Η ψήφος της αντίδρασης

“Όποιος προτάσσει αυτό το επιχείρημα - οτι δηλαδή η Νέα Δημοκρατία δεν θα τολμήσει να απωλέσει τον χώρο του κέντρου, εκλέγοντας Σαμαρά - δεν είναι δεξιός ψηφοφόρος” ήταν η καταληκτική κουβέντα σε μια παρέα πολιτικών και δημοσιογράφων, τρεις μόλις μέρες πριν από τις εσωκομματικές κάλπες. Και πράγματι, όπως προβλεπόταν, η συντηρητική παράταξη επέμεινε πεισματικά να “αυτοσυρρικνωθεί” - παρά τις αναλύσεις που διέψευδαν τα επιχειρήματα του νέου αρχηγού και απεδείκνυαν οτι οι απώλειες στις τελευταίες εκλογές δεν προήλθαν από τους δεξιούς ψηφοφόρους, που “έκατσαν σπίτι τους”, αλλά από αυτούς που στράφηκαν σε άλλα κόμματα και κυρίως προς τα αριστερά...

Επέμεινε σε πολλούς μύθους, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας: Πρώτον, οτι η ανάκαμψη θα έρθει από την “εμφύτευση” ενός μοντέλου Σαρκοζί (ο παραλληλισμός με τον Ομπάμα ήταν για γέλια), που θα αλώσει την ακροδεξιά, θα κυνηγάει τους μετανάστες και θα δηλώνει, με κάθε ευκαιρία, τη “σκληρή” εθνική ταυτότητα - σε μια “Ευρώπη των εθνών και όχι των λαών”. Στην ουσία, η προσπάθεια ήταν να ανορθωθεί το ηθικό των δεξιών ψηφοφόρων, που “δεν θα πρέπει να ντρέπονται για τις ιδέες τους” - χωρίς φυσικά να κληθεί ένας ολόκληρος χώρος να εξετάσει πώς θα εκσυγχρονίσει αυτές τις ιδέες, ώστε να μην υπάρχει και ζήτημα “ντροπής”...

Δεύτερον, μια ολόκληρη (;) παράταξη βαυκαλίστηκε με την ιδέα της εσωκομματικής δημοκρατίας, που όμως περιορίστηκε στα μέλη του κόμματος (ούτε καν μια σωστή αντιγραφή αυτού που λοιδωρούσαν στο ΠΑΣΟΚ δεν κατάφεραν) και παρουσιάστηκε ανερυθρίαστα από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ως “πρωτοφανής”, όχι μόνο για το κόμμα του, αλλά και για τη χώρα (!), “εγκαινιάζοντας τη νέα μεταπολίτευση”. Το δε συγκλονιστικό επιχείρημα του Αντώνη Σαμαρά, ώστε να μη γίνει debate, ήταν οτι δεν πρέπει οι δύο μονομάχοι να “ξεκατινιαστούν” προς όφελος του ΠΑΣΟΚ - λες και αυτό δεν γινόταν καθημερινά, με τις εκατέρωθεν βολές και αιχμές...

Τρίτον, η ψευδαίσθηση της αυτοκριτικής ήταν απόλυτη. Σε μια εσωκομματική συζήτηση εβδομάδων, το μόνο που ειπώθηκε επί της ουσίας ήταν οτι “κάποιοι πλήγωσαν την παράταξη” (για την κατάντια της χώρας ούτε λόγος) και οτι “απωλέσαμε την επαφή με τη βάση, απομονώθηκε ο αρχηγός” κλπ. Για το οτι οργανώθηκε, επί πέντε χρόνια, ένα “μεγάλο φαγοπότι” σε όλα τα επίπεδα στελεχών, παρέα με την ανικανότητα, που οδήγησε στη χρεωκοπία - ούτε νύξη. “Θα τα συζητήσουμε” ήταν η επωδός, όταν η κουβέντα απαιτούσε απαντήσεις...


Στην ουσία, η βάση της Νέας Δημοκρατίας αντέδρασε φοβικά και “αντισυστημικά”. Προτίμησε να ανασύρει (σαν κρυφό εραστή) έναν “ξεχασμένο” πολιτικό, που της είχε κάνει ζημιά στο παρελθόν, αλλά εξέφραζε πιο γνήσια την πολιτική οπισθοδρόμηση, παρά να ενδώσει στην οικογένεια και στο σύστημα, που είχε τα πόστα, τις διασυνδέσεις, την ικανότητα διεύρυνσης και την υποστήριξη από τους (υποτίθεται) “επιφανέστερους”. Κάτι που απέδειξε, ακόμη μια φορά, οτι η πολιτική δεν παίζεται καθόλου αποκλειστικά στο επίπεδο των ιδεών, αλλά στην άγνωστη σφαίρα των “δονήσεων”, που έχουν σχέση με το πώς προσλαμβάνει ο ψηφοφόρος την εντιμότητα, τη “συμπαθητική” ή όχι προσωπικότητα και τη γνήσια αντιπροσώπευση αυτού που πραγματικά είναι...

Ο συνδυασμός της επιφαινόμενης “σεμνότητας” του Αντώνη Σαμαρά (ενδεχομένως και της “ιδεολογικής σκληρότητας” που εκλαμβάνεται ως “συνέπεια”) σε συνδυασμό με την “κεντρώα εξευγενισμένη τιποτολογία” του Δημήτρη Αβραμόπουλου κέρδισαν την σύγχρονη και μετριοπαθή, αλλά με “ψεύτικο χαμόγελο”, δίψα για εξουσία και υπεροπτική βεβαιότητα Ντόρα Μπακογιάννη, που έχασε το τρένο της προσφυγής στην κοινωνία - ενώ θα έπρεπε εξ αρχής να επιδιώκει να την ψηφίσει όσο πιο διευρυμένο εκλογικό σώμα γινόταν. Η μεγάλη διαφορά από τον αντίπαλο της, αλλά και η βεβαιότητα οτι οι ψήφοι Ψωμιάδη θα κατευθύνονταν προς τον έτερο “μακεδονομάχο”, την οδήγησαν στην άμεση αναγνώριση της νίκης Σαμαρά, χωρίς κανένα περιθώριο.

Με ορατές, προς το παρόν, τρεις πιθανότητες για το νέο αρχηγό: Να απορροφήσει ένα σημαντικό κομμάτι του - εξαιρετικά συγγενούς πλέον - ΛΑΟΣ, επιφέροντας πλήγμα (ή και ενσωματώνοντας πλήρως) τον πολιτικό αρχηγό των χωρατών και της μισαλλοδοξίας. Να μην καταφέρει ποτέ να κερδίσει εκλογές, χωρίς το κρίσιμο 10% των ανένταχτων/μετριοπαθών που κινούνται στο λεγόμενο “κέντρο” και θα αρνηθούν να υποστηρίξουν μια ακόμη πιο λαϊκή και σκληρή δεξιά. Και να μετατοπίσει, εν τω μεταξύ, επί χρόνια, την πολιτική ατζέντα της χώρας, στα λεγόμενα “εθνικά θέματα”, σκληραίνοντας τα αδιέξοδα - και προκαλώντας ξανά τη μέγιστη ζημιά...




Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 03.12.09

Η φωτό είναι από το www.madata.gr, το σκίτσο του Ιωάννου δανεικό από το blog του elf at bay και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το hit του πρόσφατου δίσκου του Ιταλού Alessandro Magnanini με την "a la Shirley Bassey" φωνή της Jenny B.

"Περισσότερο φως και χρώμα"...

Συνέντευξη στη Λιάνα Μηλοπούλου και στη Real News της 29.11.09



-- Πόσο ευχαριστημένο σας βρίσκει ο απολογισμός από την ως τώρα επαγγελματική σας πορεία;

Αρκετά – αν και πάντα θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα και καλύτερα. Δουλεύω συνολικά 21 χρόνια, αρχίζοντας από τον τότε Sky 100.4 και περνώντας από τον Antenna 97.1, τον Αθήνα 9.84, τον Jazz FM, το Κανάλι 5, τη ΝΕΤ 105.8, τον Kosmos 93.6 και φυσικά τη ΝΕΤ και την ΕΤ-1. Επίσης συνεργάστηκα με έντυπα όπως το “Έψιλον”, το “Μετρό” και την Athens Voice - και με σχολές δημοσιογραφίας.
Χρονιές-σταθμοί ήταν το 1988 (πρώτη εκπομπή στο ραδιόφωνο), το 1998 (πρώτη φορά κεντρικό δελτίο στη ΝΕΤ) και το 2004 (άρχισα να γράφω για πολιτική στην AV και πέρασα το χειρότερο επαγγελματικό μου καλοκαίρι στην ΕΡΤ). Με στενοχωρεί που δεν κάνω ραδιόφωνο εδώ και 5 χρόνια, γιατί είναι η μεγάλη μου αγάπη. Στην ΕΡΤ υπάρχει κανονισμός, που απαγορεύει την ταυτόχρονη απασχόληση σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, αν έχεις σχέση αορίστου χρόνου. Έτσι η ΕΡΤ είναι ο μοναδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός (πιθανότατα στον κόσμο), που δεν εκμεταλλεύεται τα προβεβλημένα του στελέχη, σε όλα του τα μέσα. Και ταυτόχρονα, με την αποκλειστική σύμβαση που έχεις, σου απαγορεύει να δουλέψεις σε άλλο ραδιόφωνο!


--Αν ήταν στη δικαιοδοσία σας τι θα αλλάζατε από το δελτίο που παρουσιάζετε και τι θα κρατούσατε οπωσδήποτε;

Θα κρατούσα οπωσδήποτε το πολυθεματικό δελτίο (χωρίς πολλές “φιοριτούρες” και συζητήσεις), τα πολλά διεθνή, το εκτεταμένο πολιτικό ρεπορτάζ. Θα άλλαζα τα φιλοκυβερνητικά ρεπορτάζ, τα ρεπορτάζ που είναι αφιερωμένα σε ένα κόμμα ή σε έναν υπουργό, το άκαμπτο και γραφειοκρατικό “στήσιμο” του δελτίου, τη μουντή εικόνα και τα κακόγουστα και παραφορτωμένα γραφικά. Θα έκανα το δελτίο όρθιος, χωρίς γραβάτα, θα προσέθετα έρευνες, ελεύθερα θέματα (αλλά όχι όπως τα εννοούν πολλές φορές οι συνάδελφοι) και ακόμα περισσότερα διεθνή και θέματα που προάγουν τη σκέψη του Έλληνα τηλεθεατή. Θα προσέθετα περισσότερο φως και χρώμα – κυριολεκτικά και μεταφορικά.


--Τι βαθμό θα δίνατε στον εαυτό σας για τη δουλειά σας στο δελτίο συγκρίνοντας τον με τα ιδιωτικά κανάλια;

Αν συγκρίνω το δελτίο που παρουσιάζω με κριτήρια εικόνας, σταθερότητας, πολιτικής ανεξαρτησίας και ελκυστικής παρουσίασης, θα μου έδινα κακό βαθμό. Αν το συγκρίνω με αυστηρά δημοσιογραφικά κριτήρια και με παγκόσμια στάνταρντ θα έδινα πολύ κακό βαθμό στα ιδιωτικά– για να μη μιλήσουμε για γενικότερη παιδεία ή στοιχειώδη γνώση ξένων γλωσσών. Στις καλές τους στιγμές, τα δελτία μας είναι πολύ πιο κοντά στο δελτίο του BBC, από τα καλύτερα δικά τους.


--Πιστεύετε πως οι άνθρωποι της Δημόσιας τηλεόρασης είναι αδικημένοι σε σύγκριση με εκείνους των ιδιωτικών καναλιών ή όπως υποστηρίζουν πολλοί περνούν πολύ καλύτερα αφού δεν ζουν με το άγχος της τηλεθέασης;

Όχι, η επιλογή του καθενός έχει το αντίτιμο της – και στην περίπτωση μας αυτό σημαίνει χαμηλές αμοιβές, αφού πρόκειται για τα λεφτά του φορολογούμενου πολίτη (αυτό βεβαίως δεν ισχύει για κάποιες σκανδαλώδεις εξαιρέσεις δημοσιογράφων και μη). Εμείς δεν ζούμε μεν με το άγχος της τηλεθέασης , ούτε ανταμειβόμαστε όμως αν το δελτίο πάει καλά – στην ΕΡΤ όλοι προσπαθούν η επιτυχία ενός παρουσιαστή να περάσει απαρατήρητη. Άλλο είναι το σημαντικό μας πλεονέκτημα: Κοιμόμαστε το βράδυ ήσυχοι οτι έχουμε ασχοληθεί (έστω και ανεπαρκώς) με πραγματικές ειδήσεις.


--Έχετε κάποιο πρότυπο από τα τηλεοπτικά πρόσωπα; (της ενημέρωσης πάντα βεβαίως)

Πρότυπα, όχι. Από πολύ πριν μπω στο επάγγελμα, με συγκινούσε ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε δελτίο η Μαρία Χούκλη. Εκτιμώ το ήθος και την παιδεία (πάνε “πακέτο” με τη σεμνότητα), που εκπέμπει σε κάθε του σχόλιο ή εκπομπή ο Παύλος Τσίμας. Το ίδιο θα πω και για το Γιώργο Αυγερόπουλο – μαζί με τη ρομαντική επιμονή στη δουλειά ουσίας. Για την επιμονή του μου λείπει και ο Στέλιος Κούλογλου. Μου αρέσει πάντα το “εναλλακτικό”, άμεσο και ανεπιτήδευτο (κόντρα στη σοβαροφάνεια) στυλ του Σταύρου Θεοδωράκη.


--Τι άλλο θα σας ενδιέφερε να κάνετε στην τηλεόραση εκτός από την ενημέρωση;

Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα και στην ψυχαγωγία. Δεν μπορείτε ίσως να με φανταστείτε να παρουσιάζω και να χορεύω σ' ένα σόου – ίσως γιατί σας “αποτρέπει” η εικόνα μου στο δελτίο και γιατί δεν ξέρετε οτι ήμουν από μικρός dj και φανατικός με το χορό. Δεν θα το έκανα όμως ποτέ στην Ελλάδα, με αυτή την περιρρέουσα σκυλοπόπ ατμόσφαιρα στην τηλεοπτική ψυχαγωγία – και την άμεση σύνδεση της πια με τη σαχλαμάρα, τη ρηχότητα και την κουτσομπολίστικη κιτρινίλα.


--Ποιο θα μπορούσε να είναι το δέλεαρ για να αποχωρήσετε από την Δημόσια τηλεόραση με προορισμό ένα ιδιωτικό κανάλι;

Ένας ιδιοκτήτης (ή περισσότεροι) κι ένα κανάλι που θα ενδιαφέρονταν να κάνουν ένα πολύ καλό και ελκυστικό δελτίο ή εκπομπή με τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Μια πολύ καλύτερη αμοιβή φυσικά – κι ένα δεκαπενταετές συμβόλαιο! Αστειεύομαι φυσικά...


--Πιστεύετε πως η πολυσυζητημένη κρίση που χτυπά βεβαίως και την τηλεόραση μπορεί να αφήσει και κάποια καλά πίσω της;

Ενδεχομένως, αν η κρίση φέρει κάποια πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Αν μας απαλλάξει από κανάλια και εκπομπές που ζουν “υπεράριθμα”, κίτρινα, φτηνιάρικα, παρασιτικά, λαϊκίστικα, κραυγαλέα, παραμορφωτικά – επιζήμια τελικά για την κοινωνία. Δεν το βλέπω όμως – η κρίση φέρνει φτώχεια και η φτώχεια θα εντείνει τα φαινόμενα αυτά, αντί να τα μειώσει.


--Η σεμνότητα και η αποχή σας από την εκτός δουλειάς γενικότερη προβολή- είναι μια επιλογή που σας βρίσκει ωφελημένο σε σχέση με αυτά που βλέπετε να συμβαίνουν στο χώρο;

Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο. Δεν έπαιξα ποτέ τον σταρ – και δεν με αφορά. Με αφορά η αξιοπρέπεια μου και το κασέ μου. Υπό αυτή την έννοια είμαι κερδισμένος – σίγουρα για το πρώτο, ενδεχομένως όχι για το δεύτερο.


-- Οι ιδιαίτερα προβεβλημένοι της τηλεόρασης κερδίζουν η χάνουν μακροπρόθεσμα;

Δεν είναι καθόλου απαραίτητο να χάνουν, αν η αξία τους έχει βάσεις σε παιδεία, ήθος και ικανότητα. Αυτοί είναι όμως οι πολύ λίγοι. Για τους άλλους δεν ξέρω, βλέπω φελλούς να επιπλέουν επί δεκαετίες – προφανώς κάτι έχουν που συγκινεί το κοινό τους και τους εργοδότες τους. Χάνουν όμως στο γενικότερο πλαίσιο αναξιοπιστίας, όπως και πολλοί πολιτικοί μας: Έχουν λεφτά, δόξα, εξουσία, αλλά δεν τους υπολήπτεται κανείς – για να μη σας πω οτι τους βρίζουν όλοι πίσω από την πλάτη τους. Να κάτι που δεν μ' ενδιαφέρει – η “επιτυχία” χωρίς την εκτίμηση.


--Έχετε μετανιώσει για κάτι στην επαγγελματική σας διαδρομή;

Όχι ιδιαίτερα. Ίσως, αν ειχα βγεί στο γυαλί, μερικά χρόνια πιο νωρίς, που μου είχε γίνει πρόταση, να είχα τώρα μεγαλύτερες απολαβές. Αλλά δεν πειράζει, δεν ήμουν ακόμη επαρκώς ισορροπημένος και με “πηγμένο το μυαλό”.


--Αν ξαναρχίζατε τι θα αλλάζατε;

Μπορεί να μη σπούδαζα στο Πολυτεχνείο – όχι οτι έχω μετανιώσει το θετικό τρόπο σκέψης που μου έδωσε. Ίσως όμως να επιχειρούσα μια πιο “ανθρωπιστική” επιστήμη ή ακόμη και φιλοσοφία.


--Θυμάστε κάποια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή κατά τη διάρκεια του δελτίου, "στον αέρα" δηλαδή;

Πολλές. Η πιο δύσκολη ήταν όταν παρουσίαζα και έκανα αυτόματη μετάφραση στη ΝΕΤ, από το γαλλικά και τα αγγλικά, των ομιλιών των ηγετών στα 50 χρόνια του ΝΑΤΟ, προς το τέλος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης άρχισε να μιλάει με μια “παραβολή” από τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Για πάνω από ένα λεπτό, είχα “παγώσει” - ώσπου να βγάλει νόημα αυτό που έλεγα...




Παραθέτω το ακριβές κείμενο των ερωτήσεων και απαντήσεων, όπως το έστειλα στην εφημερίδα στις 06.08.09 (ευτυχώς δεν υπάρχει κάτι "ξεπερασμένο") - πριν τις μικροδιορθώσεις που υπέστη για το τύπωμα.

H φωτό είναι από το www.flickr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την τους Βρετανούς/πολυθενικούς (;) Belleruche, που ήρθαν πρόσφατα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για συναυλία.

Η φούσκα του Ντουμπάι...

Το πρώτο πράγμα που κάνει ο οδηγός του (νοικιασμένου από το ξενοδοχείο προς 20 ευρώ την ώρα) αυτοκινήτου, είναι να σταματήσει στη μέση μιας τεράστιας λεωφόρου, για φωτογραφίες. Σιχαίνομαι να ποζάρω τουριστικά - ειδικά όταν το περιβάλλον είναι ακαλαίσθητοι μπετονένιοι πύργοι. “Μα είσαι πραγματικός τουρίστας;” απόρησε ο - κατά τα άλλα ευγενέστατος, αλλά “ρουτινιάρης” - μετανάστης (δεκάδες χιλιάδες, κυρίως Ασιάτες, δουλεύουν στο Ντουμπάι). Και αμέσως μας πήγε σ’ ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα. Τα αξιοθέατα του βλακώδους καπιταλισμού και της έλλειψης ιστορίας..




Η δημιουργία ενός χιονοδρομικού κέντρου, που θα δουλεύει όλο το χρόνο, ενώ έξω έχει 40 βαθμούς, είναι ένα από αυτά. Ενεργοβόρο και αταίριαστο. Το ίδιο και τα μεγαλεπήβολα οικιστικά “project” στην παραλία - οικισμοί σε σχήμα φοίνικα, τα νησιά που από ψηλά αναπαριστούν την υδρόγειο, το ξενοδοχείο 7 (!) αστέρων, σήμα κατατεθέν του Εμιράτου - που δεν είχε πολύ πετρέλαιο, αλλά έγινε ο παράδεισος των κατασκευών. Κι εγώ ο αφελής, που κοιτώντας το χάρτη, νόμιζα οτι θα μπορούσαμε να περπατήσουμε κάπου με τα πόδια...




Το Ντουμπάι ήταν βεβαίως αναγκαστική στάση στο αεροπορικό μας ταξίδι - υπήρχε όμως και μια περιέργεια να δούμε αυτό για το οποίο όλοι μιλούσαν. Ο νεοπλουτισμός είναι παντού - από το μέγεθος και την πολυτέλεια ως τα χρυσά κιτς αλογάκια...




Κι όμως θα μπορούσε να είναι όμορφα φτιαγμένο παντού. Αν δεν ήταν τόσο τεχνητό και πλαστό. Αν δεν είχε γίνει το Ελντοράντο των κατασκευαστικών εταιρειών, που θα έφτιαχνε ένα Μανχάταν στην έρημο - χωρίς ιστορία. Αν δεν ήταν ακόμα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, που υιοθέτησε έναν επίπλαστο δυτικό (=ανεκτικό) τρόπο ζωής..




Το μόνο που πραγματικά είχε ένα νόημα, ως “προϊόν” ήταν το αεροδρόμιο και η αεροπορική εταιρεία τους, η Emirates: Εξαιρετική κομψότητα, εξυπηρέτηση, πολυτέλεια. Μόνο και μόνο η επιλογή από εβδομήντα ταινίες στην ατομική σου τηλεόραση, λέει πολλά.




Τώρα που κατέρρευσε αυτό το “αναπτυξιακό θαύμα”, δεν εκπλήσσομαι. Όταν κάτι δεν πατάει γερά στις ανάγκες και δεν σέβεται το περιβάλλον, την ιστορία και το ανθρώπινο μέτρο, δεν είναι πραγματικός εκσυγχρονισμός. Είναι ακόμα μια φούσκα. Γιατί κανείς να πληρώσει πανάκριβα, για να μείνει εδώ;





Εμείς πάλι ζούμε στην Αθήνα. Γι αυτό και σας παρουσιάζω σε "διαγαλαξιακή" αποκλειστικότητα το μεγάλο hit από το πολυαναμενόμενο πρώτο άλμπουμ των Burger Project. Ακριβώς επειδή επιθυμούμε να μας "κόβεται η ανάσα" - όχι με τον νεοπλουτικό εντυπωσιασμό, ούτε λίγο γλυκερά όπως το πρωτότυπο κομμάτι, αλλά με χιούμορ!

Οι φωτό είναι δικές μου.

"Επί του πιεστηρίου": Διαβάστε την άποψη του αρθογράφου του Independent, για την "Ηθικά χρεωκοπημένη δικτατορία".

"Επί του πιεστηρίου" 2: Διαβάστε το εξαιρετικό post του Νίκου Ξυδάκη.

Κατάσταση φορολογικής ανάγκης...

Η παρέα των βιοτεχνών της δεκαετίας του ’70, που οδηγούσε τις πανάκριβες “μερσεντέ” και εξέφραζε με κάθε ευκαιρία τη δυσφορία της για τους άθλιους ελληνικούς δρόμους - χωρίς φυσικά να έχει πληρώσει ποτέ ούτε το ένα δέκατο από τους φόρους που θα έπρεπε - αρκούσε μέχρι πριν από μερικά χρόνια για να περιγράψει το ελληνικό φαινόμενο της φοροδιαφυγής.

Η γενικευμένη όμως (οικονομική) ανομία και διαφθορά των τελευταίων χρόνων έχουν καταστήσει το ζήτημα ακόμα πιο πολύπλοκο: Μεγάλη μερίδα Ελλήνων, βλέποντας το “μεγάλο φαγοπότι" που στήθηκε παντού, από την υπερτιμολόγηση της κάθε είδους νοσομειακής προμήθειας και τα φακελάκια ως την αισχροκέρδεια σε καθημερινά είδη και από τη δυνατότητα προσώπων (που δεν άξιζαν ούτε το ένα δέκατο) να αμειφθούν με υπερβολικές αμοιβές (πάνω και από τις αποδοχές του Ομπάμα ή του νέου Προέδρου της Ε.Ε !) ως τα σκάνδαλα και την καταλήστευση των (δημοσίων) ταμείων, αισθάνονται πλέον τελείως απενοχοποιημένοι και δηλώνουν “ευθαρσώς” οτι θα “τρώνε και θα κρύβουν ότι μπορούν” από το “ληστρικό κράτος”.

Μόνο που σε μια οργανωμένη κοινωνία που θέλει να λέγεται ευνομούμενη και σύγχρονη, τέτοιες δικαιολογίες του στυλ “μα κι ο άλλος πέρασε το φανάρι με κόκκινο”, δεν ευσταθούν. Είναι σαφές πια οτι τα σοβαρά μας εθνικά ζητήματα έχουν να κάνουν με τα δημοσιονομικά και το έλλειμμα (και με μια σειρά άλλα θέματα που συνδέονται με αυτά, όπως οι στρεβλώσεις, η ατιμωρησία και η διαφθορά) - και όχι με όσα ονομάζονται “εθνικά θέματα” και στα οποία επενδύουν διάφοροι “πατριώτες”, πολιτικοί και μη, επιχειρώντας να φέρουν την ατζέντα στο πεδίο της καθυστέρησης.


Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το ζήτημα με τα υπάρχοντα εργαλεία, δείχνει ξεπερασμένη και ανεπαρκής. Είναι προφανές οτι η φορολογική δήλωση δεν αρκεί, παρά μόνον ως αφετηρία για μια άλλου είδους μέθοδο που θα αποκαταστήσει τη φορολογική και κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλιώς, το βάρος πέφτει (για ακόμη μια φορά) στους μισθωτούς και συνταξιούχους που δεν μπορούν να αποκρύψουν τίποτα. Επιπλέον, κινδυνεύει να ονομάσει “προνομιακό στόχο” τη μεσαία τάξη εντίμων επαγγελματιών, επιστημόνων και επιχειρηματιών, που δηλώνουν όλα τα εισοδήματα και την ακίνητη περιουσία τους - και τώρα καλούνται να πληρώσουν έκτακτες και μη εισφορές και τέλη παντός είδους, χωρίς να είναι “εισοδηματίες” που “τους τρέχουν από τα παντζάκια”, ειδικά σε περίοδο κρίσης.

Αντιθέτως, τα συνήθη λαμόγια και αεριτζήδες παραμένουν ανενόχλητοι - και κακομαθημένοι. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν τεκμήρια για τα ιατρεία (ανάλογα με την περιοχή) και να δηλώνονται 800 ευρώ το μήνα εισόδημα στο Κολωνάκι (!), όταν το νοίκι από μόνο του είναι πανάκριβο και τα “εκατονπενηντάρια” τσεπώνονται με ρυθμούς πολυβόλου, κάθε απόγευμα. Είναι αδιανόητο, όσες δυνατότητες και να προσεφέρει η παγκοσμιοποίηση, να μην φορολογούνται οι (παράνομες και πολεδομικά) βίλες των χιλίων τετραγωνικών στη Μύκονο - η οικοδομική άδεια σε κάποιο όνομα βγήκε και όχι σε off shore. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν (και στην επαρχία) σκανδαλώδη εισοδήματα από διάφορες εποχικές “μπίζνες” και κρυφές δραστηριότητες, με προκλητικά σπίτια και αυτοκίνητα στην κατοχή “αγροτών” και άλλων ...φτωχών. Ειδικά εκεί που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Αυτά όμως προϋποθέτουν πολιτική βούληση με σοβαρούς μηχανισμούς ελέγχου - και όχι “νταβατζηλίκια” από το ίδιο το κράτος, που έφτασε να αποστείλει τις κατάπτυστες “περαιώσεις”, ακόμα και για τα ακίνητα (με τη δικαιολογία οτι κάποιοι δεν δηλώνουν τις σωστές αντικειμενικές αξίες - τώρα ευτυχώς καταργεί την “αυτοπεραίωση”). Προϋποθέτει την κατάργηση, με αυστηρές μεθόδους, της ίδιας της “αρπακτικότητας” του κράτους, που επιτρέπει τον εκτελωνισμό μερικών cd από τις ΗΠΑ, αξίας 100 ευρώ, να χρεώνεται με άλλα 200...

Στη χώρα λοιπόν, όπου εξακολουθούν να κυκλοφορούν μισό εκατομύριο ανασφάλιστα αυτοκίνητα και υπάρχουν άτεκνοι που δηλώνουν στη φορολογική τους δήλωση 5 παιδιά (!), ο τρόπος με τον οποίο ελέγχεται η συνέπεια του καθενός πρέπει να αλλάξει ριζικά. Ουδείς βαυκαλίζεται οτι μπορούμε να αποκτήσουμε την άτεγκτη αποτελεσματικότητα ενός αμερικανικού IRS, αλλά τουλάχιστον να υπάρχει πλήρης μηχανογράφηση, δυνατότητες διασταύρωσης και αποτελεσματική (και δίκαιη) πολιτική απόδοσης ευθυνών.

“Η κυβέρνηση θα προσκρούσει στους ίδιους τους εφοριακούς” έλεγε πρόσφατα έμπειρος πολιτικός. Διότι όλα αυτά προϋποθέτουν εμπειρία, αλλά και τον περιορισμό της ταρίφας των “μερικών χιλιάρικων” ανά υπόθεση - “αφού δώσουμε και λίγα στο κράτος”. Και την τοποθέτηση προσώπων επικεφαλής, που δεν θα αγοράζουν τη διεύθυνση μιας “καλής” ΔΟΥ για ένα ή ενάμισυ εκατομύριο ευρώ...






Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 25.11.09

Η φωτό είναι από το www.schjolberg.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την τελευταία δουλειά της Αμερικανίδας (γεννημένης στην Αθήνα της Georgia) Madeleine Peyroux, που έρχεται ξανά στην Αθήνα για συναυλία, το Σάββατο, στο Μέγαρο Μουσικής.

Η διπλωματία της ζωής

Η σκηνή που με συγκλόνισε περισσότερο από όλες στη “Λευκή Κορδέλα” δεν ήταν κάποια από τις πολλές σκηνές της (κρυμμένης) σωματικής βίας. Ήταν το λεκτικό παραλήρημα του γιατρού, που εξευτέλιζε με κάθε δυνατό τρόπο την (ερωμένη του) μαμή - καλώντας την να εξαφανιστεί από τη ζωή του. Η σκληρότητα στο απόγειο της, με το περίβλημα της ειλικρίνειας: “Είσαι άσκημη και βρωμάει η ανάσα σου”, “δεν μπορώ πια μαζί σου, μου προκαλείς εμετό”, “δεν πας να πεθάνεις” και άλλες παρόμοιες φράσεις...

Η ταινία του Μίχαελ Χάνεκε είναι μια σπουδή πάνω στο υπόστρωμα που “γέννησε” (ή μπόρεσε να δεχτεί) τον φασισμό - η διεστραμμένη προτεσταντική ηθικολογία, η κρυμμένη βία, η έντεχνη δημιουργία της ενοχής. Το αναλύει εξαιρετικά εδώ, ο oldboy.

Όπως και στο αριστουργηματικό “Κύμα” (Die Welle), που πραγματεύεται ένα (πραγματικό) σχολικό πείραμα δημιουργίας του φασισμού, η αναζήτηση του κοινού παρονομαστή οδηγεί στη γερμανική κουλτούρα: Είναι τα χαρακτηριστικά μιας φυλής που μπορεί να οδηγήσουν σε αυτές τις εκτροπές; Είναι η θρησκευτική κουλτούρα μιας αυστηρής θρησκείας, που άρχισε ως αμφισβήτηση του καθολικισμού και εξελίχθηκε σε “δυνάστη” - και που όμως, σε άλλες χώρες, δεν προκάλεσε τα ίδια αποτελέσματα; Είναι η “γοτθική” αντίληψη των πραγμάτων, που μεταλαμπαδεύτηκε εν μέρει και στις ΗΠΑ, οτι πρέπει “να δουλέψουμε σκληρά, να δημιουργήσουμε με θετικό πνεύμα - και 1+1 κάνουν 2”; Κι όχι 2,5 όπως ενδεχομένως θα υποστήριζε ένας μεσογειακός, θέτοντας αμέσως τις υποσημειώσεις του σε κάθε ζήτημα, από την αντίρρηση περί βλαπτικότητας του καπνίσματος ως την άκρατη συνομωσιολογία;

Οι επιστήμονες, εθνολόγοι, ιστορικοί, ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι ίσως έχουν τις απαντήσεις. Αναρωτιέμαι, αν εμείς οι μεσογειακοί θα χρειαζόμασαν λίγο περισσότερη “σταράτη ντομπροσύνη”, που θα συμμαζέψει το “χύμα” μας. Λίγο μεγαλύτερη ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση των προβλημάτων - και όχι μονίμως η αποφυγή του προβλήματος (“έλα μωρέ, τι φταίει ο συνάδελφος, καλό παιδί είναι, τη δουλίτσα του (δεν) έκανε...”), η υποκρισία της διπλωματίας (“αχ, πόσο σας εκτιμώ κυρία Παπαμπουρδοπούλου μου” - και μετά στο ψιθυριστό “είσαι μια κάργια εσύ”), η αποφυγή των συγκρούσεων και των ρήξεων, εκεί που ενδεχομένως θα χρειαζόταν.

Οπαδός της “διπλωματικής προσέγγισης” και στις προσωπικές σχέσεις, η απάντηση μου είναι αμέσως “όχι - και σίγουρα η face-to-face προσβολή και η βία δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε”. Η ζωή πρέπει να βρίσκει τους τρόπους να γίνεται η δουλειά - αλλά και να επιβιώνει η ανθρωπιά. Η ζωή χρειάζεται τρυφερότητα - κι ας είναι μερικές φορές και “τεχνητή”. Η ζωή πρέπει να είναι φωτεινή - κάτι που ίσως ήταν τελείως αδύνατο σε ένα γερμανικό προτεσταντικό και φεουδαρχικό χωριό, λίγο πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως γι αυτό ακριβώς η ανθρωπότητα έζησε τις χειρότερες σφαγές της ιστορίας της, στον 20ο αιώνα...




Οι φωτό είναι από τα http://www.myfilm.gr, http://en.wikipedia.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Θα μου επιτρέψετε να ασκήσω λίγο δημόσια κριτική, πάντως: Οι συνεντεύξεις καλό είναι γράφονται όταν γνωρίζει κανείς λίγο το αντικείμενο. Το να ονομάζεται "εφευρέτης του funk" (για λόγους εντυπωσιασμού) ο μεγάλος Αμερικανός σαξοφωνίστας Pee Wee Ellis, που βρίσκεται στην Αθήνα για εμφανίσεις στο Half Note, είναι αστείο. Είναι άγνωστο ποιός είναι ο "εφευρέτης του funk" - αν είναι κάποιος πάντως, αυτός είναι ο James Brown και όχι κάποιος από τους μουσικούς του. Ιδού μια ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος. Επίσης, στην εισαγωγή της συνέντευξης, διαβάζει κανείς οτι ο Εllis συνεργάστηκε με τον Maceo Parker (προφέρεται Μέϊσιο) και τον Fred Wesley, αλλά και με τους J.B. Horns. Μόνο που πρόκειται για το ίδιο πράγμα - το εξαιρετικό τρίο των πνευστών του James Brown - εδώ σε ένα εξαιρετικό "τρυφερό" blues για να συνοδέψουν αυτό το post.

Δεν θα πάρω, ευχαριστώ...

(ή "Το τείχος, η εξέγερση και το θράσος")

Όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά το (Δυτικό) Βερολίνο, το τείχος υπήρχε ακόμα. Το ένοιωθες παντού στην πόλη. Το χειρότερο που έχω δει στη ζωή μου ήταν οι τελωνειακοί φρουροί - ο συνδυασμός γοτθικού φασισμού και “υπαρκτού σοσιαλισμού” - στην είσοδο για το Ανατολικό Βερολίνο, εκεί που υποτίθεται οτι ήθελαν να τους επισκεφθείς, για να αφήσεις κανένα δολαριάκι. Και μόνο για το βλέμμα τους και τη συμπεριφορά τους, μου έβγαζαν στην επιφάνεια το φονικό ένστικτο...

Ο κόσμος (αν και είναι αποκαρδιωτική η τόσο δεξιά πρόσδεση των πρώην ανατολικών κρατών στο αμερικανικό άρμα) είναι σίγουρα πολύ καλύτερος χωρίς αυτό το “παραπέτασμα”, που “ξόδεψε” τη ζωή τόσων ανθρώπων μέσα στο ψέμα και στην υπανάπτυξη. Με καλή παιδεία βεβαίως σε κάποιες περιπτώσεις - αλλά παραγνωρίζοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης, που μπορεί “να σκοτώσει” για ένα Μάρλμπορο κι ένα καλσόν. Ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς - για να έχει το δικαίωμα σ’ ένα Μάρλμπορο κι ένα καλσόν. Στο Βερολίνο μου είχαν διηγηθεί ιστορίες για τους συνταξιούχους Ανατολικούς, που τους άφηναν επιτέλους να περάσουν απέναντι - τι θα έκαναν; Αν έφευγαν, θα γλύτωνε και το κράτος τη σύνταξη..

Έχοντας περάσει μια ζωή μέσα στο ψέμα και την προπαγάνδα (όπως άλλωστε και οι Αλβανοί που τους παραμύθιαζαν οτι έστελναν τρόφιμα για βοήθεια στην Ελλάδα), οι ηλικιωμένοι Ανατολικογερμανοί έβλεπαν τη χλιδή στα ακριβά μαγαζιά των κεντρικών δρόμων του Δυτικού Βερολίνου - και πάθαιναν αμόκ, σπάζοντας βιτρίνες και κούκλες...

Πέρα από την πλήρη καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου, την καταδίωξη και την τρομοκράτηση, τους βασανισμούς και την εξόντωση των αντιφρονούντων, τη στρατιωτική βία και τις επεμβάσεις, τα κομμουνιστικά καθεστώτα πρόδωσαν όσους αγωνίστηκαν γι αυτά και σε κάτι ακόμα: Την πλήρη ανυπαρξία του βασικού ιδανικού που επαγγέλονταν, την ισοπολιτεία. Η ελίτ των καπιταλιστικών χωρών “αντικαταστάθηκε” από μια νομενκλατούρα, που λυμαινόταν τον πλούτο της χώρας και ζούσε μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή.

Σέβομαι βαθύτατα όσους πρόσφεραν τη ζωή τους με αγνές προθέσεις για ένα ουτοπικό ιδανικό - στο βαθμό που δεν ήξεραν τι πραγματικά συμβαίνει, σ’ ένα κόσμο πολωμένο από την προπαγάνδα και των δύο στρατοπέδων. Τότε όμως. Μέχρι την Πράγα, άντε και ως την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Όχι μετά. Κι αν υπήρχε ένα βραβείο κουτοπόνηρης δημαγωγίας και συντηρητικής οπισθοδρόμησης, αυτό θα το έπαιρνε με άνεση από τους άλλους διεκδικητές, όποιος προσπαθεί να δικαιολογήσει τον σταλινισμό και το τείχος του Βερολίνου, με αστείες αντιστροφές της πραγματικότητας και ανερυθρίαστα ψεύδη - λες και το τείχος δεν έγινε για να ανακόψει τη χιονοστιβάδα αυτών που ήθελαν να εγκαταλείψουν τον ολοκληρωτισμό. Και μην ακούσω το επιχείρημα οτι πολλοί, σε αυτές τις χώρες, νοσταλγούν την προηγούμενη κατάσταση - όταν μια ανώριμη δημοκρατικά κοινωνία πέφτει απευθείας στο μαφιόζικο καπιταλισμό, προφανώς δεν μπορούμε να συγκρίνουμε. Δεν θα πάρω, ευχαριστώ, από αυτούς που ντροπιάζουν όσους αγωνίστηκαν αγνά για ιδεολογίες και ελευθερίες...


Το ίδιο σέβομαι και όσους εξεγέρθηκαν στο Πολυτεχνείο - όχι όμως όσους το εξαργύρωσαν ανήθικα. Όπως δεν εκτιμώ και τις αγκυλώσεις και τα συμπλέγματα αυτής της γενιάς. Η υπόθεση εορτασμός είναι για μένα - εδώ και χρόνια - μια ξεπερασμένη υπόθεση.

Στην πορεία του Πολυτεχνείου δεν ξαναπήγα, μετά την άγρια δολοφονία των Κουμή-Κανελλοπούλου, το 1980. Πρώτον, γιατί δεν δέχομαι κανείς να καπηλεύεται ή να καταστέλλει (με τη βία), τη δική μου διαμαρτυρία και την προσήλωση μου στη δημοκρατία - όπως δεν δέχομαι να καπηλεύονται κάποιοι τη δολοφονία Γρηγορόπουλου ή την επίθεση στην Κούνεβα, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις δικές τους πράξεις βίας.

Δεύτερον, γιατί και ουσιαστικά και αισθητικά, ο τρόπος διαμαρτυρίας και τα μηνύματα είναι ξεπερασμένα. Τιμώ αφάνταστα τον (συνθέτη) Μίκη Θεοδωράκη (που απάντησε ιδιαιτέρως σαρκαστικά στις επικρίσεις που δέχτηκε σε προκήρυξη), αλλά δεν μπορώ να “πορευτώ” με τα τραγούδια της εποχής, ούτε να φωνάξω συνθήματα του τύπου “φονιάδες των λαών Αμερικάνοι”. Δεν λέω οτι πρέπει να ξεχνάμε - λέω οτι δεν μπορώ να ζω και να κινούμαι ακόμα, σαν να είμαι πρωταγωνιστής σε ενσταντανέ του ΄70.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90, θα έλεγα οτι ο εορτασμός - έτσι όπως γίνεται - είναι ίσως απαραίτητος. Ακόμα τότε, θυμάμαι ακροατές του δεξιά χρωματισμένου Αντέννα να ουρλιάζουν με φανατισμό οτι "δεν υπήρξαν ποτέ νεκροί στο Πολυτεχνείο"...

Οι πορείες όμως, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, θα έπρεπε (κατά την άποψη μου) να κινούνται με γνώμονα τα προβλήματα της εποχής - να εκφράζουν τη διαμαρτυρία για τους πολέμους, για την καταστροφή του πλανήτη, για την πολιτική του Μπους (και όχι γενικά και αόριστα κατά των Αμερικανών) ή να στρέφονται εναντίον πολιτικών της Ευρώπης και ηγετών που ντροπιάζουν τη δημοκρατία, όπως ο Σαρκοζί και ο Μπερλουσκόνι.

Γιατί το ζητούμενο του εορτασμού είναι η προσήλωση, με “θρησκευτική ευλάβεια”, στη δημοκρατία - το χαμένο αγαθό στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, του όποιου χρώματος. Γι αυτό και δεν μπορώ να συμπορευτώ με ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής (κοινοβουλευτικής ή μη) αριστεράς: Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, αμφισβητούν τη δημοκρατία - και αυτομάτως αυτοεξαιρούνται από την έννοια “προοδευτικός”. Δεν θα πάρω, ευχαριστώ.


Η δημοκρατία σήμερα δεν απειλείται ευτυχώς με ανατροπή - εγγυάται και η (“επάρατη” για αρκετούς) Ευρωπαϊκή Ένωση. Απειλείται όμως με “διολίσθηση”, από πολλούς κινδύνους: Από τη διαφθορά και την ατιμωρησία, την παράκαμψη νόμων και κανόνων, τις κοινωνικές εκρήξεις λόγω της (με τόσο “πατριωτικό” τρόπο διεκπεραιωμένης) οικονομικής χρεωκοπίας, την υποχώρηση από τις κατακτήσεις των προηγμένων κοινωνιών (όπως το οκτάωρο, για το ποίο χύθηκε αίμα πριν από έναν αιώνα - και τώρα κινδυνεύουμε αντί να “σύρουμε” εμείς τον αναπτυσσόμενο κόσμο σε αυτό, να μας σύρει αυτός σε άθλιες εργασιακές συνθήκες), την καταπάτηση των δικαιωμάτων (μεταναστών και μη) και πολλά ακόμη. Κυρίως, απειλείται από την εναγώνια προσπάθεια των διαφόρων συμφερόντων να κερδίσουν κομμάτι του πλούτου ή της εξουσίας, καταπατώντας.

Με αυτή την έννοια, είναι άκρως ανησυχητικό, όταν επιχειρηματίες απευθύνουν “διαγγέλματα”, όπως αυτό του ηγετικού στελέχους της Μαρφίν, με οξύτατες επιθέσεις για “ανεπαρκείς” πολιτικούς. Πατώντας πάνω στο λαοφιλή αφορισμό (με ακροδεξιές αποχρώσεις) οτι “όλοι οι πολιτικοί είναι ανίκανοι ή τα παίρνουν”, ο κύριος Βγενόπουλος εκτοξεύει καταγγελίες επί παντός επιστητού, αλλά δεν προσφεύγει στον μόνο (αποδεκτό από δεοντολογικής πλευράς) τρόπο που του παρέχει η δημοκρατία, στη δικαιοσύνη, για να προασπίσει τα συμφέροντα του. Αυτόν τον έχει προφανώς εξαντλήσει, κάνονοντας μηνύσεις εντυπωσιασμού κατά πολιτικών αρχηγών - και “ποιούμενος τη νήσσαν” στη συνέχεια.

Ο κύριος Βγενόπουλος ξέρει οτι το να είσαι απλώς ένας επιχειρηματίας που βγάζει λεφτά δεν είναι από μόνο του “ηθική αξία” - όσο κι αν διατείνεσαι οτι “προσφέρεις δουλειές” και “αυξάνεις το ΑΕΠ της χώρας”. Όλοι ξέρουν οτι το πρωταρχικό σου κίνητρο δεν είναι αυτό - γι αυτό και είναι απολύτως αδιάφορο (κατά τη δημοσιογραφική μου άποψη) το να παίρνεις συνέντευξη (δηλαδή τις απόψεις) κάποιου που απλώς πλουτίζει. Άλλωστε, οι σοβαροί άνθρωποι από το χώρο των επιχειρήσεων δεν εμφανίζονται ποτέ στο προσκήνιο - κάποιοι από αυτούς είναι και πολύ σεμνοί άνθρωποι.

Ο κύριος Βγενόπουλος ξέρει πολύ καλά οτι πρέπει να “πουλήσει” κάποια “προσφορά του στην Ελλάδα”. Γι αυτό και δεν δίστασε χθες να αναφωνήσει με θράσος: “Μα τι κάνετε κύριε Σηφουνάκη, μας εκδικείστε που ευεργετήσαμε τη χώρα;” Τέλειο αντίστοιχο λαϊκιστών πολιτικών, κυνηγάει τις εντυπώσεις που θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του και την ολοένα και πιο πολύ διαφαινόμενη ανάγκη του για εξουσία. Διαφωνώ απολύτως με την Καθημερινή και αναφωνώ "ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε" - κυρίως όταν η ανάγκη αυτή πλασάρεται ως “ευεργεσία” και κινείται υπόγεια, καλυμένα, “μπερλουσκονικά”...





"Επί του πιεστηρίου": Ο Βγενόπουλος ανακοίνωσε οτι θα κάνει μήνυση στην ΥΠΑ, γιατί με την ανακοίνωση της δυσφημεί την ΟΑ!

"Επί του πιεστηρίου" 2: Μια πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία για τον "επιχειρηματία που ασκεί πολιτική"...

Όταν ο πατέρας μου, αυτοεξόριστος στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της χούντας, συμμετείχε στις συνεδριάσεις του κόμματος, κάποιος έπρεπε να νταντεύει τον μικρό Προκόπη. Αυτή η γυναίκα ήταν η ιστορικός Ρένα Σταυρίδη - η γυναίκα του ποιητή Τίτου Πατρίκιου - που κηδεύεται στη 1μμ, στο Β' Νεκροταφείο Αθηνών. Αυτό το post είναι αφιερωμένο στη μνήμη της...

Οι φωτό είναι από τα http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos, http://expat21.wordpress.com, http://www.fotoartmagazine.gr και http://2.bp.blogspot.com

To post συνοδεύεται από τον κορυφαίο Αμερικανό πιανίστα Keith Jarrett, σε μια πολύ γλυκειά ερμηνεία του κλασικού "Over The Rainbow".

Τρία έργα για την καταπίεση

Πρώτα ο “Κυνόδοντας” του Γιώργου Λάνθιμου. Χάρηκα πολύ που ανακάλυψα οτι ο γιός του καθηγητή μας της φυσικής αγωγής στο σχολείο (και παλιού μπασκετμπολίστα) έχει προκόψει, έχει γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς μας νέους σκηνοθέτες, με διεθνή αναγνώριση. Με μια πορεία γρήγορη και καρποφόρα, έχει κάνει άλλη μια ταινία πριν, την “Κινέτα” και πολλές διαφημίσεις, μεταξύ των οποίων τα απολαυστικά σποτάκια της Aegean στο στρατό “ο κύριος θα φάει κρέας ή ψάρι;” και της Νοva με τον κλεφτοκοτά και το περίφημο σλόγκαν “πουτ δε κοτ ντάουν” (μπορείτε να τις δείτε στο προσωπικό του site)...


Η ταινία, “γροθιά στο στομάχι” κατά του αυταρχισμού, χρησιμοποιεί μια σουρεαλιστική γλώσσα και μια σκηνοθετική γραφή σοκαριστική πολλές φορές. Στήνει απέναντι τους πάσης φύσεως ολοκληρωτισμούς, την πειθαρχία και την ιεραρχία, τον συντηρητισμό, την κρυψίνοια, τις ίδιες τις “αξίες της οικογένειας”. H άθλια, φασιστική οικογένεια είναι τόσο άχαρη, όσο και το σεξ που κάνει. Το σπάσιμο του “Κυνόδοντα” είναι μια κραυγή για την ελευθερία...

Μ’ ένα έξοχο καστ (πατέρας και κόρες δίνουν ρεσιτάλ) και ένα κοινό (στο Άστυ) γεμάτο από τη γενιά του Λάνθιμου (και κάτω), ο - πολυβραβευμένος - “Κυνόδοντας” είναι ελπιδοφόρος για το ελληνικό σινεμά.



Το “Τι απέγινε η Έλι” ανήκει στο σύγχρονο ιρανικό σινεμά - προέλευση όχι τόσο οικεία σε μένα, όπως ίσως σε κάποιους άλλους. Με δύο πολύ όμορφες πρωταγωνίστριες, μέλη μιας ευρύτερης παρέας που πάει να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στην Κασπία, η ταινία ακτινογραφεί τη σημερινή αστική τάξη της χώρας, που προσπαθεί να ισορροπήσει την ανάγκη για δυτικό και απελευθερωμένο τρόπο ζωής, με τις αγκυλώσεις ενός θεοκρατικού καθεστώτος και μιας καταπιεστικής κοινωνίας. Οι τριτοκοσμικές συμβάσεις, η μιζέρια και η υποκρισία οδηγούν τελικά στην τραγωδία...

Κατά την άποψη μου, όχι για τέσσερα αστέρια, όπως παρουσιάζεται - αλλά ενδιαφέρουσα από κοινωνικοπολιτικής άποψης, για το σημερινό Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό οτι όσο το πράγματα είναι ρόδινα, οι χαρακτήρες αλλά και η εκφορά της γλώσσας διακρίνονται για την τρυφερότητα τους. Όσο “στριμώχνουν”, τόσο οι φωνές γίνονται φανατικές - και θυμίζουν Αχμαντινετζάντ...




Τέλος, ένα θεατρικό έργο που δεν έχει νόημα να σας συστήσω, γιατί το είδα μια μέρα πριν κατέβει από τη σκηνή του Θεάτρου “Μέλι”. Η παράσταση "Ιζαντόρα - When She Danced” εκτυλίσσεται μέσα σε μια μέρα από τη ζωής της μεγάλης Αμερικανίδας χορεύτριας Isadora Duncan - που πριν πνιγεί με τραγικό τρόπο, με την εσάρπα της να μπλέκεται στις ακτίνες ρόδας αυτοκινήτου που την μετέφερε, το 1927 - είχε καταφέρει να φέρει επανάσταση στο μπαλέτο, απελευθερώνοντας το από τις προσταγές της κλασικής τεχνικής και θέτοντας τις βάσεις γι αυτό που αποκαλείται σήμερα “μοντέρνος χορός”. Αξίζει να μάθει κανείς περισσότερα για τη ρηξικέλευθη αυτή προσωπικότητα, που είχε χορέψει στην και εμπνεόταν από την Ελλάδα - και πέθανε Σοβιετική πολίτις...

Το κείμενο έχει αδυναμίες, όπως και η σκηνοθεσία - ωστόσο να σημειώσω οτι δίπλα στη Δήμητρα Χατούπη και άλλους καλούς ηθοποιούς, κλέβει την παράσταση ο συνblogger Φίλιππος Φραγκούλης (aka Spastos Petalakis), που ερμηνεύει έναν χαρακτήρα-καρικατούρα, έναν Ιταλό γραφιά, τον οποίον η Duncan τραπεζώνει, ελπίζοντας στη διαμεσολάβηση του στην κυβέρνηση Μουσολίνι, ώστε να της χρηματοδοτήσουν μια σχολή χορού στην Ιταλία...





Οι φωτό είναι από το www.dogtooth.com, http://trans.kathimerini.gr, www.mushin.eu και το εξώφυλλο από το www.audiodrums.com

Το post συνοδεύεται από την πρώτη δουλειά των Γάλλων Nouvelle Vague, σε μια εξαιρετική διασκευή (του "Making Plans For Nigel" - το κορυφαίο κομμάτι των Βρετανών XTC), που έρχονται ξανά για συναυλία στις 27 Νοεμβρίου.