο τα ψύχουλα να μάση από το τραπέζι θα ζήση ότι ανήκη στα φτωχά μου πεδιά θα ανοίκη και σε αυτο. Θα το ιδιοθετήσο. Θα το κάνο πεδί μου. Σας παρακαλώ φροντίσεται θα περιμένο με αγωνία την απάντισή σας. Θα νιόσο μεγάλη ανακούφιση να σωθή έστω και μιά ψυχούλα μέσα από της φλόγες του πολέμου.

Με εκτίμιση και σεβασμό

Η σίστασί μου

Σοφία Χρ. Κονίδη

Ξηροκάμπιον Σπάρτης
Ν. Λακωνίας

Υ.Γ. Ότι απέτιση πλιρομής έχετε, να μου το γράψεται αμέσως θα σας τα στίλο.

Το γράμμα αυτό βρέθηκε στο αρχείο μιας φίλης (άγνωστο προς ποιά υπηρεσία απευθύνεται και από ποιά πρωτοκολλήθηκε), ικανό να μας βάλει σε σκέψεις για το πώς ήταν ο κόσμος και η Ελλάδα πριν από μόλις 4 δεκαετίες - και για την ανθρωπιά που αποπνέει. Είναι αυθεντικό (δεν είναι του Μποστ), διατήρησα αναλλοίωτη την ορθογραφία, προσθέτοντας μόνο μερικά κεφαλαία γράμματα και αφαιρώντας κάποια σημεία στίξης.

Η φωτό του μεγάλου Sidney Bechet από το www.drlarryross.com

Το post συνοδεύεται από το "Si Tu Vois Ma Mere" ("Αν δεις τη μητέρα μου"), που ήρθε πρόσφατα και πάλι στην επικαιρότητα, από το soundtrack της τανίας του Woody Allen "Midnight In Paris", από τον Αμερικανό Sidney Bechet.

Με το ζόρι παντρειά...

2011-11-11T01:22:00.010+02:00

Οι πρώτες τρεις ημέρες της διαδικασίας αναλώθηκαν αποκλειστικά σε τακτικισμούς. Ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθούσε από την Παρασκευή να προκαλέσει την παραίτηση Παπανδρέου, πριν έλθουν σε επίσημες συζητήσεις για συνεργασία, με σκοπό να τον ταπεινώσει - και να μπορεί να επαίρεται στη συνέχεια ότι «γκρέμισε τον Παπανδρεϊσμό». Από την άλλη πλευρά, επικρατούσε σιγή ασυρμάτου, αλλά και εσωτερικός αναβρασμός.

Ωστόσο, ο πρόεδρος της ΝΔ δεν είχε επί της ουσίας, περιθώρια να πει «όχι» - όσο κι αν αυτό είναι ο εθνικοπατριωτικός εθισμός του. Οι πιέσεις ήταν αφόρητες από την Ευρώπη - και αν τα «βροντούσε» δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε σε συνέδριο πωλητών μεταχειρισμένων αυτοκινήτων στο Οχάιο. Δεν μπορούσε λοιπόν, παρά να πει το «ναι», όταν ο απερχόμενος πρωθυπουργός ανακοίνωσε το απόγευμα της Κυριακής, στο υπουργικό συμβούλιο, ότι θα ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να καλέσει και τους δύο τους, για συνομιλίες. Η προσπάθεια για a priori παραίτηση Παπανδρέου έπεσε στο κενό.

Μετά την ανακοίνωση της κατ' αρχήν συμφωνίας, την Κυριακή το βράδυ, άρχισε το «στρίβειν δια του αρραβώνος». Συνειδητοποιώντας ότι θα αναγκαζόταν να πληρώσει όλα όσα υποκριτικά υποστήριζε, τα τελευταία δύο χρόνια, ο Σαμαράς προσπαθούσε να βρει κάθε δυνατό τρόπο να μην χρεωθεί το κόστος μιας συγκυβέρνησης. Έτσι, αντιλαμβανόμενος ότι θα έμπαινε «στο κάδρο» και θα χρεωνόταν τις αναπόφευκτες πολιτικές που συνοδεύουν έναν εκβιαστικό δανεισμό, υιοθέτησε αρχικά τη γραμμή άμυνας «δεν θα συμμετάσχουν στην κυβέρνηση εκλεγμένα στελέχη της ΝΔ». Αυτό άφηνε παράθυρο μεν για ένα από τα ελάχιστα αξιόλογα στελέχη που διαθέτει, τον Σταύρο Δήμα, να μπει στη νέα κυβέρνηση, ακόμα και ως αντιπρόεδρος (ειδικά αν στην άλλη αντίστοιχη θέση ήταν ο Βενιζέλος), αλλά συντηρούσε ταυτοχρόνως και την ελπίδα ότι προτείνοντας 3-4 στελέχη του ευρύτερου δεξιού χώρου (όχι βουλευτές), θα κατάφερνε να φανεί ότι δεν πρόκειται για κυβέρνηση που μοιράζεται «μισό-μισό» την ευθύνη, αλλά για μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, που «κάνοντας πέτρα την καρδιά», αναγκάζεται να στηρίξει.

Στο twitter εκείνες τις ημέρες κυκλοφόρησε το εξής απόφθεγμα: «Μας ζητούν γραπτές εγγυήσεις, γιατί έχουμε κοπεί στα προφορικά». Η απαίτηση της Κομισιόν, δια στόματος Όλι Ρεν, ότι 5 πρόσωπα (νέος πρωθυπουργός, αρχηγοί δύο μεγάλων κομμάτων, υπουργός Οικονομικών, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας) πρέπει να υπογράψουν τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η χώρα, ήταν το επόμενο μεγάλο αγκάθι. Μέχρι και την ανακοίνωση του ονόματος του πρωθυπουργού, ο πρόεδρος της ΝΔ ισχυριζόταν ότι δεν θα υπογράψει, εκδίδοντας και κάπου στη μέση μια οργίλη εθνικοπατριωτική δήλωση, σύμφωνα με την οποία «ο λόγος του αρκεί». Όχι όμως για τους εξαιρετικά δύσπιστους πλέον Ευρωπαίους.

Η σκληρή πραγματικότητα προκάλεσε άνευ προηγουμένου διχασμό στην συντηρητική κοινοβουλευτική ομάδα: Γύρω στους 50, μετριοπαθείς κατά τεκμήριο, βουλευτές (συμπεριλαμβανομένου και του συμβούλου Χρύσανθου Λαζαρίδη, αλλά όχι βεβαίως του Φαήλου Κρανιδιώτη) πίεζαν τον Σαμαρά να συνεργαστεί, ενώ ακραίοι της λαϊκής/εθνικιστικής δεξιάς είχαν εξεγερθεί, κατηγορώντας τον Αντώνη Σαμαρά για προδοσία...

Γύρω στην Τρίτη όμως - κι ενώ ο Λουκάς Παπαδήμος εθεωρείτο αναμφισβήτητο φαβορί - η πλάστιγγα της εμπλοκής άρχισε να γέρνει προς την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ακόμα βέβαιο αν πράγματι ο Σαμαράς αρνήθηκε διαδοχικά Παπαδήμο και Βενιζέλο για πρωθυπουργό, όπως εντέχνως διέρρευσε την Τετάρτη από το Μαξίμου. Το ζήτημα όμως ήταν κατά κύριο λόγο εσωκομματικό, καθώς όπως φαίνεται Παπαδήμος και Βενιζέλος ήταν “ασύμβατοι”, ο ένας για λόγους ευχέρειας επιλογής του δικού του οικονομικού επιτελείου και ο άλλος για λόγους εξουσίας. Ο «λαϊκιστής πολιτικός από τη Βόρειο Ελλάδα», όπως τον είχαν χαρακτηρίσει οι Financial Times, έψαχνε τον τρόπο να κυβερνήσει ανενόχλητος, αφού ο Παπανδρέου θα ήταν πλέον οχυρωμένος στην ιδιότητα του προέδρου του κόμματος.

Έτσι λοιπόν, άρχισαν να «ανασύρονται» λύσεις από τον κομματικό «πάγκο» (και με τη χώρα να διασύρεται επί τρείς ημέρες), Κακλαμάνης, Πετσάλνικος και διάφοροι άλλοι καθηγητές, δικαστικοί και τεχνοκράτες (μερικοί προσκείμενοι “απροσχημάτιστα” στον υπουργό Οικονομικών) «έπεσαν στο τραπέζι», ώστε να σχηματιστεί μια - επί της ουσίας - κυβέρνηση Βενιζέλου (που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να βγάλει μια διόλου πειστική ανακοίνωση), με «διακοσμητικό» ή «επιτηρητή» πρωθυπουργό, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Υπολόγισαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους βουλευτές και των δύο μεγάλων κομμάτων. Στο ΠΑΣΟΚ, απειλούσαν με μαζικές παραιτήσεις, ενώ δύο από τους τρεις «σωματοφύλακες» Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης (που έγιναν για κάποια στιγμή τέσσερις με την προσθήκη του «Ντ' Αρτανιάν» Μόσιαλου), αρθρογράφησαν υπέρ ενός πρωθυπουργού με ευρωπαϊκό κύρος και ανάστημα, στέλνοντας το μήνυμα της απελπισίας. Όλα αυτά βεβαίως μεταφράστηκαν ανάποδα από μεγάλα ΜΜΕ, που προσπάθησαν να αγνοήσουν οτι όσο κι αν η ευθύνη βαραίνει τον επικεφαλής, τα βέλη επί της ουσίας στρέφονταν στον Ιζνογκούντ, που ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη...

Ενδεχομένως η πλάστιγγα έγειρε ακόμα περισσότερο μετά το προβοκατόρικο σόου Καρατζαφέρη, που πήγε στο Προεδρικό Μέγαρο, για να φύγει θυμωμένος, ότι τον είχαν στην «απ' έξω» - και καίγοντας συγχρόνως την υποψηφιότητα Πετσάλνικου, καταγγέλλοντας την. Από το βράδυ της Τετάρτης πάντως, ο Παπαδήμος επανήλθε ως η «σοβαρή υποψηφιότητα», που ανακοινώθηκε την Πέμπτη το μεσημέρι.

Το ερώτημα από εδώ και πέρα είναι αν έχει κάποια ελπίδα, μια κυβέρνηση που θα υπονομευθεί αμέσως από όλα τα κόμματα, ενώ σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και «οικονομική» λογική, δεν πρέπει να διενεργήσει εκλογές τον Φεβρουάριο - και ταυτοχρόνως πρέπει να διαχειριστεί όλη την κρίσιμη λειτουργία του κράτους. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο Λουκάς Παπαδήμος δεν έβαλε όρους για αξιόλογα στελέχη και επαρκή χρόνο να κυβερνήσει ή οτι επιθυμεί πραγματικά το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση.

Φαίνεται όμως οτι ακόμη μια φορά πληρώνουμε την ένδεια των στελεχών και την απίστευτη εγγενή επικινδυνότητα της εθνικοπατριωτικής δεξιάς: Για να μη χρεώνεται μόνος του τις ευθύνες των “μνημονίων”, ο Σαμαράς απαιτεί τη συμμετοχή Καρατζαφέρη (ενώ αντίθετα μοιάζει να μην επιθυμεί να κάνει το χατήρι της Ντόρας Μπακογιάννη, λόγω εχθρότητας) - στήριξη που ουδείς σώφρων θα ζητούσε, ειδικά αν δεν υπάρχει η συμμετοχή τουλάχιστον των φιλελευθέρων της Δημοκρατικής Συμμαχίας και των ανανεωτών της Δημοκρατικής Αριστεράς (κι εκεί υπήρξε εσωτερικός διχασμός ως προς τη συμμετοχή), που θα επέτρεπε την κάλυψη ενός ευρύτερου πολιτικού φάσματος. Η κοινωνική έκρηξη, ας πούμε τον Φεβρουάριο, δεν μπορεί να έχει χειρότερη κατάληξη, αν έστω και «ξυστά», συμβάλλει η παρουσία αυτών των ανθρώπων.

Η φωτό είναι από το www.talesfromthekryptonian. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Looking Back On Love", από το τελευταίο άλμπουμ του Αμερικανού Lenny Kravitz.

Το "Κλειδί" της διεξόδου...

2011-11-09T11:50:00.000+02:00

Επειδή, ώσπου να βγάλουμε πρωθυπουργό (τι στο καλό, μέχρι τότε θα έχουμε βγάλει), πρέπει να ανοίγουμε τους ορίζοντες μας και σε άλλα πράγματα, την Παρασκευή θα το γιορτάσουμε στη Χαλκίδα, με μια ακόμα βραδιά στο Κλειδί, γεμάτη από μουσικές του κόσμου...

Εν αναμονή του σπαρταριστού ρεπορτάζ λοιπόν, αλλάξτε τη διάθεση σας - κι αν μπορείτε, ελάτε!

Η αφίσα είναι από τον Αντώνη, το περιοδικό Αν και το Κλειδί, ενώ το εξώφυλλο από το www.rockthisweb.com

Το post συνοδεύεται από το "Nouveaux Horizons" της Γαλλίδας Melissa Nkonda.

Το "Biutiful" της Αθήνας

2011-11-08T22:22:00.013+02:00

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι με ρωτούν τον τελευταίο καιρό πώς είναι η κατάσταση στο ιστορικό τρίγωνο (Ερμού, Πειραιώς, Αθηνάς). Η απάντηση είναι το πρόβλημα έχει κάπως “μετατοπισθεί” χωροταξικά - και κατά την άποψη μου, ελαφρώς “κουκουλωθεί” κάτω από το χαλί.

Τα πράγματα λοιπόν στην Πλατεία Κουμουνδούρου, στην Πλατεία Θεάτρου, στου Ψυρρή είναι καλύτερα τον τελευταίο χρόνο, έχουν ωστόσο επιβαρυνθεί η Πειραιώς και οι περιοχές πέρα από αυτήν - κυρίως με το εμπόριο και τη χρήση ναρκωτικών, την παραβατικότητα και την χωρίς καμία φροντίδα γκετοποίηση των μεταναστών.

Στη ελαφρά βελτίωση, έχει συμβάλει η αλλαγή στη δημοτική αρχή και η πιο ευσυνείδητη τήρηση των υποχρεώσων της, όπως η καθαριότητα, ο φωτισμός, η δίωξη των κυκλωμάτων του παρεμπορίου, με ουσιαστική δουλειά εντοπισμού των πολυόροφων αποθηκών τους - και όχι μόνο το κυνηγητό των Αφρικανών με τα “σεντόνια” στην πλατη, στους δρόμους.

Επίσης, έχει λειτουργήσει, ως ένα βαθμό, η διαρκής παρουσία της αστυνομίας, κρατικής και δημοτικής, που περιπολεί και αποτρέπει τουλάχιστον - όσο την αποτρέπει - την αίσθηση “ξέφραγου αμπελιού”, όπου κανείς μπορεί να πέσει θύμα επίθεσης ανά πάσα στιγμή. Οι συμμορίες βορειαφρικανών από το Maghreb, δεν κάνουν πια αισθητή την παρουσία τους, με τις διαρκείς αρπαγές κοσμημάτων από λαιμούς - και άλλα μικροεγκλήματα.

Όμως είναι εμφανές οτι δουλειά υποδομής δεν έχει γίνει - και δεν αρκεί γι αυτό ένας διαγωνισμός ανάπλασης της Πλατείας Θεάτρου. Τα πεζοδρόμια εξακολουθούν και είναι “βαθιά” βρώμικα, πρόνοια και σχεδιασμός για τη γκετοποίηση δεν φαίνεται να υπάρχουν, ο πόλεμος κατά των κυκλωμάτων μοιάζει επιφανειακός - και τίποτα δεν φαινεται να υπάρχει ως δύναμη ανατροπής ενός κύματος υποβάθμισης, που άρχισε από μια διεφθαρμένη πολιτεία, συνεχίστηκε με την εξάπλωση των κυκλωμάτων με αφορμή την υπερσυσσώρευση μεταναστών - και ολοκληρώθηκε με την απόλυτη παραίτηση κατά τις θητείες Καραμανλή και Κακλαμάνη.

Οι εκκλήσεις των κατοίκων και των φορέων τους για τη δημιουργία ενός συντονιστικού, ευέλικτου και με συγκεκριμένη αποστολή και αρμοδιότητες οργάνου, τύπου “Αθήνα 2004”, που θα έκανε by-pass στη γραφειοκρατία των σχεδόν δέκα εμπλεκομένων υπουργείων, δεν εισακούστηκε. Αντί αυτού, ορίστηκε συντονιστής ο ένας από τους δύο Αντιπροέδρους της απερχόμενης κυβέρνησης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος έδωσε κατευθύνσεις στα αρμόδια υπουργεία - χωρίς να δούμε κανένα αποτελέσμα από την όποια υλοποίηση τους.

Η οικονομική κρίση ήρθε και ολοκλήρωσε την εικόνα της εγκατάλειψης και της εξαθλίωσης. Κι έτσι, εκτός από τις απαράδεκτες (και ανενόχλητες) μαζικές επιθέσεις ακροδεξιών σε μετανάστες, με αφορμή τη φονική επίθεση κατά πολίτη για μια κάμερα, όσοι κινούνται στο κέντρο αντικρίζουν το καταθλιπτικό θέαμα των κλειστών καταστημάτων, των δεκάδων ενοικιαστηρίων, ανά εμπορικό δρόμο, που κάποτε έσφυζε από ζωή - και την αίσθηση της επιχειρηματικής “μεγάλης φυγής” από την καρδιά της πόλης. Αν δεν υπήρχαν η Ακρόπολη και τα άλλα αρχαία μνημεία - και ο τουρισμός θα έκανε το ίδιο.

Σημαντικό στοιχείο εδώ, που κάποιες παρωχημένες αριστερές αντιλήψεις στη χώρα μας θέλουν συμφεροντολογικά να αγνοούν, είναι οτι τεράστια συμβολή σε αυτή την “εμπορική εγκατάλειψη” έχουν οι συγκεντρώσεις και τα επεισόδια. Με περισσότερες από μία κινητοποιήσεις την ημέρα, ο απολογισμός είναι τρομακτικός, αν σκεφτεί κανείς οτι οι καταστηματάρχες αναφέρουν πτώση του (ήδη πεσμένου) τζίρου στο 1/10, όταν υπάρχει (όχι επεισόδια), αλλά αναγγελία κινητοποίησης.

Το σκηνικό έρχεται να συμπληρώσει η κακόγουστη εικόνα των περισσότερων γκράφιτι, που θα ήταν ιδιαιτέρως συμπαθητικά αν κάλυπταν τις εγκατελελειμμένες βιομηχανικές επιφάνειες και τους γκρίζους τοίχους, αλλά συντείνουν σε μια καταθλιπτική εικόνα ενός “γκέτο μετα-πλανητικής καταστροφής”, όταν καλύπτουν οποιαδήποτε φρεσκοβαμμένη επιφάνεια νεοκλασικού ή αισθητικού, τέλος πάντων, κτηρίου.

Για να αντιληφθούμε πώς ακριβώς η ελληνική κοινωνία μεταχειρίζεται το πλούτο της και τα θετικά επιτεύγματα στο δημόσιο χώρο, είναι ενδιαφέρον να δούμε την περίπτωση του πεζοδρόμου της Αποστόλου Παύλου, που αποτελεί κόσμημα για τo ευρύτερο ιστορικό κέντρο και (περικλείοντας την Ακρόπολη), έναν από τους ωραιότερους πεζόδρομους στην Ευρώπη, ίσως και στον πλανήτη.

Η κατάκτηση λοιπόν αυτή της σύγχρονης πολεδόμησης, καταπατάται καθημερινά, από δεκάδες οχήματα, παρά το γεγονός, οτι από την ανάληψη της νέας ηγεσίας της δημοτικής αρχής δίνεται ιδιαίτερο βάρος στην αστυνόμευση (θα βοηθούσε και μια καμπάνια, ίσως). Όμως: Υπάρχουν δεκάδες εξαιρέσεις από οχήματα κοινής ωφελείας, χρηματαποστολές, φορτηγά εφοδιασμού, σχολικά, κρατικά και δημοτικά οχήματα - άγνωστο αν είναι με άδεια ή “από τη σημαία”. Οι οδηγοί των δικύκλων (που έχουν ως γνωστόν, αυξημένη, στη χώρα μας, την αίσθηση οτι “όλα τους επιτρέπονται”), προσπαθούν με κάθε τρόπο να παραβιάσουν, παρά το γεγονός οτι υπάρχουν παράδρομοι. Υπάρχει λάθος σχεδιασμός, γιατί το πρώτο κομμάτι της Αποστόλου Παύλου, από το σταθμό του Ηλεκτρικού ως την Ηρακλειδών, είναι μικτής κυκλοφορίας - κι έτσι περνούν από το κάτω μπλόκο και μετά συνεχίζουν ανενόχλητοι. Οι δημοτικοί υπάλληλοι είναι συνήθως ιδιαίτερα “επιεκείς” ή βαριεστημένοι, κάνουν μόνο παρατήρηση - και μόνο παρουσία πεζών που διαμαρτύρονται, μοιάζουν να ενεργοποιούνται. Και βεβαίως, σε ημέρες γενικής απεργίας, όταν δεν υπάρχει δημοτική αστυνομία, ο πεζόδρομος γίνεται κανονικός δρόμος που κατακλύζεται παρανόμως από οχήματα.

Οι παρεμβάσεις λοιπόν, κατά τη ταπεινή μου άποψη πάντα, δεν μπορούν αν σχεδιάζονται - και μετά να αφήνονται στην τύχη των “άλλων αρχών”, που θα εφαρμόσουν αυτά που φανταστήκαμε. Και το παράδειγμα της Αποστόλου Παύλου, μια από τις λίγες νησίδες αισθητικής και περιβαλλοντικής ποιότητας ζωής για κατοίκους και επισκέπτες, πρέπει να μας προβληματίσει, για το πόσο “πολυπαραγοντικά” πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του κέντρου της Αθήνας, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τα κέντρα άλλων ευρωπαϊκών πόλεων όπως η Βαρκελώνη. Το Biutiful της Αθήνας έχει κι αυτό ένα παρόμοιο σκηνικό εκμετάλλευσης Κινέζων μεταναστών, κυνηγητό του παρεμοπορίου, εξαθλίωσης σε υποβαθμισμένες γειτονιές. Αλλά έχει επιπλέον και τη στοιχειώδη αδυναμία να σχεδιάσουμε και κυρίως να τηρήσουμε στοιχειώδεις κανόνες συμβίωσης, ακόμα και εκεί, όπως στην Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων, όπου έχουμε πετύχει το καλύτερο.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε ως εισήγηση για στρογγυλό τραπέζι στη σημερινή δεύτερη συνάντηση εργασίας "Τα ευρήματα του Espon στην υπηρεσία ενός νέου υποδείγματος περιφερειακής ανάπτυξης", Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ

Η φωτό είναι από το www.showroomworkstation .org.uk και το εξώφυλλο από το www.ubiquityrecords.tumblr.com

Το post συνοδεύεται από το "Esclavo Y Amo" των Echocentrics, με τη φωνή της Natalia Clavier από την Αργεντινή.

To μπαρ το "ναυάγιο"...

2011-11-07T03:23:00.014+02:00

Η εβδομάδα ήταν αρκούντως αποκαλυπτική. Γιατί αν ο Παπανδρέου κατηγορείται για «κωλοτούμπα», η μεγαλύτερη ήταν αυτή που έγινε από τους αντιπάλους του, εκτός κόμματος, που κατηγορούσαν την κυβέρνηση του για «πολιτική απονομιμοποίηση» (γιατί συνταγματική σίγουρα δεν υπήρξε, όσο διατηρούσε τη δεδηλωμένη). Ακόμα περισσότερο από τους εξ αριστερών που ανησύχησαν ξαφνικά για τις περιπέτειες που θα είχε η χώρα με τις αγορές και το ευρώ (και αρνήθηκαν το δημοψήφισμα που ζητούσαν), απογυμνώθηκαν όσοι εκ δεξιών υποκρίνονταν «αντιμνημονιακά», ότι δήθεν μπορούσε να υπάρχει δανειακή σύμβαση, χωρίς σκληρά μέτρα - ότι δηλαδή υπάρχουν περιθώρια από την ευρωπαϊκή ηγεσία και την τρόικα, για ουσιαστικά διαφορετικό «μείγμα πολιτικής». Αποκορύφωμα αυτής της υποκρισίας, η απίστευτη δήλωση Σαμαρά (εν μέσω αποδοκιμασιών από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) στη συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, ότι αποδέχτηκε τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, εξ αρχής - ενώ την είχε αποκαλέσει «ναυάγιο».

Παρά την εξαιρετικά ριψοκίνδυνη απόφαση Παπανδρέου να εξαγγείλει προσφυγή στην άμεση δημοκρατία του δημοψηφίσματος (και παρά το στραπάτσο που υπέστη στις Κάννες η εικόνα της χώρας και του ιδίου), η ιστορία τελικά θα κρίνει αν ήταν μια κίνηση που θα καταγραφεί στον χώρο του πολιτικού ήθους ή της πολιτικής αδεξιότητας - ή μήπως πιθανότατα και τα δύο; Όσο κι αν διαφωνεί κανείς πάντως (κι όσο κι αν ξεπέρασε τα όρια), δύσκολα μπορεί να ενοχοποιήσει τις προθέσεις του. Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες για το πώς λειτούργησε το μυαλό ενός (ομολογουμένως) απρόβλεπτου ηγέτη, με επικρατέστερη αυτή που λέει ότι προσπαθώντας να αποφύγει τον εγκλωβισμό που προκαλούσε η διαρκής αμφισβήτηση από σχεδόν όλο το πολιτικό φάσμα και εσωκομματικά, από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που βαυκαλίζεται ότι τα δημοσιονομικά βάσανα της Ελλάδας άρχισαν με τη δική του κυβέρνηση και από όλους τους ακραίους (αριστεριστές, ακροδεξιούς και απολιτίκ καφενειο-μπάχαλους «δεν πληρώνω», που έπαιξαν ωραιότατα το παιχνιδάκι των αγορών και στη συνέχεια ανησυχούσαν για την αντίδραση τους) και απολιτίκ της κοινωνίας μας (ακόμα και οι χειρότεροι εκπρόσωποι της σκυλοπόπ τηλεόρασης τόλμησαν να ζητούν τα ρέστα για τα χάλια της χώρας, μιλώντας για «ψυχασθένεια»), βρήκε αυτή τη διέξοδο, μεταξύ της καταστροφικής για το νέο δανειακό πακέτο προκήρυξης άμεσων εκλογών και της μη τελεσφορούσας για καιρό απόπειρας για κυβέρνηση συνεργασίας με τη Ν.Δ. Το τραγικό λάθος του Παπανδρέου είναι οτι δεν άκουσε τις συμβουλές, οτι στην παρούσα φάση, μόνο ένα δημοψήφισμα που θα τον “εξουσιοδοτούσε” να στραφεί κατά του πολτικού συστήματος, με μείωση του αριθμού των βουλευτών, περιορισμό των προνομίων τους κλπ. θα μπορούσε να έχει μια καταφατική απάντηση: Σε κάθε άλλη περίπτωση, ο κόσμος θα καταψήφιζε όποιον βρισκόταν στην εξουσία, με γνώμονα την τσέπη του και την αφαίμαξη της - και θα προκαλούσε σοκ στην ευρωζώνη.

Ωστόσο, έτσι μπήκε ένα φρένο (δια της ανάδειξης και του ξεγυμνώματος) στην πεισματική άρνηση Σαμαρά να συνεργαστεί, που αναγκάστηκε να θυσιάσει έστω λίγο από το «γινάτι» να παραιτηθεί a priori ο Παπανδρέου, ώστε να μπορεί να πει ότι τον ταπείνωσε (ή σε μια καλύτερη εκδοχή, με τη φρικτή ανασφάλεια και τη βαλκάνια καχυποψία να μην του επιτρέπει να κάνει και το ελάχιστο βήμα πίσω, μήπως και τον «ρίξουν»). Σε συνδυασμό με τις αφόρητες πιέσεις της Ευρώπης (και κυρίως της Γερμανίας), ιδιαιτέρως των ομοϊδεατών του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που απειλούσαν να μην τον αφήσουν να ξαναϋπάρξει δίπλα τους, ο Αντώνης Σαμαράς αναγκάστηκε να συζητήσει τελικά τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Από την απόλυτη άρνηση το μεσημέρι της Κυριακής, δεν μπόρεσε τελικά το απόγευμα να αρνηθεί την πρόσκληση να συναντηθεί με τον Παπανδρέου, παρουσία Παπούλια - και έτσι να εγκαταλείψει την επιμονή του να «παραιτήσει» πρώτα τον Γιώργο Παπανδρέου και μετά «βλέπουμε».

Ο Αντώνης Σαμαράς σύρεται έτσι σε μια συμφωνία που δε θέλει επ’ ουδενί, αλλά ξέρει οτι αν αρνηθεί, θα του χρεωθεί για πάντα στα μάτια του ελληνικού λαού - και της υφηλίου ολόκληρης. Ερώτημα παραμένει γιατί και ποιά μικρότερα κόμματα θα αποδεχθούν να επιμεριστούν το κόστος των επώδυνων μέτρων, που θα αναγκαστεί να (ξανα)πάρει οποιαδήποτε κυβέρνηση, υποχρεωτικά με την επόμενη (και οποιαδήποτε) δανειακή σύμβαση. Η τρόικα δεν θα εγκαταλείψει, αν δεν βεβαιωθεί οτι οι αγορές βεβαιώθηκαν οτι τα πράγματα δεν επιστρέφουν στην προτέρα κατάσταση στην Ελλάδα, οτι θα μας ξαναδανείσουν με λογικά επιτόκια και οτι δεν κινδυνεύει το ευρώ. Και αυτό θέλει χρόνια.

Αν οι διαπραγματεύσεις οδηγήσουν σε πρόσωπα πανευρωπαϊκής αποδοχής όπως ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Λουκάς Παπαδήμος ή ο Σταύρος Δήμας (γνωστός και ως ο πιο πετυχημένος Επίτροπος Περιβάλλοντος από καταβολής Κομισιόν), είτε στη θέση του πρωθυπουργού, είτε στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης (παραλλήλως με τον Ευάγγελο Βενιζέλο), τότε ίσως έχουμε πιθανότητες να διεκπεραιωθεί επιτυχώς η εκταμίευση της 6ης δόσης, η εξασφάλιση της νέας δανειακής σύμβασης και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της Ευρώπης προς την Ελλάδα. Αν όχι - και τα πρόσωπα είναι παρωχημένα και αναξιόπιστα - τα πράγματα θα οδηγηθούν σύντομα σε αδιέξοδο. Σε κάθε περίπτωση, η πορεία αυτής της μεταβατικής κυβέρνησης αναμένεται ιδιαίτερα δύσκολη: Στην ουσία οι επόμενοι μήνες θα είναι γεμάτοι με προεκλογικές τρικλοποδιές, μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου, καθώς κουλτούρα συνεργασίας δεν υπάρχει (ούτε να μιμηθούμε την Πορτογαλία δεν καταφέραμε), όπως έδειξε και η δυστοκία της συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων (ας το θυμούνται αυτό όσοι ζητούν εκλογές που θα αναδείξουν πιθανώς και επτακομματική βουλή - ή ακόμα και απλή αναλογική). Μια σοβαρή πιθανότητα είναι οτι το πολιτικό σύστημα θα δείξει τέτοια ανωριμότητα, που μετά από έντονη κοινωνική αναταραχή θα σαρωθεί αυτούσιο - και μένει να δούμε αν θα αιμοδοτηθεί εκ νέου και υγιώς...

Αυτό που αρνούνται να αποδεχτούν όσοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις πολιτικές μας εξελίξεις, όπως μέχρι πριν από μερικά χρόνια, είναι ότι πια, καλώς ή κακώς, είμαστε στο μικροσκόπιο της παγκόσμιας κοινότητας. Το αν αυτό το επέβαλε ένα επαχθές παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ή όχι, δεν έχει πια τόσο σημασία, όσο έχει το γεγονός ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το οικονομικό μοντέλο που έχει επικρατήσει. Κι αν υποθέσουμε οτι πρέπει να “αγωνιστούμε” για να ανατραπεί κι οτι η Ελλάδα έχει τις ελάχιστες πιθανότητες να επηρεάσει και να μεταβάλει αυτό το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μόνο με ηγέτες σαν και αυτούς που απορρίπτει διαρκώς ως “αταίριαστους” η ελληνική κοινωνία, θα μπορούσε ενδεχομένως να κάνει κάτι. Αν ο Σημίτης έκανε το τραγικό λάθος να έχει σωστές κατευθύνσεις εκσυγχρονισμού, αλλά με ανέγγιχτη τη διαφθορά στο άμεσο περιβάλλον του, ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να συνταιριάξει τον ανοιχτό και ακομπλεξάριστο τρόπο του να πολιτεύεται με μια κοινωνία που του αναγνώριζε ήθος και καλές προθέσεις, αλλά τον θεωρούσε ένα ρηξικέλευθο “ξένο σώμα” - και "ασυνάρτητο" στις αποφάσεις του, ακόμα κι αν η ίδια είναι η πρώτη που θέλει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, έχοντας ενισχύσει τα άκρα του πολιτικού φάσματος, σε βαθμό επικίνδυνο.

Άλλωστε, όπως δείχνει και η δημοσκόπηση της Public Issue, θέλουμε τα καλά της Ευρώπης, θέλουμε σταθερά τη σιγουριά του ευρώ, αλλά όχι τις συνέπειες που συμπαρασύρει η υπερχρέωση μας - ενώ είμαστε διατεθειμένοι να ρισκάρουμε με μια κυβέρνηση που θα προκύψει από εκλογές, την ώρα που διώξαμε κάποιον επειδή κλυδώνισε προσωρινά την εμπιστοσύνη των εταίρων μας. Η γενική εικόνα μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους: Ή είμαστε κατά βάση σώφρονες, αλλά (επιτρέπουμε να) φωνάζουμε δυσανάλογα πολύ ή είμαστε σιγουράντζες, που μας αρέσει να φωνάζουμε, αλλά να μη μας αφαιρέσει κανείς την ασφάλεια μας.

Επειδή η διαδικασία απώλειας της κυβερνητικής εξουσίας πυροδοτήθηκε με την απόφαση για το δημοψήφισμα, αλλά υλοποιήθηκε πρακτικά γιατί καραδοκούσαν η μία πίσω από την άλλη, κυρίες από τα πράσινα έδρανα του κοινοβουλίου που αποφάσισαν τη διαφοροποίηση τους με ανεξαρτητοποίηση ή απειλή καταψήφισης της κυβέρνησης (είτε γιατί ήταν προσδεδεμένες σε κάποιο άρμα είτε γιατί δεν είχαν τα κυβερνητικά οφίτσια που επιθυμούσαν), ας αναλογιστούν εκεί στο ΠΑΣΟΚ, αν έβγαλαν μόνοι τους τα ματάκια τους. Και οι ψηφοφόροι του κεντροαριστερού χώρου, τώρα που στην κυβέρνηση θα βρεθούν εκπρόσωποι μιας σκληροπυρηνικής δεξιάς ηγεσίας και πιθανότατα της πολιτικής ανηθικότητας, ας σκεφτούν πόσοι από αυτές τις κυρίες (και τους αντίστοιχους κυρίους, όπως εκείνος που έσπευσε άκομψα προ τριών ημερών να αποκαλέσει τον Πρόεδρο του “παρελθόν”) πρέπει να ξαναβρεθούν στη Βουλή...

Η φωτό από το "Ναυάγιο" στη Ζάκυνθο είναι από το www.zakynthosislandinfo.gr και το εξώφυλλο από το http://musicartpt.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από "Α Maquina" των Πορτογάλων Amor Electro

"Φωτογραφίες" της Κατερίνας Καλούδη

2011-11-02T23:54:00.001+02:00

Μια έκθεση φωτογραφίας που αξίδει να δείτε: "Φωτογραφίες" της Κατερίνας Καλούδη, καταξιωμένης φωτογράφου και φίλης. Με αφετηρία το ελληνικό τοπίο, μια ματιά που προσωπικά με συγκινεί.

Από την Τρίτη 1 Νοεμβρίου ως την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011, στην Γκαλερί της Έρσης: Κλεομένους 4, Κολωνάκι, Τ 210 722 0231 Δευτέρα-Παρασκευή 11.30-14.30 & 18.00-21.00 Σάββατο 11.30-14.30

H φωτό με τίτλο "The forest" είναι της Κατερίνας Καλούδη και η φωτό της Imany από το www.fun-buzz.com

To post συνοδεύεται από το "You Will Never Know", το ντεμπούτο της Γαλλίδας Imany.

Στο έλεος της Καϊλή...

2011-11-01T19:56:00.008+02:00

Είναι πραγματικά αποκαλυπτικό της ποιότητας του δημοσίου βίου και του πολιτικού μας συστήματος (κυρίως του τρόπου με τον οποίον αντιλαμβάνεται την έννοια της αντιπολίτευσης), το πώς αντέδρασαν πολιτικές (και μη) δυνάμεις στην ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Οι παλινωδίες, οι υποκριτικές ανησυχίες για την τύχη της δανειακής σύμβασης και η αντιστροφή της μέχρι τώρα επίκλησης της ανάγκης για “δημοκρατική νομιμοποίηση” (εκεί που όλοι επέκριναν την κυβέρνηση οτι αγνοεί ή βρίσκεται σε αναντιστοιχία με τη βούληση του λαού) ήταν χαρακτηριστικές της μικροπολιτικής κουτοπονηριάς, που παραπέμπει στην Ελλάδα που έπρεπε από καιρό να είχε φύγει...

Ωστόσο, όσοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον αιφνιδιασμό του δημοψηφίσματος ως “αριστοτεχνική κίνηση ξεβρακώματος” και "αποκαλυπτικό shock treatment", κοιτούσαν μόνο προς το εσωτερικό της χώρας. Διότι το μεγάλο ρίσκο αυτής της κίνησης, δεν είναι ο δήθεν "εκβιασμός" ή "διχασμός" που προκαλεί, αλλά να τιναχθεί στον αέρα η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου (ακόμα και η 6η δόση), με τις τράπεζες να κάνουν πίσω στο “κούρεμα”, στο οποίο συναίνεσαν με το ζόρι. Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα η Ευρώπη, που αυτή την ώρα βρίσκεται σε αναβρασμό (όπως και οι αγορές), να οδηγηθεί σε πολύ πιο ριζικές κινήσεις “ομοσπονδιακής” θωράκισης, εξ αιτίας του ελληνικού αδιεξόδου - αλλά αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει άμεσα είναι να μη χαθεί η πιθανότητα ενός νέου δανεισμού, που θα μας οδηγήσει απευθείας (και χωρίς “μαξιλαράκια”) στη χρεοκοπία και στο "ευρώ των χιλίων δραχμών".

Είναι λοιπόν πιθανό να μη φτάσουμε στο δημοψήφισμα, όχι γιατί θα πέσει η κυβέρνηση (κάτι διόλου απίθανο), αλλά γιατί η συμφωνία δεν θα έχει πια νόημα όταν θα φτάσουμε στην κάλπη - η οποία ούτως ή άλλως, αν γίνουν εκλογές, δεν θα έχει θετική κατάληξη, οδηγώντας σε μια πιο αδύναμη και ανίκανη κυβέρνηση (αν μπορέσει να σχηματιστεί, δεδομένων των πολιτικών συσχετισμών). Αλλά είναι και υποκριτικό, αν κανείς διαφωνεί με τη διενέργεια δημοψηφίσματος, να σπεύδει να αφαιρέσει από την κυβέρνηση την "δεδηλωμένη" εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας - και έτσι να οδηγεί στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Δεν θα είναι να απορεί κανείς, αν οδηγηθούμε σε μια σειρά από αναμετρήσεων και διερευνητικών εντολών, που μέχρι τον Φεβρουάριο μπορεί να οδηγήσουν στην ακυβερνησία και στην έκρηξη. Μη υιοθετώντας λοιπόν, καμία θεωρία (βενιζελικής ή μη) συνομωσίας, οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση, όπως αυτή που συμβαίνει αυτή την ώρα, είναι εγγύηση για κάποιο από τα χειρότερα σενάρια. Με μια χώρα να αντιλαμβάνεται τώρα, τι σημαίνει να έχεις επί δεκαετίες αναδείξει τέτοιους εκπροσώπους - και να είσαι στο έλεος του πολιτικού προβληματισμού της Εύας Καϊλή...

H φωτό είναι από τo www.imdb.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Mercy Mercy Me", από το πιο πολιτικό άλμπουμ του Αμερικανού Marvin Gaye.

Στο αμήν... (pt. 2)

2011-10-31T02:11:00.019+02:00

Τώρα λοιπόν πρέπει να ζήσουμε με λιγότερα - πολύ λιγότερα για όσους είναι στα πιο αδύναμα στρώματα της κοινωνίας. Να ζήσουμε χωρίς κοινωνικούς πόρους για τους αδυνάτους, γιατί τα τρώγαμε με άνεση, την εποχή των παχέων αγελάδων - χωρίς να σιγουρέψουμε αυτά που έπρεπε. Να μεταναστεύσουμε. Να εγκαταλείψουμε νεοπλουτισμούς και καταναλωτισμό. Να αλλάξουμε δουλειές. Να αποδεχτούμε οτι δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε περιουσίες ή να πουλήσουμε - εκτός αν “σκοτώσουμε” την τιμή. Να δουλέψουμε πολύ σκληρά για να αλλάξουμε δομές και νοοτροπίες. Να εγκαταστήσουμε νέους κανόνες και νέα ήθη.

Θα τα καταφέρουμε; Υπάρχει λαός που δεν τα κατάφερε να ορθοποδήσει, εφόσον το ήθελε; Υποσχέθηκε κανείς τον 20ο αιώνα στους ευρωπαϊκούς λαούς οτι θα ζήσουν χωρίς πολέμους, κρίσεις και ακραίους φανατισμούς - που οδήγησαν σε φρικαλέα εγκλήματα; Μας υποσχέθηκε κανείς οτι θα μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Και είναι δυνατόν να συγκρίνουμε τη σημερινή κρίση, με αυτά που αυτά που πέρασαν οι προηγούμενες γενιές;

Το δεύτερο συμπέρασμα λοιπόν, στο οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε, πλειοψηφικά, ως κοινωνία (αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά), είναι το τι μας έφερε ως εδώ: Είναι τα αντεθνικά σχέδια των άλλων (εντός και εκτός Ελλάδος, οι πρώτοι επονομαζόμενοι και “κόμμα της δραχμής”), τα συμφέροντα των δανειστών και των ισχυρών της γης (τα οποία πάντοτε υπάρχουν) και ο “ανάλγητος νεοφιλευθερισμός” ή μήπως είναι κατά κύριο λόγο, με δεδομένο το πάντοτε εχθρικό εξωτερικό περιβάλλον, η ίδια μας η ελαφρότητα να βρεθούμε με ένα τραγικό έλλειμμα, ιδίως την τριετία 2007-2009 και ένα δυσβάσταχτο χρέος;

Κι αντί να ανταλάσσουμε διαξιφισμούς για το έλλειμμα δημοκρατίας και για την “παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας” (και στην Ε.Ε την παραχωρήσαμε μπαίνοντας - και στους δανειστές μας ακόμα περισσότερο, όπως κάθε χρεωμένος), μήπως επιτέλους πρέπει να κλείσουμε για πάντα τα αυτιά μας στις φωνές που θεωρούν “πατριωτικό” οτιδήποτε άλλο (στη σύγχρονη εποχή) από την ισχυρή οικονομία και τη σύγχρονη οργάνωση της οργανωμένης κοινωνίας μας; Μήπως ετοιμαζόμαστε πάλι να παραδώσουμε το δημόσιο βίο, ολοκληρωτικά, σε αυτούς που κυμαίνονται μεταξύ Καρατζαφέρη/Άνθιμου και Λιάνας Κανέλλη, με ενδιάμεσο σταθμό τους επίγονους του Τσοβόλα, τους συνεχιστές του Αυριανισμού και τους οπαδούς του “Δεν πληρώνω” - όλοι λαύροι κατά του "δοσιλογισμού";

Στο σίριαλ της ελαφρότητας μας, τα επεισόδια πολλά: Κροκοδείλια δάκρυα για τις παρελάσεις (το αντιφασιστικό μπερδεύεται γλυκά με το στρατοκρατικό - δεν πειράζει, ας καταργήσουμε τη γελοιότητα τους, μαζί με την πανταχού παρουσία των παπάδων), κουτοπόνηρη αποφυγή της ευθύνης (όποτε συμφέρει πρόκειται για 30 άτομα, όποτε συμφέρει είναι χιλιάδες), καυγάδες για το απίστευτο μόνιμο θέατρο των διαδηλώσεων (τα ΜΑΤ, τα Κνατ και οι “γνωστοί-άγνωστοι” - πότε θα καταλάβουμε οτι η συμμετοχή σε τέτοιους είδους διαμαρτυρία είναι χρεωκοπημένη και συντήρηση του παλαιού;), ανοχή στο πλιάτσικο μετά τις διαδηλώσεις (τι ιδεολογική ή ηθική κάλυψη - όπως άλλωστε και στο Λονδίνο το καλοκαίρι - μπορεί να έχει ένας “συμφεροντολογικός αγώνας”, λόγω αποκλεισμού από τα καπιταλιστικά αγαθά;), κόλπα για την αποφυγή της πληρωμής του τέλους/φόρου (“πώς να σας κόψουν το ρεύμα και να το ξανασυνδέσετε”), μεγαλειώδεις κωλοτούμπες μεγάλων καναλιών που παριστάνουν τώρα τους αντιπολιτευόμενους και εκφράζουν την οργή του λαού (“σας τα έλεγα εγώ οτι αυτός ο ΓΑΠ είναι άχρηστος, γιατί δεν μου έκανε τα χατήρια”), πασιονάριες του βαθέως λαϊκισμού που δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος της ψήφισης των δύσκολων νομοσχεδίων διότι “εκφράζουν τον λαό” (“έχουν λάβει το μήνυμα” αλλά τελικά υποκύπτουν), πολιτικό σύστημα που αρνείται να καταλάβει τα σημεία των καιρών (“πόσοι τηλεαστέρες θα συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ”), η αποκάλυψη οτι μια επαρχιακή πόλη είναι "πρωταθλήτρια των Καγιέν" (και κάπου διάβασα οτι τα περισσότερα κλικ στη διαδικτυακή παρουσίαση της νέας SLK ήταν - σε απόλυτο αριθμό, όχι αναλογικά - από την Ελλάδα), η αισθητική προσβολή κατά της δημοκρατίας από τους ανεκδιήγητους "κύριους Πούλους", συζητήσεις για την ηγεμονία της αριστεράς (“πιο μακριά από τη σκιά της” - δάνεισε πολλά στον διακοματικό τραμπουκισμό, αλλά μέχρι εκεί), αύξηση του αριστερίστικου μπαχαλοειδούς τρόπου έκφρασης (“απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, άφησε πίσω του νεκρούς” είπε με στόμφο μετριοπαθές στέλεχος του χώρου, ξεχνώντας οτι δεν είναι το ΔΝΤ αυτό που μας στριμώχνει, στην περίπτωση της Ελλάδας), έξαρση των καφενειακών αποφθεγμάτων (“αυτοί είναι ικανοί να κάνουν πραξικόπημα” άκουσα στο δρόμο τις προάλλες), ξεσηκωμό, κουτοπόνηρες κινητοποιήσεις και αποφυγή ευθυνών δικαστών και δικηγόρων για την αργή απονομή δικαιοσύνης, απώλεια μνήμης για τις αέναες κραυγές περί λιτότητας επί δεκαετίας (τώρα που ήρθε η πραγματική), ξέχειλη οργή - τώρα που πειράχτηκε η τσέπη, ενώ πριν μια χαρά ήταν - κατά πολιτικών (“σαρξ εκ της σαρκός” - μόνο που η τυφλή οργή είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος που μας έφερε ως εδώ, στην ουσία η συντήρηση του υπάρχοντος συστήματος ή η περαιτέρω συντηρητικοποίηση του), άγνοια της λειτουργίας των θεσμών και πρόταξη μιας αυτοκαταστροφικής αποφυγής και μιας συζήτησης περί δημοκρατίας, επιτήρησης και εθνικής κυριαρχίας, που προσπαθεί το παν εκτός από το να γίνει αυτό που χρειάζεται η χώρα για να μπει σε τροχιά ανάκαμψης...

(Πρώτον, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει υποχρέωση, κατά το Σύνταγμα, να μην παρεμβαίνει στην κυβερνητική πολιτική και να στηρίζει όποια κυβέρνηση έχει τη δεδηλωμένη. Δεύτερον, μια κυβέρνηση χάνει τη νομιμοποίηση της στον κοινοβουλευτισμό, όχι όταν δεν πάει καλά στις δημοσκοπήσεις ή όταν κατεβαίνει ένα εκατομύριο διαδηλωτών στους δρόμους, αλλά όταν δεν την στηρίξει η πλειοψηφία των βουλευτών - τυπικά - σε πρόταση μομφής/εμπιστοσύνης ή τέλος πάντων, ουσιαστικά, σε κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες με σημαντικό περιεχόμενο.)

Το πιο "παραπλανητικό" επιχείρημα που ακούγεται μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια να μην αντιμετωπίσουμε συντεταγμένα την κρίση, είναι οτι “η κυβέρνηση βρίσκεται δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση”. Η κυβέρνηση μάλλον βρίσκεται σε αρμονία - για την ακρίβεια, μεγάλο μέρος της βρίσκεται σε πλήρη αρμονία, με αυτό που επιθυμεί να (μην) κάνει μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Η δυσαρμονία με την τρόικα και τις επιθυμίες των δανειστών είναι. Και κάθε φορά που η άτολμη και συμφεροντολόγα συντηρητική Ευρώπη θα αποφεύγει να δίνει γενναίες λύσεις που παραμερίζουν το εθνικό συμφέρον και οδηγούν προς την εξάλειψη των εθνών και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τόσο θα φαντάζει (σχετική) επιτυχία η λύση που πριν από ένα χρόνο δικαίως απεκαλείτο καταστροφική...

Γι αυτό και οι πρόωρες εκλογές αποτελούν ένα θεμιτό μεν, ατελέσφορο δε αίτημα - όπως άλλωστε και οι διαμαρτυρίες/απεργίες, καθώς η έννοια του πολιτικού κόστους, δεν υπάρχει πια όπως το ξέραμε και το αυτί της τρόικας "δεν ιδρώνει". Πράγματι, με τα επόμενα σκληρά νομοσχέδια που θα έρθουν στη Βουλή, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να συνταχθεί με αυτό που “λέει η ψυχή της” και μερίδα της κοινωνίας - και η κυβέρνηση να πέσει.

Οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση όμως, με τα υπάρχοντα πολιτικά κοινοβουλευτικά σχήματα (και με πρώτο κόμμα το ίδιο που μας “ναυάγησε” μόλις πριν από δύο χρόνια, αρχηγό τον αρχιτέκτονα της μεγάλης εθνικιστικής επιτυχίας με τίτλο “Μακεδονία” και συμβούλους τους σκληροπυρηνικούς Λαζαρίδη και Φαήλο Κρανιδιώτη) είναι βέβαιο οτι θα είναι εξ ίσου (ή και πολύ χειρότερα) ανίκανη να αντιμετωπίσει την κρίση. Μάλιστα, ο “δήθεν εθνικός τσαμπουκάς” της, (όπως γίνεται πάντα με όσους φλερτάρουν με τον εθνικισμό και την ακροδεξιά), θα φέρει πολλαπλές σφαλιάρες, καθυστερήσεις - και συνεπώς ολοένα και πιο επώδυνα μέτρα.

Είναι πιθανό βέβαια, η πολιτική αναταραχή τους επόμενους μήνες, να φέρει πλήρες “σάρωμα” του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού - πράγμα ίσως επιθυμητό, δεδομένης της χαμηλότατης ποιότητας του (κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν διαπιστώνουμε αναντιστοιχίες λόγων και έργων και τερατώδεις κυβερνητικές αστοχίες - πόσοι άξιοι άνθρωποι έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της οργανωμένης κοινωνίας, τα τελευταία χρόνια και πόσοι από αυτούς ψηφίστηκαν και στηρίχθηκαν;) Είναι όμως έτοιμη η ελληνική κοινωνία να αναδείξει μια τελείως διαφορετική ποιότητα εκπροσώπων, που ταυτοχρόνως θα είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις τύχες της χώρας και να μην προκαλέσουν χειρότερες καθυστερήσεις, πιο επώδυνα μέτρα ή και κατάρρευση ισοδύναμη με την επιστροφή στη δραχμή; Μακάρι...

Πράγματι και για χρόνια, θα συγκρούονται δύο Ελλάδες - όχι όμως αυτές που θέλει να φαντάζεται ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά αυτή που επιθυμεί να τεθούν νέες βάσεις για την Ελλάδα και αυτή που επιθυμεί να επιστρέψει η Ελλάδα στα μέχρι τώρα. Πράγματι, για καμιά δεκαετία η διαβίωση μας θα είναι δύσκολη (αλλά όχι βέβαια με τις τραγικές επικλήσεις και συγκρίσεις με την Κατοχή). Πράγματι, θα εξαρτηθούν πολλά από το πόσο θα δεχτούμε να μετασχηματιστούμε ως κοινωνία - και από το πώς θα χειριστούμε τις εξελίξεις.

Αλλά πολύ λίγα θα αλλάξουν από πλευράς των κατευθύνσεων που θα δεχόμαστε, αν θέλουμε να παραμείνουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια ως ισότιμοι εταίροι τα προσεχή χρόνια - κι αν θέλουμε να δικαιολογήσουμε τη μέχρι τώρα κατανάλωση των ευρωπαϊκών πόρων. Την επόμενη δεκαετία, με αλλεπάλληλα μπρος-πίσω, θα πρέπει να δίνουμε συνεχώς μάχες “στο αμήν”, για να κερδίζουμε τα αυτονόητα ("σας περιμένει ακόμα πολύ πόνος") και να αντιμετωπίζουμε τους κακούς μας δαίμονες και εαυτούς - με την ελπίδα οτι θα καταφέρουμε να θέσουμε τη λειτουργία μας σε νέες βάσεις. Η πίεση (με την επιρροή "συμπαθέστατων" φιλελευθέρων όπως ο Βεστερβέλε και ο διάδοχος του, παρόλη την μείωση της στο γερμανικό εκλογικό σώμα να μοιάζει αμείωτη) να γίνουμε ένα πραγματικά ευρωπαϊκό κράτος θα έπρεπε, πρώτα από όλους, να εκπορεύεται από εμάς τους ίδιους. Αν θέλουμε να βολευτούμε με αυτό που ήμασταν μέχρι τώρα, είμαστε άξιοι της (μοναχικής μας) τύχης. Αισιόδοξα σκεπτόμενος, ποτέ δεν θα πιστέψω οτι ένας λαός με τέτοιες ικανότητες δεν μπορεί να βελτιώσει βασικές παραμέτρους της ζωής του - αρκεί να αποκηρύξει τον Κουτοπονηρίξ μέσα του...

Οι φωτό είναι από το www.georgakopoulos.org (από τις πρόσφατες συγκρούσεις στο Σύνταγμα) και το www.boston.com (από το bigpicture για τις διαδηλώσεις "Occupy Wall Street") - και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Everything Is Everything", της Αμερικανίδας Lauryn Hill.

Το μουσικό σύμπαν του Almodovar

2011-10-23T00:34:00.010+03:00

Aυτό που προέκυψε από το “στρογγυλό τραπέζι”, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, τη Δευτέρα που μας πέρασε (ως πληροφόρηση και ως κοινή διαπίστωση), είναι οτι ο Pedro Almodovar έχει εξαιρετικά στενή σχέση με τη μουσική - είτε ως μέλος συγκροτήματος, είτε ως dj, είτε ως “μουσικός επιμελητής” των ίδιων του των ταινιών. Είναι ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης - κι αυτό φαίνεται και μέσω της σκηνοθετικής του καρριέρας. Ενδιαφέρεται προσωπικά για το μουσικό του στίγμα, το οποίο επιμελείται ο ίδιος - και μέσω αυτού υπογραμμίζει τη “μελοδραματική” του αισθητική, καταφεύγοντας όμως σχεδόν πάντα σε ποιοτικές επιλογές.

Στις πρώτες του ταινίες, φλερτάρει πιο έντονα με το kitsch και την gay αισθητική, αποφεύγοντας όμως να επιλέξει δυτικότροπα gay στερεότυπα (όπως π.χ. η Maria Callas, οι Queen ή η disco αισθητική τύπου Jimmy Sommerville). Ως μέλος της “Movida Madrilena”, του καλλιτεχνικού κινήματος που άνθισε στη Μαδρίτη, με την ισπανική μεταπολίτευση, συμμετέχει στην καλλιτεχνική σκηνή, με το συγκρότημα “Almodovar y Macnamara” - και καταγράφει την “τρέλλα” του κινήματος αυτού, στις δύο πρώτες του ταινίες. Στη δεύτερη μάλιστα (“Ο Λαβύρινθος του Πάθους”) και στην έκτη (“Ο Νόμος του Πόθου”), συμμετέχει με το (ολίγον kitsch, ολίγον punk, ολίγον σατιρικό) συγκρότημα αυτό στο soundtrack της ταινίας.

Με το πέρασμα των χρόνων και την επαγγελματική του καθιέρωση, οι επιλογές του στρέφονται ολοένα και περισσότερο προς την τεράστια δεξαμενή της λατινόφωνης παράδοσης. Σε πολλές από τις πρώτες του ταινίες χρησιμοποιεί ως συνθέτη πρωτότυπης ορχηστρικής μουσικής τον Bernardo Bonezzi, ενώ τρία χρόνια μετά την πρώτη μεγάλη του εμπορική επιτυχία, “Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης” (1988), κάνει ένα μεγάλο βήμα.

Στα “Ψηλά Τακούνια” (1991) συνεργάζεται με τον εξαιρετικό Ιάπωνα συνθέτη Ryuichi Sakamoto - με ένα θέμα που μένει αξέχαστο. Και όχι μόνο αυτό, διασκευάζει ο ίδιος στα ισπανικά τους στίχους και παράγει, μαζί με την αγαπημένη του τότε Luz Casal, το “Un Ano de Amor” - μαζί με μια νέα εκτέλεση του μεξικάνικου classic “Piensa en Mi”. To σύνολο αποτελεί την καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, μουσική του πρόταση, ως soundtrack ταινίας.

Έκτοτε, αρχίζει τη συνεργασία του με τον Alberto Iglesias, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ εξακολουθεί, ως “πρεσβευτής” της λατίνικης κουλτούρας, να μας παρουσιάζει κομμάτια από μεγάλους καλλιτέχνες της Ισπανίας, του Μεξικού, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Κούβας, της Κόστα Ρίκα, της Χιλής ή και της Ιταλίας (όπως η Mina). Πολλά από τα ονόματα είναι ευρέως γνωστά και στον υπόλοιπο κόσμο, όπως ο Caetano Veloso ή ο Xavier Cugat, άλλα όμως είναι λιγότερο, γιατί κάνει “βουτιά” στο παρελθόν, με καλλιτέχνες που γεννήθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα - που τον βοηθούν να αποδώσει τη ρομαντική και μελαγχολική ατμόσφαιρα που επιθυμεί.

Μεταχειρίζεται με τρυφερότητα (και “ανασύρει” ή αποτίει φόρο τιμής σε) “ξεχασμένους” καλλιτέχνες, όπως η Sara Montiel και ειδικά σε gay καλλιτέχνες όπως ο Κουβανός Bola de Nieve ή η Μεξικανή Chavella Vargas, την οποία βοηθά να επανεκκινήσει την καριέρα της σε μεγάλη ηλικία, με συμμετοχή και σε ταινίες του. Δίνει την ευκαιρία επίσης και στο νέο αίμα του ισπανόφωνου τραγουδιού, όπως η Estrella Morente ή η Buika (στο “Δέρμα που Κατοικώ”), αλλά χρησιμοποιεί και κομμάτια-εκπλήξεις από ποπ καλλιτέχνες όπως οι Saint-Etienne και η Cat Power ή καλλιτέχνες της world music, όπως ο Σενεγαλέζος Ismael Lo.

Σε κάθε περίπτωση, o Ισπανός σκηνοθέτης έχει τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο να φτιάχνει soundtrack - και μέσω αυτού να ολοκληρώνει το “αλμοδοβαρικό του σύμπαν”...

H φωτό είναι από το www.listal.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Werewolf" της Αμερικανίδας Cat Power, από το soundtrack της ταινίας "Ραγισμένες Αγκαλιές".